Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

"Φτώχια"-("Δύο αχώριστοι εχθροί")


 -Τι όμορφος που είναι ο καιρός σήμερα Αγαμέμνονα! Ειδικότερα

δε όταν τον απολαμβάνουμε καθισμένοι δίπλα από ένα τραπέζι

στον κήπο του σπιτιού μου.

-Γεμάτο από γευστικά πιάτα φαγητό, και ένα μπουκάλι κρύο κόκκινο

κρασί να τα συνοδεύει συμπληρώνω, ενώ συνάνθρωποι μας μερικές

εκατοντάδες μέτρα πιο μακριά από εμάς ζούνε δίπλα στα σκουπίδια

και τρέφονται με αυτά.

(Ο Τιμολέοντας πίνει μια γουλιά απ΄το ποτήρι του, χαμογελώντας σαρκαστικά.)

-Αγαπητέ μου, αν και είμαστε ασπρομάλληδες η ψυχή σου παραμένει αθεράπευτα

παιδική. Δεν γνωρίζεις ότι ο κόσμος είναι μοιρασμένος σε φτωχούς και πλούσιους

επί αρκετούς αιώνες; Προτού λίγο προσγειώθηκες στο έδαφος της ανθρώπινης κοινωνίας;

-Oχι ασφαλώς. Αλλά κάθε όνειρο δεν παύει να είναι μια αυριανή πραγματικότητα. Έτσι

και το δικό μου, εξακολουθεί να έχει τον ίδιο ορίζοντα. Την εξάλειψη της φτώχιας, και

την ισομερή ευκαιρία στις ανέσεις της ζωής.

-Σίγουρα σε αυτή την ζωή, η επιθυμία σου δεν θα πραγματοποιηθεί. Καθότι οι

συνθήκες δεν ευνοούνε στο παραμικρό, ώστε να αποκτήσει «σάρκα και οστά». Το

συμφέρον διαδραματίζει τον σημαντικότερο λόγο, και ασφαλώς έπεται και η ματαιοδοξία.

-Ότι θεωρείται δεδομένο, αργά ή γρήγορα υπόκειται στην φθορά της αξιολογικής κρίσης

συμπεριλαμβανομένου και του αμείλικτου χαρακτήρα που διατηρεί ο χρόνος.

-Θαυμάζω τον ρομαντισμό σου ,αν και μερικές φορές θεωρώ ότι είναι εντελώς ανούσιος.

Όπως στην συγκεκριμένη περίπτωση. Ας είναι όμως. Φρονώ ότι το μέλλον θα είναι ο

καλύτερος κριτής της συζήτησης μας.

(Ο Αγαμέμνονας καλεί τον φίλο του να τσουγκρίσουνε τα ποτήρια τους.)

-Η τελευταία πρόταση σου, είναι και η σημαντικότερη αιτία για τον οποίο χαίρομαι να

μοιράζομαι τις σκέψεις μου μαζί σου. Στην υγειά μας!

"To όνειρο της προηγούμενης μέρας"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο tetartopress.gr.

Ονειρεύτηκα πώς είχα για προσκεφάλι τον ουρανό. Ο πλανήτης που μεγάλωνα ήταν ένας πίνακας ζωγραφικής, που κάτω απ΄το σώμα μου ομόρφαινε τα ταξίδια «διαφυγής» μου. Όλα τα χρώματα συνδυάζονταν αρμονικά, σαν ορχήστρα που τα διεύθυνα ως μαέστρος.
Ακριβό δώρο η ζωή όταν αποφασίζεις να την απολαμβάνεις στην ουσία της.
Ονειρεύτηκα ότι οι άνθρωποι, δεν είχαν πλέον αδυναμίες. Είχαν εξαλείψει κάθε διαχωριστική γραμμή στην επικοινωνία τους, και απολάμβαναν τη συντροφιά της παρέας. Δύναμη φάνταζε η πρόθεση να δημιουργήσουν νέες συνθήκες διαβίωσης, δίχως φτώχεια, εξαθλίωση και μίσος. Θυσίασαν τον φόβο δεμένο πάνω στα ξύλα που έκαιγαν απ΄την φωτιά της εξωστρέφειας.
Ονειρεύτηκα ότι η προηγούμενη μέρα είναι το σκοτάδι. Ο ήλιος έδυσε και στη θέση του γεννήθηκε το φεγγάρι. Δίπλα του τα αστέρια διέσχιζαν τον δρόμο, που διάνοιξαν οι ενδόμυχες ελπίδες. Είχανε μορφή μωρού, και ήταν για το ψέμα παγίδες.

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

"Δασική πυρκαγιά"("Δυο αχώριστοι εχθροί")




«Δασική πυρκαγιά»




(Ο Αγαμέμνονας και ο Τιμολέοντας παρακολουθούνε ειδήσεις

στην τηλεόραση.)

-Θεέ μου! Ακόμα μια καταστροφική πυρκαγιά κατατρώει, τις πράσινες

σάρκες της εθνικής μας χλωρίδας. Χιλιάδες στρέμματα δάσους έχουνε

επιδοθεί ως θυσία στον βωμό του συμφέροντος.

-Αγαμέμνονα δεν εκπλήσσομαι απ΄το θέαμα που αντικρίζουμε στο

τηλεοπτικό κανάλι μου. Περισσότερο όμως είμαι θυμωμένος με το μέικαπ

της Μαρίας. Ως παρουσιάστρια όφειλε να τονίζεται λίγο περισσότερο το

άσπρο και βελούδινο πρόσωπο της απ΄την μακιγιέρ.

-Τιμολέοντα είσαι αδιόρθωτος. Μήπως και αυτή η δημοσιογράφος, ανήκει στις

ερωμένες σου; Αλλά παρασύρθηκα. Ένα κομμάτι γης αποψιλώνεται, λογικά προς

όφελος κάποιων επιχειρηματιών οι οποίοι επιθυμούνε να οικοδομήσουνε την

καμένη περιοχή η οποία θα προκύψει.

-«Υπερβολές αγαπητέ μου» είπε ενώ απολάμβανε το τσάι του, και έτρωγε ένα κομμάτι

κέικ. Πιθανόν κάποιος ασυνείδητος οδηγός να πέταξε το αναμμένο τσιγάρο του, δίπλα

σε ξερά χόρτα. Η’ εν πάση περιπτώσει η φωτιά προκλήθηκε από κάποιον ασυνείδητο, και

όχι εμπρηστές.

"Eίναι κάτι παιδιά"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο tetartopress.gr.



Είναι κάτι παιδιά ανήσυχα, που δεν μετράνε το χρόνο με ώρες και λεπτά αλλά στιγμές απόδρασης, στιγμές δράσης.

Αθλούνται με ποδήλατο και τρέξιμο. Διοργανώνουν με τις μπάντες τους συναυλίες σε μικρά κλαμπ και νεανικά στέκια. Μαζεύονται σε ανοιχτούς χώρους και συζητάνε τα μικρά και μεγάλα προβλήματα που απασχολούν την καθημερινότητα τους.

Είναι κάτι παιδιά «προβληματικά», που δεν αγαπάνε τη ζωή όπως τους την παρέχουν οι ενήλικοι. Μισούν την ψευτιά, το συμφέρον και τις κενές υποσχέσεις γιατί πιστεύουν στη δύναμη του αληθινού λόγου. Θεωρούν ότι μονάχα οι πράξεις τους είναι η καλύτερη απόδειξη των προθέσεων τους.

Είναι κάτι παιδιά στην πλατεία, που τη βαφτίσανε βασίλειο τους. Ανάμεσα σε δέντρα στήνουν τους μικρούς βωμούς τους, όπου θυσιάζουν τη μιζέρια και την κατήφεια για την εξωστρέφεια. Εγκαταλείποντας τα διαμερίσματα τους για λίγες ώρες, πετάνε προς τη δική τους ελευθερία. Εκείνη που οραματίζονται, σαν την σπίθα που θα κάψει τον χάρτινο κόσμο που τα περιβάλλει

Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2017

"Ταξίδι"(Αφιερωμένο σε όσους φεύγουνε)


 Σε χώρες του νου, με όχημα την ελπίδα ταξιδεύουν

τραγούδια με στίχους εμπνευσμένους από ποίημα.

Χρώματα ντύνουν κάθε ήχο, που τα αυτιά διαπερνούνε

σαν παρέλασης βήμα.

Απ΄την μια οι νεκροί προσδοκούνε την ανάμνηση, τα παιδιά

γοητεύονται από κάθε παράσταση. Όπως την στήνουν οι μεγάλοι

για να μένει η φλόγα του αύριο άσβεστη. Στο ταξίδι αυτό, αγαπάω

την απόσταση. Η διαδρομή προς το άγνωστο, η αναμονή για ένα

άκουσμα απόκοσμο. Και ο χρόνος αποζητάει μια αγκαλιά

σαν της μητέρας που βυζαίνει παιδιά. Όταν τελειώσει η περιπέτεια

Θα νιώσω ξένοιαστα. Δεν αργώ να περιμένω. Κάθε πρωί την επόμενη

μέρα είναι πιο όμορφα..

Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

"Ευγενία"



Συναντηθήκαμε λίγες εβδομάδες πρίν «φύγει», σε

κέντρο αποκατάστασης. Ήταν κατάκοιτη σε αναπηρικό

καροτσάκι, αλλά αυτό δεν ήταν εμπόδιο για το χαμόγελο της.

Είχε ένα σπάνιο χάρισμα. Αγαπούσε άδολα τους συνανθρώπους της

χωρίς να περιμένει ανταλλάγματα.

Ανήκε σε εκείνη την ξεχωριστή κάστα ανθρώπων, που η προσφορά τους

σε βοήθεια δεν αντιστοιχεί σε ζήτηση ανάλογων ανταλλαγμάτων. Πολλές

φορές βέβαια η φιλεύσπλαχνη στήριξη προδίδεται, αλλά αυτή η εξέλιξη μοιάζει

ευλογία γι’αυτόν που πλήγεται. Όπως και αν ένας βράχος «δοκιμάζεται» απ΄τα

κύματα της θάλασσας, αλλά παραμένει όρθιος.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα άσπρα μαλλιά της, που από παιδί θυμάμαι και φάνταζαν στα

μάτια μου ουράνιο τόξο. Όσα τα χρώματα του, άλλο τόσα και τα προτερήματα ενός

καλοκάγαθου ανθρώπου.



Καλό ταξίδι..

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

"Πατέρας και κόρη"-("Δύο αχώριστοι εχθροί")

-«Σήμερα  διάβαζα  ένα άρθρο στην  εφημερίδα» είπε  ο  Αγαμέμνονας.
Με  συγκλόνισε  βαθιά, και  ως  άνθρωπος  πάνω  απ’όλα  εκφράζω την  οργή  μου.
-«Για  ποιο  λόγο  ευαίσθητε  μου  φίλε;» ρώτησε  ο  Τιμολέοντας.
-Ένας  πατέρας  μαζί  με  την  κόρη  του  εδώ και 8 μήνες, ζούνε  μέσα σε ένα
εγκαταλελειμμένο  βαγόνι .Οι  συνθήκες  διαβίωσης  των, είναι  τουλάχιστον
άθλιες. Αναρωτιέμαι: Δεν υπάρχει  κρατική  πρόνοια; H’ έστω  λίγη  ανθρωπιά
από  τους  συνανθρώπους  τους;
-Προσπαθώ  να  αντιληφθώ  την  ουσία  του  προβληματισμού  σου, μα  δεν δύναμαι
καθότι  αυτή  η  εποχή προσφέρει  μια θαυμάσια  και  συνάμα ανεπανάληπτη ευκαιρία.
Την  επιβίωση του ισχυρότερου!
-Κάθε  άλλο  παρά  το αίσθημα του  αλτρουισμού  σε  διακρίνει. Από  παιδί ακόμα είχα
καταλάβει  πόσο κυνικός  είσαι. Αλλά  ποτέ  άλλοτε ως  τώρα, στην  προχωρημένη  ηλικία
που  είμαστε  δεν ήσουνα  τόσο  αδίστακτα  ευθυτενής.
-Αγαπητέ  Αγαμέμνονα  κάθε  φορά  που  πίνουμε  έναν  καφέ  ή  τσάι, αντιλαμβάνομαι  πόσο
αχώριστοι  εχθροί  είμαστε. Σαφώς  και  ελκόμαστε  από μια εκρηκτική  φιλία, αλλά  οι
κοσμοθεωρίες  μας  συγκρούονται  στο  επίπεδο  της «ουσίας».
Είμαι  λογικός  και  πρακτικός  άνθρωπος, και  επ’ουδενί  αθεράπευτα  ρομαντικός  όπως εσύ.
-Σήμερα  το  βράδυ  μπορείς  να  κοιμηθείς  πιο  ήσυχος ,που  έμαθες  για ακόμα μια ανθρώπινη
τραγωδία.
-Κανείς  μας  δεν  είναι  πιο δυνατός  απ΄την  εξέλιξη  του  χρόνου. Είδωλα  δημιουργούνται
και  γκρεμίζονται. Θεωρίες  που  παλαιότερα  έλκυαν  μεγάλες  μάζες  οπαδών, πλέον  είναι
ξεπερασμένες  και  φυλλοροούν. Σίγουρα  θεωρούνται  μόνο  το  συμφέρον ,ο  θάνατος  και
η ζωή.
-Ωσάν  συγκλονισμένος  απ΄την  είδηση  που  διάβασα, αύριο  κιόλας  θα  προστρέξω  προς
βοήθεια  των  συμπολιτών  μας .Κάθε καλή  πράξη, είναι  και  ένα ανάχωμα  προς  την
αδιαφορία  και  την  αδράνεια.
-Εγώ  πάλι  αύριο  πρέπει  να πάω για  γκολφ  μαζί  με  τον κύριο  Αποστόλου. Βλέπεις
είχαμε  προγραμματίσει  την  συνάντηση  αυτή  πριν  από  λίγες  ημέρες ως μία μικρή γιορτή, λόγω  της  σύναψης
μίας  συμφωνίας  ως  ιδιοκτήτες,  μεταξύ  των  τηλεοπτικών μας σταθμών.
-Επέτρεψε  μου  ως συγγραφέας μυθιστορημάτων, και  μάλιστα  ορισμένων  από αυτά
best  sellers  να  εκπροσωπώ  την  ελπίδα, και  την  ανατολή  ενός  φωτεινού  αύριο. Έννοιες
άπιαστες  για  αρκετούς  δυστυχώς  που νιώθουνε  και  είναι  αδιάφοροι  απέναντι  στον
άνθρώπινο  πόνο.
-Ας  είναι  φίλτατε. Για  ακόμα  μια  φορά  κατορθώσαμε να διαφωνήσουμε.

-Όπως  πάντα άλλωστε!