Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

"Στήν μνήμη"-Νέα ποιητική συλλογή.


Eίμαι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσω,ότι απο σήμερα όποιος επιθυμεί μπορεί να αγοράσει την
νέα μου ποιητική συλλογή με τίτλο "Στην μνήμη",απο τα μεγάλα βιβλιοπωλεία σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα καθώς και με παραγγελία online.Κυκλοφορεί απο τις εκδόσεις "24 γράμματα".

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

"Η σιωπή του χρόνου".


 Απόρθητο κάστρο μοιάζει η σιωπή σου. Λόγχες οι απορίες

τους φαντάζουνε εχθρική επιδρομή. Ασπίδες η κενότητα που

σιγοβράζει ο φθόνος. Μα πίσω απ΄τα τείχη της μοναδικότητας

που σε περιβάλλει, ιερό ορθώνεται το όνειρο σου.

Αγαπάς τους ανθρώπους, δίχως να προσβλέπεις σε ανταλλάγματα.

Επιθυμείς να αδράχνεις την ημέρα, όχι ως σημάδι εγωισμού αλλά

αναντίρρητη νομολογία της φύσης.

Ο χρόνος σπρώχνει αμείλικτα τις πράξεις μας, στον Γολγοθά του

απολογισμού. Εκεί όπου σταυρώνονται οι προθέσεις μας, αγνές όταν

ξεφεύγουνε ως πρόβατο απ΄το κοπάδι. Ο λύκος παραμονεύει, να γευτεί

την σάρκα του. Λίγες είναι οι μέρες που άδολα πράττει ο συνάνθρωπος.

Πολλές οι νύχτες που αγαπάει την ανηθικότητα.

Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

"Ευχή"


 Όμορφη μοιάζει η ευχή, όταν τα μαύρα σύννεφα της μιζέριας

κρύβουνε τον ήλιο της αισιοδοξίας. Η πραγματικότητα πλέον είναι

δύσκολη και φαντάζει σε αρκετές περιπτώσεις αξεπέραστη, όταν οι

συνάνθρωποι μας δεν μπορούνε να αντιμετωπίσουνε τα προβλήματα

τους.

Λυκόφως είναι η ελπίδα ,προτού χαράξει το φώς της ημέρας. Το πιο πυκνό

σκοτάδι κατατρώει το κουράγιο σαν τα κύματα της θάλασσας τα βράχια στην

ακτή. Με το χέρι αγγίζεις την καρδιά ,και νιώθεις θα ραγίσει σε απροσμέτρητα

κομμάτια. Ξάφνου όμως, ενώ επιζητείς την διέξοδο απ΄τον δρόμο που βαδίζεις

αχνοφέγγουνε τα μάτια της ευχής. Σαν νεράιδα σε παραμύθι φτερουγίζει μπροστά

σου και μετατρέπεται σε στήριγμα για να μην χάσεις ολότελα το κουράγιο σου.

Σου ψιθυρίζει «Λίγο ακόμα», και ένα αμυδρό χαμόγελο διαλύει την σκυθρωπή όψη

του προσώπου σου. «Πάλεψε, μην προδίδεις τις αξίες σου» σε συμβουλεύει και με

ένα νεύμα την αποχαιρετάς.

Γνωρίζεις καλά ότι σύντομα θα επιστρέψει.

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

"Ο ακροβάτης"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο tetartopress.gr

Εικόνες πολλές, κατέφυγαν στο νου σου απ΄ το παρελθόν. Λίγες οι ευχάριστες, πολλές οι δυσάρεστες στέκονται δίπλα σου σε κάθε βήμα σαν στήριγμα. Μα γνωρίζεις, πώς ένας ακροβάτης όπως εσύ δύσκολα διανύει το σχοινί που ενώνει δύο κόσμους.
Ο πρώτος ήταν οι αξίες τους, βουτηγμένες στα ιζήματα της αναξιοπρέπειας. Οι πράξεις σου θεωρούνταν κατακριτέες, βάσει της λογικής τους.
Ο δεύτερος, αυτός που βιώνεις, είναι αυτός που επέλεξες. Να παλεύεις με τις μικρές σου δυνάμεις, και να κοιμάσαι ήσυχος τα βράδια. Ο συνάνθρωπος σου να ανταποδίδει τη βοήθεια που του πρόσφερες στα πλαίσια της αλληλεγγύης.
Το τσίρκο που συμμετέχεις, έχει θεατές όλους αυτούς που δισταχτικά απολαμβάνουν τη ζωή. Εκπαιδεύτηκαν να πεθαίνουν κάθε στιγμή.

Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017

"Παρελθόν"


Ανέβηκα στον λόφο μετά από πολλά χρόνια.

Κάθισα στο χώμα και κοίταζα την πόλη. Ψηλά και

χαμηλά κτίρια, τσιμεντένιοι όγκοι χτισμένοι πάνω στους

κορμούς των κομμένων δέντρων.

Θυμάμαι πριν από χρόνια, που ήμουν παιδί και η παρέα μου

μάλωνε με την επάνω γειτονιά. Ο πετροπόλεμος ήταν συχνός

όπως και τα «ανοιγμένα» μας κεφάλια. Το κρυφτό διαρκούσε

μέχρι αργά το βράδυ, και τα αγόρια χωριζόμασταν σε ομάδες ώστε

να παίξουμε ποδόσφαιρο. Οι χαμένοι με τους νικητές μοιραζόμασταν

τις σκέψεις μας και τις απορίες για τον κόσμο των μεγάλων. Δεν

φανταζόμασταν πόσο κοντά ήταν οι υποχρεώσεις της ωριμότητας που

έπρεπε κάποτε να αναλάβουμε.

Το αεράκι σιγά σιγά δροσίζει και δυναμώνει, χαϊδεύοντας το πρόσωπο .Είναι ώρα για να φύγω.

Τώρα πλέον μεγάλωσα. Ίσως για άλλους. Όχι για μένα.

"Υπόσχεση"


Ένας γέρος ναύτης χάιδευε το κεφάλι του

εγγονού. Γνώριζε ότι το νέο αίμα δεν διστάζει

μπροστά στον κίνδυνο και την πρόκληση, μα

η ουλή στο πόδι είναι υπενθύμιση.

Το ξύλο απ΄το κατάρτι του καραβιού, ήταν ότι

απέμεινε απ΄την μάχη με τους πειρατές. Οι

θησαυροί που αναζητούσανε ως λεία, δεν

αποθηκεύτηκαν στα αμπάρια τους. Έμειναν

στον βυθό .Μα ο ναύτης κράτησε μια υπόσχεση. Πώς

ένας γενναίος θα επιστρέψει στην θάλασσα για να

βρει τον θησαυρό. Η υπόσχεση, λόγος που θα καίει

την ψυχή του εγγονού.

"Υπαρξη"


Η ύπαρξη ενός ανθρώπου, είναι δώρο της φύσης.

Σου προσφέρει το ένστιχτο ενός ζώου, προσαρμόζοντας

τις πράξεις σου στους ρυθμούς της ζωής. Σαν ένα δέντρο

που αφήνει τα φύλλα του να πέφτουνε κάθε φθινόπωρο.

Σαν ένα πουλί που πετάει μακριά, στην διεύθυνση του

ανέμου που φυσάει σε μία φωλιά, προσωρινή λίγο πριν

την άνοιξη.

Η ύπαρξη είναι ένα αιώνιο μυστικό, που σταματάει με τον

θάνατο. Έπειτα υπάρχει μια νέα αρχή.