Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

"Κατά τον δαίμονα εαυτού"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο tetartopress.gr


 «Ελκυστική η σήψη, γδέρνει σε κομμάτια την νιότη σου» ψιθύρισε

το θυμικό του. Εκείνος όμως έπραττε κατά τον δαίμονα εαυτού. Διένυε

τον δρόμο που είχε επιλέξει, ανεξάρτητα απ΄τις δυσκολίες που συναντούσε.

Μοναδικός και αναπάντεχος φίλος του, δεν ήταν άλλος απ΄τον χρόνο που

τον συντρόφευε στα βήματα του.

Το κοινωνικό περιβάλλον, τον είχε περιθωριοποιήσει στην γωνία της τάξης.

Αυτής της νοητής γραμμής, που οφείλουνε όλοι να ακολουθούνε ηθικά πισθάγκωνα

ώστε να μην εξοκείλουν τα κελεύσματα των εκάστοτε θεσμών. Αγαπούσε την μουσική

και με την συνοδεία μιας κιθάρας ταξίδευε, σε πόλεις, χωριά, και την φαντασία του.

Κοιμόταν σε παγκάκια, εγκαταλελειμμένα σπίτια, σπηλιές. Υπήρχανε μάλιστα μέρες, που

έτρωγε λίγο ψωμί μόνο. Μα τα χρήματα δεν τον ενδιέφεραν ουδόλως. Παρά μόνο η

«σήψη» του.

Η αντανάκλαση των «θέλω» ,στον καθρέφτη του «πρέπει». Εκείνη η ευτυχία, που βουλιάζεις

καρτερικά δίχως να σκέφτεσαι το «μετά» και το «αύριο». Το τραγούδι της «απόδρασης»

σε νησιά του ονείρου.

"Αγαπητέ Μόνταγκ"-("Φαρενάιτ 451")



Κάθε κοινωνία από καταβολής θεσμοθέτησης της

διέθετε ένα είδωλο, το οποίο έπρεπε να καεί ώστε

να εξορκίσει τις αμαρτίες των ανθρώπων. Η φωτιά με

την οποία έκαιγες στους 451 βαθμούς Φαρενάιτ βιβλία

ήταν η τελετή θυσίας ενός κόσμου, με περισσότερο ανθρωπισμό

απ΄τον επερχόμενο.

Δυστυχώς η αναγέννηση αξιών που συνάδουν με τον σκοταδισμό

ήταν η τέφρα που δεν την έσβηνε το νερό της προόδου, αλλά

την βοηθούσε ο φόβος να αναφλέξει. Ιδέες, γνώμες και κάθε είδους

έμπνευση αποτελούσανε το κόκκινο πανί για τους Πυροδότες.

Όπως ήταν το επάγγελμα σου. Πολιτικές κρατών, συνυφασμένες

με τον ολοκληρωτισμό ένιωθαν ακλόνητες όταν ειδικότερα άνθρωποι

όπως ο καθηγητής Φάμπερ τίθονταν στο περιθώριο, λόγω της άγνοιας

που βίωναν μεγάλες μάζες πολιτών.

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

"Φθινόπωρο"


 Περιδιάβαινε τα δρομάκια του νησιού, κάθε που η

αύρα του φθινοπώρου αγκάλιαζε την μοναξιά του.

Έτσι αισθανόταν όταν τελείωνε το καλοκαίρι. Η εργασία

του εποχιακή καθώς ήταν, αφορούσε τον χώρο της εστίασης.

Ειδικότερα τους τρείς πιο ζεστούς μήνες του χρόνου, δεν

προλάβαινε κυριολεκτικά να σερβίρει στα μαγαζιά όπου

απασχολούνταν τους τουρίστες.

Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, επισκεπτόταν τον τόπο όπου είχε

γεννηθεί και ζούσε. Η συνάθροιση αυτή ήταν αρκετή, ώστε για

ένα συγκεκριμένο διάστημα να του προκαλεί ιδιαίτερη ψυχολογική

πίεση και συνάμα παύση απ΄την κύρια ασχολία του.

Αυτή δεν ήταν άλλη απ΄την ζωγραφική. Λάτρευε να χρησιμοποιεί ως

μοντέλο στους πίνακες την φύση. Ιδιαίτερα δε ο συνδυασμός θάλασσας και

ουρανού ήταν ιδανικός ώστε να έχει έμπνευση. Ήταν χόμπι και εργασία, χωρίς

πολλές φορές να τα ξεχωρίζει. Θεωρούσε ότι η «ουσία» στον άνθρωπο, είναι η

απαρασάλευτη προσήλωση σε ότι πραγματικά αγαπάει. Ειδικά δε όταν λειτουργεί

άδολα.

Τα χρήματα που κέρδιζε απ΄τους καλοκαιρινούς μήνες, ήταν αρκετά ώστε να

εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του το υπόλοιπο του χρόνου. Το φθινόπωρο όμως

αποτελούσε γι’αυτόν την είσοδο στην μυσταγωγία της αγαπημένης του απασχόλησης.

Το βήμα που επιτάχυνε ακόμα περισσότερο την διαδικασία της διαφυγής, στον πρόναο

της λύτρωσης.

Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017

"Xειμώνας"


Κόκκινα σύννεφα οι μέρες κρύβονται, πίσω
απ΄το γέλιο του ήλιου. Ψυχές νεαρών, σαν
ξύλινα είδωλα καίγονται τα βράδια στις παρυφές
των επιθυμιών.
Ο χειμώνας ,ποτήρι άδειο από μέλλον ψυχορραγεί
στις λέξεις. Δίχως άλλο, εγκλωβίζεται στα θέλω της. Μια
λεπίδα οι φόβοι, γυαλίζει στην σκέψη. Ανυπάκουες οι
ελπίδες, υποταγμένοι οι μήνες στην ροή του χρόνου.
Χειμώνας ο άνδρας, που ερωτεύτηκε πάλι. Πριν την
λύτρωση έρχεται η νοσταλγία ως τραύμα.

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

"Tαξίδι"


 Διέσχιζε πλέον την ζωή, οδηγώντας την αγαπημένη μηχανή

μεγάλου κυβισμού. Την διάθεση του! Η πρόθεση για να αλλάξει

τις παλιές συνήθειες ήταν εμφανής σε κάθε ενέργεια του.

Ήθελε να σταματήσει την μεγάλη κατανάλωση αλκοόλ, φαγητού

και τα πακέτα τσιγάρων που τα στεφάνια καπνού, κατά την εκπνοή

σχημάτιζαν αδιέξοδα.

Περπατούσε πολύ περισσότερο πλέον, από μια απλή βόλτα έως και την

καθημερινή διαδρομή στην εργασία. Χρησιμοποιούσε το αυτοκίνητο του, πλέον σπάνια. Το ταξίδι στο μέλλον, δεν είχε

στάση για τοξικότητα. Η έκλυση αρνητικής ενέργειας από το ανθρώπινο περιβάλλον είχε φιλτραριστεί στην

δική του ψυχοσύνθεση και απολάμβανε την στιγμή. Την θεμελιώδη αξία της

μνήμης και της εμπειρίας. Καμία φιλία βασισμένη σε αυτή την λογική ,δεν είχε

τύχη από εδώ και στο εξής.

Η διάθεση δεν ήταν τίποτα άλλο από χημεία. Όπως είναι ο έρωτας, η αισιοδοξία και

η ελπίδα.

"Στο πάρτι μας"


 Θέλουμε την λύπη, να δούμε σε σταγόνες κρεμασμένες

στα ποτήρια. Την γεύση της ζωής να κυλήσει στον λαιμό

σε στιγμές γιορτής. Στο πάρτι μας καλέσαμε εσάς που αγαπάτε.

Που την θλίψη ξεπερνάτε, ως ένα σκόπελο στην θάλασσα της νιότης.

Και η μουσική απ΄τα ηχεία αιχμαλωτίζει τα χρόνια.

Ένα είδωλο στήνει με μορφές του αιώνα.Jim Morrison, Jimmy Hendrix

Syd Barrett. Eμφανίζονται στα όμορφα κελεύσματα οι στίχοι τους, και

εμείς ταξιδεύουμε. Όπως τα δάχτυλα ερωτεύονται τις χορδές της κιθάρας

που γεννάνε τις μελωδίες. Απ΄το μπαλκόνι απέναντι τα διαμερίσματα, κυψέλες

ορθώνονται περικλείοντας ανθρώπινους κηφήνες. Οι μέλισσες λίγες, και τα λουλούδια

δεν ανθίζουν. Οι ψυχές τους άδειες, οι καρδιές τους μαύρες ανακυκλώνουν την μιζέρια.

Στην γιορτή που στήσαμε, σε αυτό το διαμέρισμα η νύχτα μοιάζει ατελείωτη. Η μέρα

περιμένει στους πρόποδες του ξημερώματος.

Και εμείς αγκαλιάσαμε τα όνειρα. Λέξεις μικρές θρέψαμε στα τραγούδια. Είναι τα αποτσίγαρα

στα τασάκια τα «όχι» μας σε μικρές και μεγάλες προκλήσεις. Όμως και τα «ναι», είναι

τα φλερτ με χαμηλά φώτα. Στο πάρτι μας.

"Σπασμένο κλειδί"



Ήταν σιωπηλός μπροστά απ’το τριώροφο κατάστημα ρούχων.

Το πρόσωπο του συσπώνταν σαν ένα σημάδι του χρόνου να εκρήγνυται.

Δύο χρόνια! Η απουσία του στην Γερμανία, έμοιαζε με αιώνα .Η απόπειρα

να χτίσει ένα ελπιδοφόρο αύριο είχε πέσει στο κενό.

Όπως και η ψυχολογία του. Το πατρικό του σπίτι, είχε αγοραστεί και στην συνέχεια

γκρεμιστεί από μεγάλη εταιρεία ρούχων λόγω χρεών της ταβέρνας που διατηρούσανε

οι γονείς του. Αυτοί πλέον ζούσανε σε ένα μικρό διαμέρισμα, με χαμηλό ενοίκιο και συντροφιά το παρελθόν. Αναμνήσεις ατελείωτες στο κάδρο του χρόνου.

Πελάτες κάθε ηλικίας μπαινόβγαιναν στο επιβλητικό κατάστημα, και δεν έδιναν σημασία

στην συναισθηματική φόρτιση ενός άρτι αφιχθέντα στην πόλη.40 χαρακιές στην μνήμη, όσα και τα χρόνια του. Εκεί είχε ζήσει από παιδί, μέχρι να μεταναστεύσει. Αναστέναξε

βαθιά, ως άλλη σταύρωση των μύχιων πόθων του.

Κρατούσε μια βαλίτσα με προσωπικά αντικείμενα, και τα γυαλιά ηλίου κάλυπταν την λάμψη

της απόγνωσης του. Οι «κόρες» των ματιών του γύρευαν τους εραστές τους. Ένα αισιόδοξο μέλλον. Η θέληση του όμως έμοιαζε με σπασμένο κλειδί. Όπως εκείνο που βρισκόταν στην τσέπη του παντελονιού, και είχε μείνει ανάμνηση από την πόρτα εισόδου

του πατρικού σπιτιού.

"Πρόβα πρωινού"


 Η κάφτρα του τσιγάρου συντρόφευε λίγες σταγόνες

ουίσκι που είχε χυθεί έξω απ΄το ποτήρι του. Οι κόρες των

ματιών χόρευαν με την σιλουέτα της.

Ούτε καν της είχε ζητήσει το όνομα. Μια μάγισσα της νύχτας

στοίχειωνε την καθημερινή πρόβα πρωινού. Εκείνη που το έργο της τον είχε

μετατρέψει σε κομπάρσο της ζωής.

“Πρέπει να ξυπνήσω στις 06.30.Να πιώ τον καφέ μου και να φάω

δύο τόστ.Να πάω στο γραφείο με την μηχανή ,να καθίσω πίσω απ΄τον υπολογιστή, να…”.Γέλασε.

Γνώριζε την συνέχεια. Ως την ώρα που καθόταν μόνος αργά στο μπαρ

της χαμογέλασε. Πίσω από την μπάρα εκείνη ,μιλούσε με έναν πελάτη.

“Καλό βράδυ Νάνσυ” της είπε και δεν του έδωσε προσοχή. Κάθε γυναίκα

που συναντούσε είχε το όνομα του πόθου του. Εκείνου του ανεκπλήρωτου

που δεν πρόλαβε να ερωτευτεί ποτέ..

"Οκτώβρης στην Θεσσαλονίκη"


Η περιπλάνηση μου στο κέντρο της Θεσσαλονίκης είχε μόλις

ξεκινήσει. Όταν περπατάω στην γενέθλια πόλη μου ,αυτό τον μήνα

νιώθω πραγματικά λυτρωτικά.

Όμορφη η καλημέρα σου, σκορπιέται στους γνώριμους περαστικούς

από την διάθεση που γεννοβολάει η εναλλαγή των χρωμάτων λόγω της αλλαγής

των εποχών. Από την ζέστη στον δροσερό Βαρδάρη, και από τους καρπούς των κλαδιών στα πεσμένα φύλλα των δέντρων. Περιδιαβαίνεις την πλατεία Ναυαρίνου, που σφύζει από νεολαία

και διαθέσεις. Αγχωτικές λόγω των καθημερινών προβλημάτων, μα και χαμογελαστές

όταν η πίστη σου σφίγγεται σαν χειραψία με έναν φίλο ή αγκαλιά με την κοπέλα σου.

Οκτώβρης! Η ανάσα του σε συνοδεύει στην βόλτα μέχρι την παραλία, όπου τα

κύματα του Θερμαϊκού μαλώνουν με το φώς του ήλιου ή του φεγγαριού για τον

θρόνο της πιο όμορφης φωτογραφίας.

Οκτώβρης! Κάτω απ’τον Λευκό Πύργο περιμένω το βράδυ να με συνοδεύσει μέχρι

το ξημέρωμα της Δευτέρας. Μια νέα μέρα θα αρχίσει μαζί της ακουμπισμένη στον ώμο σου

ενώ κοιτάζεστε αμίλητοι..

"Νοκ άουτ(Γράμμα στον Γιώργο)"



Είναι στιγμές που θέλεις να πεις πολλά, μα τα

λόγια δύσκολα ξεφεύγουνε απ΄τα χείλη σου. Διάλεξα

όμως να τα μοιραστώ μαζί σου Γιώργο.

Η ζωή είναι αδιέξοδη, όταν επιλέγεις για φίλο την παθητικότητα

και την αυτομαστίγωση. Εκείνη την αυτοκριτική που δεν σε

μεταμορφώνει σε καλύτερο αλλά σε ένοχο. Η μοναχικότητα

πολλές φορές είναι μια γωνιά του εαυτού, που καταλήγεις

μετά από μια ανούσια βραδινή έξοδο, ή την κουραστική

επιστροφή από την εργασία.

Και έρχεται αναπόφευκτα το απροχώρητο. Δεν μπορείς πλέον να υποκρίνεσαι.

Να λες ότι περνάς καλά, ενώ η ψυχή σου μοιάζει φουρτουνιασμένη

θάλασσα. Όταν καμώνεσαι πώς τα προβλήματα είναι μέρος της

ζωής αλλά ο ίδιος είσαι απελπισμένος και νιώθεις τον ουρανό

ταβάνι που αγγίζει το κεφάλι σου.

Γιώργο όταν κάποια

στιγμή συνειδητοποίησες ότι είσαι πιο δυνατός από τις αδυναμίες σου

η επόμενη μέρα ήταν μια παράταση, που όφειλες να την κερδίσεις με

καθημερινό αγώνα. Ευχαριστώ που διάβασες τις σκέψεις μου..



Υ.Γ. Αφιερωμένο σε κάθε Γιώργο..του «Νοκ άουτ»

"Μάθε"


Μάθε γείτονα ότι νιώθω μονάχος και ας διαμένουμε

αρκετοί στην ίδια πολυκατοικία. Δεν ζήτησα ποτέ τίποτα

από σένα παρά μια «καλημέρα». Ένα ειλικρινές «καλό βράδυ».

Για να μοιράζομαι ανθρώπινες στιγμές, που σε κάθε περίπτωση

θυμίζουνε ότι η φύση μας είναι πλασμένη από συναισθήματα.

Δυστυχώς όμως δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Έχω μέρες να μιλήσω σε κάποιον. Να γελάσω και να διαφωνήσω.

Φίλοι μου λογίζονται πλέον οι γλάστρες μου στο μπαλκόνι που

ποτίζω και το κουτάβι που απέκτησα πριν ένα μήνα.

Μάθε πατέρα, ότι παράκουσα ορισμένες συμβουλές σου. Όπως ότι

στην ζωή οφείλω να χρησιμοποιώ και άνομους τρόπους, ώστε να

πετύχω στους στόχους μου. Δεν είχα το «ταλέντο», ώστε να ψεύδομαι

ασύστολα. Να εξαπατώ συνειδήσεις, και να υπόσχομαι ανέξοδα. Ήμουν

και θα είμαι ειλικρινής, γιατί θέλω να κοιμάμαι ήσυχος. Από τύψεις και

αδικία προς τον συνάνθρωπο μου.

Μάθε δάσκαλε, ότι ήμουνα ο πιο ταπεινός σου μαθητής. Όχι από

αδυναμία αλλά από επιλογή. Καμωνόμουν ότι ήμουνα υπάκουος, αλλά

η αλήθεια ήταν διαφορετική. Συγκρούστηκαν πολλές φορές στα βάθη

της συνείδησης μου οι προτροπές σου με τις δικές μου. Η ζυγαριά

ισορρόπησε. Όχι γιατί ήμουνα εγωιστής, αλλά αντίθετα αν και

ονειροπόλος γνώριζα την πραγματικότητα. Μονάχα που ήθελα να την

αλλάξω και να πρεσβεύω τις απόψεις μου.

"Μαγικός κόσμος"


 Στον μαγικό κόσμο μου, είμαι κυρίαρχος των συναισθημάτων. Μοιράζω

δώρα στα παιδιά τα όνειρα, μεγάλα και ζωγραφισμένα με τα χρώματα του

ουράνιου τόξου. Στους μεγάλους προσφέρω, κουράγιο όσο εκείνο που τους

λείπει τις στιγμές που λυγίζουνε.

Δεν υπάρχει φόβος, γιατί δεν υπάρχει σύστημα ελέγχου. Όταν χαμογελάς, και

γεμάτος πείσμα αντιμετωπίζεις τις δυσκολίες της μέρας, νικάς την φθορά. Ένα βήμα

σου γίνεται το ίχνος της ελπίδας. Θαρρώ πώς όσες και αν είναι οι φουρτούνες, που

συνταράσσουνε την πίστη μας, η «ουσία» είναι το γερό σκαρί της ψυχής. Η λέξη εκείνη

που καθρεφτίζει την καρδιά του χαρακτήρα.

Στον μαγικό κόσμο μου, γιορτάζω τις λύπες και συλλογίζομαι στις χαρές. Γνωρίζω πόσο

δύσκολη είναι η απόλαυση της μοναξιάς. Κάθε που ανάμεσα στους ανθρώπους, καμώνομαι

πώς συγχρωτίζομαι είναι η άμυνα μου στην «δεύτερη» σκέψη τους.

Ήθελα τόσο πολύ να δραπετεύσω από Εκείνους, που μόνο αγαπάνε και μιλάνε πολύ. Ψεύτικα τα πρόσωπα, αληθινά τα άνευρα σώματα τους. Απεγκλωβίστηκα, πετώντας μακριά. Σαν τα αποδημητικά πουλιά.

"Καλημέρα"



Καλημέρα μητέρα! Εσύ που κρατάς το μωρό αγκαλιά, και

το βυζαίνεις καθήμενη στο παγκάκι. Αυτή η πλατεία όταν

είναι ηλιόλουστος ο καιρός, μοιάζει το ομορφότερο τοπίο.

Γεμάτη οικογένειες, παιδιά και ηλικιωμένους που αφιερώνουν

τον ελεύθερο χρόνο τους σε δραστηριότητες, μακριά από την

απομόνωση των άψυχων δωματίων του σπιτιού.

Καλημέρα εργαζόμενε! Γνωρίζω ότι ξύπνησες χαράματα, ώστε να

αντιμετωπίσεις ακόμα μια δύσκολη μέρα .Η καθημερινότητα σου

είναι ένα πεδίο μάχης όπου αγωνίζεσαι με όλες σου τις δυνάμεις

ώστε να κερδίσεις έναν μισθό.

Καλημέρα εξαθλιωμένε! Ξαπλωμένος στα χαρτόνια που έχεις στοιβάξει

στην γωνία του δρόμου είσαι αμίλητος και ανήμπορος. Δεν τολμάς να

αντικρίσεις προς τα πάνω τους διαβάτες. Αυτοί όμως χαμηλώνουν το βλέμμα

καθότι άλλοτε έχουνε τύψεις. Η’ νιώθουνε μακάριοι που ακόμα έχουνε στέγη

να τους φιλοξενεί.

Καλημέρα στους τολμηρούς. Όπως εγώ που τα μάτια μου απ΄το μπαλκόνι φλερτάρουνε

με την όψη του Θερμαϊκού, αποφεύγοντας να ενδώσουνε στην θέα των ψηλών κτιρίων, των

τσιμεντένιων κατασκευών και του καυσαερίου. Η αγαλλίαση είναι τόλμη.

"Θεσσαλονίκη"

Στον  παφλασμό  των  κυμάτων  του  Θερμαϊκού  έχουν  στολιστεί
τα  μαλλιά  σου  σαν  νύφη  απ’τις ευχές  των  περαστικών  στις  βόλτες  τους. Ζευγάρια
έχουν  ευχηθεί  στο  φώς  του  φεγγαριού ,και  παιδιά  ζητωκραυγάσει  τον  θαυμασμό
τους για  το  μπλέ  σου  φόρεμα.
Στις  πλατείες  και  τα  στενοσόκακα  σου, έχω  μεθύσει  με  τις  παρέες  μου ως
νιότης  τραγούδι  με  τους  ομορφότερους  στίχους.
Απ’τα  τείχη  στην  Άνω  Πόλη, ο Βαρδάρης  συνταιριάζει  με  την  ματιά  μου στο
στεφάνι  του  ουρανού. Από  σύννεφα  πλεγμένο  που  τα  όνειρα στριμώχνονται, απομακρύνοντας  τις  καθημερινές  γκρίζες  σκέψεις.
 Εδω  γεννήθηκα  και  ανταμώνω  τους  μύθους  και  τα  ψέματα  της  ζωής κάθε
μέρα. Ανταύγειες  της  νοσταλγίας, θωπεύουνε  την  διάθεση  μου  και  διώχνω  την θνητότητα
της  στιγμής.

Θεσσαλονίκη..

"Η φωνή της"



Όταν ήμουνα παιδί άκουγα τους μεγαλύτερους, να αναφέρονται

στα μέσα μαζικής

επικοινωνίας . Δεν αντιλαμβανόμουνα πολλά.

Μέχρι όμως να ακούσω την φωνή της σε εκείνη την μικρή ορθογώνια συσκευή.

Το ραδιόφωνο που είχε αγοράσει ο πατέρας μου. Μεγαλώνοντας και αλλάζοντας τα

επίπεδα εκπαίδευσης απ’το δημοτικό έως και το πανεπιστήμιο ένιωθα από αγόρι να

γίνομαι άντρας και να ερωτεύομαι ουσιαστικά εκείνη που είχε αναλάβει μία μουσική

εκπομπή. Η Όλγα!

Το γεγονός ότι ασχολούνταν με την μετάδοση rock μουσικής ,αρχικά ήταν αδιάφορο για

τα αυτιά μου ανεξάρτητα εάν στην πορεία την αγάπησα. Περίμενα καρτερικά κάθε Τρίτη και Παρασκευή στις 21.00, για να μοιραστώ μαζί της χαρές και λύπες. Έστω νοητά! Η φράση της που είχα λατρέψει

ήταν μία:

«Καλησπέρα αγαπητές και αγαπητοί ταξιδιώτες των ήχων». Η ζωή όμως πάντα κρύβει εκπλήξεις, ανεξάρτητα αν μας αρέσουνε ή όχι. Δυστυχώς πρίν λίγες μέρες έγινε



γνωστό ότι μετά από 15 χρόνια η παρουσία της στον εν λόγω ραδιοφωνικό σταθμό τερματίστηκε. Οπως και η δική μου αναδρομή στις νότες του παρελθόντος ,που με συντρόφευαν με την βελούδινη χροιά της φωνής της.

"H δικτατορία της ευτυχίας"



Είχε μόλις βγεί απ’το κτίριο του Ο.Α.Ε.Δ.Η κούραση της αναμονής

προκειμένου να καταθέσει χαρτιά για εύρεση εργασίας, ήταν αποτυπωμένη

στο πρόσωπο του. Συνεπακόλουθα και η διάθεση του, ήταν ανάλογη.

Περπατούσε μπροστά από τα μαγαζιά ενός εμπορικού κέντρου ,όταν αντίκρισε

χαρούμενα πρόσωπα να μπαινοβγαίνουν σε αυτά. Στις στάσεις των λεωφορείων, τα χαμόγελα των μοντέλων στις διαφημίσεις έκαναν αισθητή την παρουσία τους.

Και να’ταν μόνο αυτό! Παρέες νεαρών κρατούσανε στις βόλτες τους κινητά τηλέφωνα

και ευθυμούσανε με τα εγκατεστημένα προγράμματα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Η έκπληξη που ένιωθε με βάση την διάθεση του, ήταν μεγάλη. Σύντομα κάθισε σε μία καφετέρια για να πιεί τον αγαπημένο εσπρέσο του.

Η σερβιτόρα που τον προσέγγισε για να λάβει την παραγγελία του ,ήταν εντυπωσιακή

και το πρόσωπο της ακτινοβολούσε λάμψη. Σύντομα μονολογούσε με απορία:

-Tι δυσάρεστα που νιώθω! Όλοι οι συμπολίτες μου μοιάζουν ευτυχισμένοι. Και εγώ;

Ένας ηλικιωμένος στο διπλανό τραπέζι που διάβαζε εφημερίδα, μέσα απ’τα γυαλιά του

τον παρατήρησε με προσοχή .Αντίκριζε ένα διαφορετικό κόσμο ,ερμηνεύσιμο βάσει της

εμπειρίας του. Δεν άργησε να του απευθυνθεί:

-Νεαρέ έχω ξαναδεί αυτή την έκφραση του προσώπου σου, πολλές φορές στην ζωή μου. Να

θυμάσαι τούτο: Όλοι είναι δυστυχισμένοι στην δικτατορία της ευτυχίας.

"H γενιά μου"


 Είδα την γενιά μου να κόβεται σε κομμάτια. Λωρίδες ψυχής

να αναβλύζουνε αίμα και εσύ πατέρα κάθεσαι σε μια γωνιά

του σπιτιού και πίνεις «άψυχο» αλκοόλ. Για να ξεχάσεις τις

συμβουλές που μου έδινες ,όπως και οι υπόλοιποι σαν εσένα.

Για το μέλλον, και ένα καλύτερο αύριο. Απέτυχες!

Μητέρα γιατί κλαίς βουερά ;Μου λες ότι είμαι απαισιόδοξος, και

δεν πιστεύω σε τίποτα. Όχι! Είμαι ρεαλιστής και κυνικός συνάμα.

Παρασύρθηκα σαν κλαδί, όπως η γενιά μου σε ένα ορμητικό ποτάμι

που έκβαλλε στην θάλασσα. Αναζητώντας μία λωρίδα γης ώστε να

ανακαλύψουμε την ελπίδα. Μάταια όμως για τους περισσότερους.

Περιπλέουμε σαν συντρίμμια ναυαγίου.

Και εσύ δάσκαλε; Τουλάχιστον εσένα σου είχα εμπιστοσύνη. Δεν με

πρόδιδες όταν πίστευα τα όμορφα λόγια σου. Πίσω απ΄τα μικροσκοπικά

γυαλιά σου έβλεπα έναν φίλο. Όμως είσαι άνεργος πλέον. Και κάθεσαι κάθε

απόγευμα σε εκείνο το παγκάκι παρέα με τον σκύλο σου.

Είδα την γενιά μου, να μετράει πληγές. Να κοιτάζει ψηλά στον ουρανό, με κλειστά

μάτια και να γυρεύει φίλους στα άστρα. Όπως τα όνειρα που με την σφεντόνα παιδιά

στοχεύαμε ψηλά. Δίπλα στον ήλιο, που τα σύννεφα έκρυβαν λέξεις, εικόνες και αισθήματα.

Να μεταναστεύει ώστε να αποκτήσει εργασία. Έναν μισθό αξιοπρέπειας σε χώρες, που

δεν ταξίδεψε ποτέ στο παρελθόν.

Που δεν τράβηξε φωτογραφίες selfie μέσα σε μουσεία ή δίπλα σε μνημεία. Που δεν διασκέδασε σε χώρους αναψυχής. Παρά περιμένει στην «ουρά», ώστε να μοιράσει

φωτοτυπίες βιογραφικών νωρίς το πρωί.

Η γενιά μου..

"Ευτυχισμένη απομόνωση"


 Μου λείπουνε πολύ εκείνες οι βόλτες με τους φίλους στην

γειτονιά. Όταν περιδιαβαίναμε αγόρια και κορίτσια όλα εκείνα

τα σοκάκια, προτού μετακομίσω απ΄την πόλη μου στην Αθήνα.

Ανάμνηση μοιάζουνε οι συζητήσεις, οι έρωτες, και οι μυρωδιές των

λουλουδιών στις μικρές αυλές.

Το εγκαταλειμμένο σπίτι, που το είχαμε διαμορφώσει στην «Ευτυχισμένη

απομόνωση» με σκοπό να δημιουργήσουμε έναν χώρο όπου θα στεγάζαμε

τις συναντήσεις μας. Είχαμε διακοσμήσει τους ετοιμόρροπους τοίχους με

μικρά κάδρα όπου αντίκριζες τις απόπειρες να ζωγραφίσουμε την έμπνευση μας.

Ένα μικρό ραδιόφωνο, ήταν ο δέκτης ειδικότερα των εκπομπών απ΄τους πειρατικούς

σταθμούς της «μπάντας» των fm.

Κάθε Σάββατο βράδυ, στήναμε αυτοσχέδια πάρτι όπου πρωτογνωρίσαμε το αλκοόλ, το

τσιγάρο, τον έρωτα και τον χορό. Δυστυχώς όλες οι ωραίες στιγμές στην ζωή έχουνε

σύντομη διάρκεια και άδοξο συνήθως τέλος. Οι γονείς λόγω της νέας επαγγελματικής

στέγης του πατέρα μου μετακομίσαμε, και πλέον εδώ και 25 χρόνια είμαι κάτοικος Αθηνών.

Η «Ευτυχισμένη απομόνωση» πληροφορήθηκα, ότι γκρεμίστηκε λίγο αφ’ότου έφυγα και

μετατράπηκε σε νυχτερινό κέντρο διασκέδασης. Θα την θυμάμαι..

"Δώρο Xριστουγέννων"


 Αμέτρητα φωτεινά λαμπιόνια, στόλιζαν το χριστουγεννιάτικο

δέντρο του. Στην κορυφή του μάλιστα, είχε εγκαταστήσει ένα

μεγάλο πλαστικό αστέρι του οποίου θαύμαζε την ομορφιά.

Η φωτιά που σιγόκαιγε στο τζάκι, ήταν η ιδανική αφορμή ώστε να

απολαύσει το αγαπημένο ουίσκι του με πάγο.

Η μοναξιά όμως δεν ήταν εύκολος αντίπαλος. Ειδικότερα τον

τελευταίο χρόνο μετά και τον θάνατο της μητέρας του. Μοναχοπαίδι

όντας πίστευε ότι με την εργασία στο γραφείο, θα ξεχνούσε τις έγνοιες του.

Φεύ! Κάθε μέρα αντιλαμβανόταν ότι δεν θα ήταν τίποτα ικανό, ώστε να

συμπληρώσει τα κενά συντροφιάς του.

Εκείνη όμως η παραμονή Χριστουγέννων, δεν έμοιαζε ίδια με τις προηγούμενες.

Ξαφνικά απ΄την είσοδο της πολυκατοικίας, άκουσε το παρατεταμένο κλάμα ενός μωρού.

Όταν βγήκε στο μπαλκόνι, αντίκρισε μία νεαρή γυναίκα να κρατάει στην αγκαλιά της

σκεπασμένο σε μία κουβέρτα ένα όμορφο βρέφος ,που τα γαλάζια του μάτια φάνταζαν

ωκεανός απόγνωσης.

Η καρδιά του σφίχτηκε, αντιλαμβανόμενος και το πολικό ψύχος που επικρατούσε. Δεν το

σκέφτηκε πολύ. Γρήγορα κατευθύνθηκε ως εκεί ,και με χαμόγελο προέτρεψε την μητέρα με το παιδί της να τον ακολουθήσει ως το διαμέρισμα, προκειμένου να την φιλοξενήσει.

Το δώρο Χριστουγέννων, δεν ήταν περιτύλιγμα αλλά περιεχόμενο, όπως η αγνότητα ενός παιδιού.

"Δώρο γενεθλίων"


 Ήταν νευρικός και ανυπόμονος, καθισμένος μπροστά στον

ηλεκτρονικό υπολογιστή του. Λεπτομέρεια ασήμαντη για κάποιον

μη λάτρη της σύγχρονης τεχνολογίας. Ζωτικής σημασίας όμως για

έναν έφηβο χρήστη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Εδώ και πολλές ώρες καθώς «σερφάριζε» στο internet, είχε διαπιστώσει ότι η

ανάρτηση του με αντικείμενο ένα Ι-Phone δεν είχε κατορθώσει να ξεπεράσει

τον τριψήφιο αριθμό σε likes.Φαινόμενο ασυνήθιστο γι’αυτόν.

Επιπλέον είχε αντιληφθεί, ότι στο facebook οι «φίλοι» του είχανε μειωθεί κατά δύο.

Τα δάχτυλα του ερωτοτροπούσανε με το mouse διαρκώς, όπως και με το πληκτρολόγιο

αλλά οι απόπειρες να πετύχει τον καθημερινό στόχο του δεν καρποφορούσανε.

Όταν μάλιστα διαπίστωσε ότι μία «φίλη» του, τον είχε ξεπεράσει σε likes με την ανάρτηση

μιας φωτογραφίας όπου επεδείκνυε τα κάλλη της δεν άντεξε. Πέταξε το πληκτρολόγιο με

οργή στην οθόνη με αποτέλεσμα να την ραγίσει.

Έκλεισε τα μάτια και κοίταξε το ταβάνι κρατώντας το κεφάλι με τα χέρια. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα απρόσμενα χαμογέλασε. Η απότομη μεταβολή συμπεριφοράς είχε εξήγηση.

«Χα!Και τι έγινε; Αύριο θα πάω να αγοράσω με τις προσφορές των χειμερινών εκπτώσεων

έναν καινούργιο υπολογιστή .Ο προηγούμενος μετά από έναν χρόνο χρήσης πάλιωσε, και θέλω ένα νέο μοντέλο, πιο εξελιγμένο .Εξάλλου σε 3 μέρες έχω τα 17α γενέθλια μου!

"Aπώλεια"


 Πίσω απ’το παράθυρο του δωματίου της, μετρούσε

τους ανθρώπους που αψηφούσανε το δριμύ ψύχος

και βαδίζανε εκείνο το βράδυ κατά μήκος του πεζοδρομίου.

Κρυμμένο πίσω απ’τα σύννεφα το φεγγάρι, καθρέφτιζε τις μύχιες σκέψεις και

θώπευε το πρόσωπο της.

«Αλήθεια η απώλεια είναι επιλογή ή στιγμή;» αναρωτιόταν

προτού επιστρέψει στην πραγματικότητα. Επιθυμούσε να παραμείνει

στις αναμνήσεις της, εκείνο το φόρεμα με λέξεις που διακοσμούσε το

παρελθόν. Γονείς, φίλοι, έρωτες..

Μα τι! Η ζωή δίχως άλλο είναι πόλεμος, χωρίς στρατιώτες και όπλα μα απώλειες.

Κρύβει χαρές, μα λύπες περισσότερες που γεννάνε το πείσμα. Αυτό την είχε ωθήσει

να εγκαταλείψει την Ελλάδα, και να διαμένει πλέον εδώ και λίγες εβδομάδες σε μια

πολυκατοικία στα προάστια του Λονδίνου.Η μακροχρόνια ανεργία ,και η οικονομική ανέχεια της οικογένειας της, ήταν λόγοι ικανοί ώστε να αποζητήσει μια χαραμάδα φωτός στο σκοτάδι της ζωής.

Ο μισθός στην εταιρεία που εργαζόταν, ήταν ικανός ώστε να εκπληρώσει τους στόχους που είχε θέσει. Όμως τα όνειρα είναι πουλιά αποδημητικά. Ταξιδεύουνε μακριά και η επιστροφή τους πραγματοποιείται την άνοιξη. Τόσο κοντά στον χειμώνα της επιβίωσης της.

"Απομόνωση"



Στην έρημο της ανακάλυψα την ψυχή, σαν απόνερα ανηθικότητας.

Έμοιαζε νερό, που με ξεδίψασε δίχως ηθικό και άνευρες κινήσεις.

Η απομόνωση, είναι μία γη άνυδρη όπου στο υψηλότερο της όρος

βασιλεύω Εγώ.

Το στέμμα μου, κατασκευασμένο από πολύτιμα πετράδια και ψήγματα

ελπίδας φέγγει στο θαλερό τοπίο που καλύπτει την όραση Τους. Οι

άνθρωποι σκιές βουερές που επισύρουνε κατάρες αποτυχίας, είναι

τυφλοί ώστε να με αντικρύσουνε. Οι λέξεις τέμνονται σε εικόνες απόκοσμες

όπως είναι η περισυλλογή ,η μνήμη, το αδιέξοδο.

Κατά το δοκούν αποφασίζουνε αν είμαι ανεκτός στις παρέες τους, στις

δραστηριότητες που καμώνονται ότι κάθε άτομο οφείλει να συμμετέχει.

Φυσάει..Αέρας κρύος θωπεύει το πρόσωπο ενώ τα λάθη μου ως σπόροι

σκορπίζονται στο χωράφι του προσωπικού χρόνου μου.

Παράλληλος προς τον συμπαντικό, πιο αργός από εκείνο των αναμνήσεων.

Απομόνωση. Πατρίδα λησμονημένη τα πρωινά, όπως οι υπάρξεις στοιχίζονται

στα γραφεία πίσω απ΄την εντολή. Και ο ήλιος τόσο όμορφα λάμπει στο σμίξιμο

μέρας με νύχτα.

Βασιλεύει η φωνή ,ανατέλλει η κραυγή του πόθου μου. Και δεν ήσουνα ποτέ

δίπλα μου. Γιατί;

"Aνθη της παρακμής"


 Είμαστε γυμνοί απέναντι σας. Οι αδυναμίες μας, ως

όπλο αντιμάχονται τον κατασκευασμένο στην άμμο

πύργο της σοβαρότητας και ειλικρίνειας, που καμώνεστε

ότι διαθέτετε. Δεν ισχυριστήκαμε ποτέ, ότι η διαφορετικότητα

του χαρακτήρα είναι εξ’ορισμού ανωτερότητα γνώμης.

Δεν κρυφτήκαμε ποτέ πίσω απ΄το δάχτυλο, όπως απροκάλυπτα

πράττετε.

Ο στρουθοκαμηλισμός εξάλλου, είναι κοντόφθαλμος και αργά ή

γρήγορα οδηγεί σε αδιέξοδο. Είμαστε κενοί απέναντι σας. Από

υστεροφημία, μωροφιλοδοξία, διάθεση για ανέλιξη στην εξουσία. Οι

λέξεις αυτές δεν γεμίζουνε την δεξαμενή των στόχων που θέτουμε.

Ως άνθη της παρακμής σας, λατρεύουμε να αγαπάμε. Να

μοιραζόμαστε τις ανησυχίες για τον βιασμό της φύσης, ως ικανοποίηση

της βιομηχανικής ανάπτυξης. Για την ανέχεια του συνανθρώπου. Για ένα

καλύτερο αύριο με ισονομία και ισοπολιτεία.

Επιθυμούμε να γιορτάζουμε, με άφθονο κέφι την θνητότητα μας. Να μην

μιζεριάζουμε για την σύντομη ζωή και τα προβλήματα της, αλλά να

γευόμαστε την παντοδυναμία της κάθε στιγμής. Απολαύστε την ακμή που

δημιουργήσατε. Σας την χαρίζουμε.

"Aλίμονο"


Αλίμονο σε όσους αγάπησαν. Προδόθηκαν, αμφισβητήθηκαν, και

δεν έγιναν πιστευτοί. Είναι της ζωής οι στιγμές, που ενίοτε γίνονται

αντιληπτές από διαφορετική οπτική γωνία.

Αλίμονο σε όσους «έζησαν». Ερωτεύτηκαν, πόνεσαν ,μα έχουνε αναμνήσεις.

Τα βράδια που άλλοι κοιμούνται «άδειοι» από συναισθήματα, εκείνοι θυμούνται

άλλοτε με χαμόγελο ή δάκρυ μια αγκαλιά. Ένα κρασί που μοιράστηκαν, στην

διασκέδαση της παρέας.

Αλίμονο σε αυτούς που ονειρεύονται. «Ταξιδεύουνε» συνήθως με σπασμένα φτερά, συνέπεια του παρελθόντος .Η διαδρομή που επιθυμούνε να ακολουθήσουνε

είναι μακρινή ως την λύτρωση. Εκείνη την μάνα, που γεννάει την ελπίδα.

Αλίμονο σε αυτούς που «σκέφτονται». Μαύρα πρόβατα στο ανθρώπινο κοπάδι πορεύονται

όταν ξεχωρίζουνε γιατί έχουνε γνώμη, και όχι άποψη. Λίγοι είναι και εκλεκτοί, αυτοί που

διακρίνονται στην βροχή. Σαν σταγόνες κυλάνε στο μάτι των «τέλειων», αυτών που καμώνονται ότι είναι απαραίτητοι ώστε να αποφασίζουνε για μια κοινωνία. Έναν λαό.

Αλίμονο σε εμάς που περιμένουμε. Ένα καλύτερο αύριο, μία νέα ανατολή. Να ακούσουμε

ένα ομορφότερο τραγούδι, να διαβάσουμε ένα ποίημα μωρό της ζωής. Να δημιουργήσουμε τον «τέλειο» άνθρωπο. Δίχως μίσος, απόγνωση και κατήφεια.

"Aδραξε την ημέρα"


 Στεκόταν απέναντι σου, σκυθρωπός και σιωπηλός. Γνώριζες

καλά ποιος είναι, πολύ περισσότερο απ΄τον καθένα. Πίστευες

ότι σε μισεί. Ότι για κάθε βήμα προς τα εμπρός, αυτός θα έμοιαζε με

λάσπη. Η προσπάθεια του να επιβραδύνει τις κινήσεις σου ήταν εμφανής.

Μεγαλώνοντας σου απηύθυνε σε αυστηρό τόνο προειδοποιήσεις.

«Γιατί;», «Όχι με τίποτα», «Δεν πρέπει». Υπάκουγες και δεν βίωνες εμπειρίες

που στην ζωή δεν ξαναβρίσκεις. Η ατολμία σου γεννούσε φόβους και προκαταλήψεις.

Σε συντρόφευε από τότε που είδες το πρώτο φώς της ημέρας, ως χθές το βράδυ.

Έμεινε μια τελευταία σταγόνα βότκα στο ποτήρι. Αντανακλούσε την εικόνα απ΄τα

τρεμάμενα χείλη σου. Για λίγα λεπτά έγινε φίλη. Ψιθύριζε γλυκά στις επιθυμίες που

στοίχειωναν στο κάστρο των ανεκπλήρωτων ερώτων. Των ελάχιστων διασκεδάσεων.

Της ψυχρής επικοινωνίας με τους συνανθρώπους. Αυτούς που δεν μοιράζονταν τους

προβληματισμούς σου.

«Άδραξε την ημέρα ,η ζωή είναι σύντομη».

"Αγιος Βασίλης"



Ξεφύλλιζε το άλμπουμ φωτογραφιών του. Εκείνο που

συνέδεε το παρελθόν με το παρόν. Η γέφυρα αναμνήσεων

που θύμιζε διάφορες περιόδους στην ζωή του. Παιδικά χρόνια

εφηβεία, φοιτητικά χρόνια..

Ήταν παραμονή Χριστουγέννων, και ο δείχτης του δεξιού χεριού

πίεζε εκείνη την αγαπημένη οικογενειακή στιγμή. Η φωτογραφία

με τους γονείς και την μικρότερη αδελφή του, είχε φόντο το χριστουγεννιάτικο

δέντρο και τα δώρα που το περιέκλειαν.

Ήταν μαθητής Δημοτικού, και κρατούσε έναν μικρό Άγιο Βασίλη. Τον αγαπούσε

πολύ και πίστευε στην ύπαρξη του. Μάλιστα για πολλά χρόνια, έστελνε και γράμμα

που του ζητούσε δώρα στην μακρινή Λαπωνία όπου θεωρούσε ότι έμενε. Μεγαλώνοντας

βέβαια αντιλήφθηκε ότι η πεποίθηση του, ήταν ένα ακόμα όμορφο όνειρο, όπως όλα

τα παιδιά έχουνε.

Ξαφνικά στο σαλόνι «εισέβαλλαν» ντυμένα όπως ο πάλαι ποτέ μύθος, η κόρη

και ο γιός του. Δίχως άλλο τα αγκάλιασε, όπως σε εκείνη την φωτογραφία οι γονείς

με την αδελφή του.

"Τρία κόρνερ,ένα πέναλτυ"


 Επέστρεφε απ΄την εργασία του, και η κούραση στο πρόσωπο ήταν

εμφανής. Πεινούσε πολύ και είχε την ανάγκη όταν φθάσει

στο σπίτι να μπει κάτω απ΄την ντουζιέρα και να κάνει ένα αναζωογονητικό

μπάνιο.

Η διάθεση του όμως άλλαξε άρδην, καθώς περνούσε μπροστά από μία αλάνα

όπου 2 ομάδες παιδιών είχανε τεθεί αντιμέτωπες σε αγώνα ποδοσφαίρου.

Την ίδια στιγμή ένιωσε ένα χτύπημα στην ωμοπλάτη. Η έκπληξη του δεν άργησε

να εκδηλωθεί ,όταν αντίκρισε ένα γνώριμο πρόσωπο.

-Νίκο!

-Γιώργο!

Αγκαλιάστηκαν και χαμογέλασαν δίχως δεύτερη κουβέντα.

-Πόσο καιρό έχω να σε δώ!

-Και εγώ το ίδιο. Λόγω υποχρεώσεων δεν έχω τον ελεύθερο χρόνο που θα ήθελα.

-Πάσχουμε από την ίδια αρρώστια.

-Θυμάσαι πόσες ώρες την ημέρα παρέα με τα άλλα γειτονόπουλα παίζαμε ποδόσφαιρο;

-Eχεις δίκιο. Γιατί δεν συμμετέχουμε και εμείς στον αγώνα που εκτυλίσσεται μπροστά

μας; Ειδικά ως τερματοφύλακες ήμασταν καλοί θαρρώ.

"Ουράνιο τόξο"


 Πέρασε η μπόρα.Ο ήλιος δειλά δειλά αποκάλυπτε τις προθέσεις

του παρουσιάζοντας το ομορφότερο πρόσωπο του. Δεν έμοιαζε σαν

τις άλλες καθότι μετά το ουράνιο τόξο πρόβαλλε πάνω απ΄την πόλη.

Τι όμορφα χρώματα! Να αρπάξεις το κόκκινο, και να σταματήσεις ως

φανάρι αξιών στον δρόμο της ζωής τον πόλεμο. Την δυστυχία και την

φτώχια.

Να ζωγραφίσεις με το μπλε, την μολυσμένη θάλασσα όπου οι κηλίδες

πετρελαίου και το παράνομο κυνήγι μεγάλων θηλαστικών έχουνε ξεβάψει

το φόρεμα της.

Να ονειρευτείς με το πράσινο αγκαλιά, τα καμένα δάση όπου έχουν προσφερθεί

θυσία στον βωμό της βιομηχανικής ανάπτυξης. Να ανταλλάξεις το πορτοκαλί, με το γκρίζο

απάνθρωπο πρόσωπο των πολυκατοικιών και των δρόμων. Να μετατραπεί ο πίνακας

της καθημερινότητας σε ένα νεωτεριστικό ρεύμα τέχνης, όπου το σουρεάλ βολτάρει

με την μονοτονία.

Το βιολετί άγγιγμα του ουρανού, να μελαγχολεί το βλέμμα μας ψηλά για τις όμορφες

στιγμές που μοιραστήκαμε με αγαπημένους ανθρώπους. Γιατί ερωτευτήκαμε, τολμήσαμε

οραματιστήκαμε. Η θλίψη των άσχημων αναμνήσεων να μεταμορφωθεί σε αισιοδοξία.

Όπως μοιάζει η γέννηση ενός μωρού, η ανατολή του ήλιου και το ομορφότερο τραγούδι

που αγγίζει τα αυτιά.

"Mακριά γαιδούρα"


 Η μεγάλη ώρα είχε φτάσει! Ενα λεπτό πριν τα μεσάνυχτα, η πλατεία

έμοιαζε σαν ωρολογιακή βόμβα.Η δημοσίευση στο facebook και οι

εκατοντάδες κοινοποιήσεις της ήταν σαφής.

«Γκρεμίζουμε το παρόν-Aναβιώνουμε το παρελθόν»-24.00 απόψε συναντιόμαστε

στην κεντρική πλατεία».Η ομάδα που είχε συντάξει την ανακοίνωση

και αυτοαποκαλούνταν « Απροσάρμοστοι», είχε προκαλέσει

πονοκέφαλο στους υπεύθυνους της αστυνομικής διεύθυνσης

εκείνο το βράδυ του Ιουνίου.

Η πόλη βρισκόταν σε αναβρασμό, καθώς η είδηση για την επικείμενη συγκέντρωση

προμήνυε αν μη τι άλλο επεισόδια.

Ξαφνικά ακριβώς στις 24.00,δεκάδες νεαροί και νεαρές εμφανίστηκαν στην πλατεία

και την πλημμύρισαν με φωνές και γέλια. Απο τις τσάντες που κουβαλούσανε ,έβγαλαν

μπάλες ,μπίλιες, κάρτες με φωτογραφίες ποδοσφαιριστών και οδηγών της Formula 1 και άλλα εξαρτήματα για ομαδικά παιχνίδια.

Αρκετά αγόρια έπαιζαν «μακριά γαιδούρα», ενώ τα κορίτσια ασχολούνταν με τα «μήλα». Άλλες παρέες έπαιζαν «κρυφτό» ενώ από τα γύρω μπαλκόνια των πολυκατοικιών αρκετοί πολίτες χαμογελούσαν και αποθανάτιζαν τα

δρώμενα με βίντεο στα κινητά τους τηλέφωνα. Κάποιοι μάλιστα από αυτούς, παρείσφρησαν

στην πλατεία ως άλλοι ανεπιθύμητοι λόγω ηλικίας ώστε να ξαναθυμηθούν τα νιάτα τους.

Φυσικά λόγω της ζέστης που επικρατούσε, δεν έλειψε και το μπουγέλο ειδικά με μπαλόνια νερού που οι συμμετέχοντες γέμιζαν από την βρύση της πλατείας.

Το βράδυ έκβαλλε ως άλλο ποτάμι στην θάλασσα μιας άλλης ξέγνοιαστης παιδικότητας είτε

γι’αυτούς που την είχανε βιώσει ως το μεδούλι είτε για εκείνους που έπαιρναν μία πρώτη γεύση, καθότι εκπρόσωποι μίας γενιάς χωρίς παιχνίδια και δραστηριότητες στην αλάνα και τον χωμάτινο δρόμο.

"Εσυ"



Εσύ δεν είσαι αυτός που προσπαθείς να πείσεις

τον διπλανό σου ότι στην ζωή επιβιώνει ο πιο δυνατός;

Και εγώ που ανήκω σε αυτούς που έχουνε αισθήματα για

τον συνάνθρωπο μου, λογικά θεωρούμαι παρίας.

Της κοινωνίας σου! Αυτή που ταΐζει με εικόνες και διδάγματα

τον άνθρωπο από μικρή ηλικία, σε ταχύτητες απρόσωπες και

διαλυτικές.

Εσύ δεν είσαι εκείνος που δείχνει με το δάχτυλο του, τον ορίζοντα

μέσα από καπνούς και μυρωδιά αίματος και θειαφιού; Oπωσδήποτε!

Κάθε πόλεμος είναι μια επιχείρηση υπερθεματίζεις και κάθε δολάριο ή ευρώ

που τον ανατροφοδοτούν δεν έχουν παρά μονάχα σκλάβους και πιστούς.

Αγαπώ το μίσος σου, γιατί η ένωση των αισθημάτων μας γεννάει ένα μωρό. Την οργή. Δεν σβήνει παρά μόνο το

βράδυ προτού συγκεράσω τα όνειρα με την σκληρή πραγματικότητα που έζησα



ακόμα μια μέρα. Μια αρχή, για κάθε Εσύ. Ένα τέλος για κάθε Εμένα..

"Eνα λουλούδι,στην γλάστρα της καθημερινότητας"


Απορώ με την επιμονή σου. Δεν μπορείς να συνειδητοποιήσεις

ότι το να ζω με τις αδυναμίες και τα λάθη μου, είναι επιλογή;

Δύσκολη και επώδυνη μεν, αλλά συνυφασμένη με τις αξίες που

διατηρώ.

Όταν υπόκειμαι στην τελική κρίση, ως άλλος Ιανός φροντίζεις να

μου υποβάλλεις ερωτήσεις. Το άλλο ήμισυ του εαυτού μου, απορεί

με το συνειδητό.

«Οι πράξεις βλάπτουνε το συμφέρον σου» τονίζεις με στόμφο.

«Προσαρμόσου, συμβιβάσου, συμμορφώσου στις επιταγές της κοινωνίας»

διατυμπανίζεις όταν πρέπει να λάβω την απόφαση. Να σου πω την αλήθεια;

Aυτή που άδολα τρέφω στην γλάστρα της καθημερινότητας. Ένα λουλούδι

ευωδιάζει ανεξάρτητα από την βρωμιά και την λάσπη του περιβάλλοντος που

επιβιώνουμε.

Ας γέρνει τα πέταλα του στον ήλιο, και ας ποτίζεται με καλοσύνη αραιά και πού.

Η μνήμη είναι χώμα, που κάθε σπόρος φυτρώνει και αναπτύσσεται γρήγορα ή όχι

ανάλογα με την επιμονή στα θέλω μας.

Άσε με ήσυχο λοιπόν και να θυμάσαι..

«Ζω για να ελπίζω, να μοιράζομαι τις λίγες χαρές και να πεισμώνομαι απ΄τις αμέτρητες

λύπες».

"Ανω Πόλη Θεσσαλονίκης"

Η  θέα της  Θεσσαλονίκης, από  την  Άνω  Πόλη  είναι  μοναδική! Αυτό
το  γνώριζε  και  πρόθυμα  κατευθύνθηκε  ως  εκεί  βαδίζοντας  από  την
πλατεία  Ναυαρίνου όπου διέμενε.
Λίγο  η  κούραση  από  την  εργασία  της  εβδομάδας ,και  αρκετά  η  διάθεση
του  να  διευρύνει  τις  εικόνες  της  μνήμης  του, με «φωτογραφικό  φακό» τα
μάτια  ήταν  η  ώθηση  προς  την  περιδιάβαση  του. Από  τα  βυζαντινά  τείχη, έμοιαζε  να υπερίπταται  στον  ορίζοντα, και  να  λιτανεύει  την  αυταρέσκεια  του  ως  κάτοικος
της  αγαπημένης πόλης του.
Έτσι  την  ένιωθε  απ΄τα  φοιτητικά  του  χρόνια, παρά  το  γεγονός  ότι  είχε γεννηθεί
σε  ένα  χωριό  της  Ηπείρου. Όμως  η αναζήτηση  του  δεν  είχε  τελειωμό. Η  μυστηριακή
χροιά  των  κήπων  του  Πασά, συνάμα  με  την  πράσινη  ομορφιά  του  τοπίου ήταν  η
μαγική  πύλη  των  αναζητήσεων  του.

"8001"


 Το τρεμάμενο χέρι του μετά βίας είχε βάλει την θηλιά

του σχοινιού γύρω απ΄τον λαιμό. Ήταν μόνος στο σπίτι όπως

εδώ και μερικούς μήνες μετά τον χωρισμό του.

Οι κρύοι τοίχοι του δωματίου απομόνωναν την απελπισία του

απ’τα άκριτα βλέμματα και λόγια των συνανθρώπων του. Το

διαζύγιο με την Άννα συνεπικουρούμενο απ’την έλλειψη εργασίας

που του στοίχιζε σε χρήματα και ψυχολογία ,ήταν μία κενή οθόνη

απέναντι απ’το βλέμμα του.

Ανοιγόκλεινε τα μάτια και η υγρή υφή τους έμοιαζε με θάλασσα αναζήτησης.

Ευθυνών, ανθρωπιάς, συντρόφου και φίλων. Έλειπαν πολύ απ΄την καθημερινότητα

του οι διαπροσωπικές σχέσεις που θα ήταν ικανές να σταθούνε αποκούμπι.

Μετρούσε μία μία τις στιγμές εκείνες που στην διαδρομή της ζωής , ήταν οάσεις στην έρημο. Ήταν αργά όμως. Στο ύψος της καρδιάς, είχε γράψει πάνω στην τσέπη του

πουκαμίσου ένα νούμερο.”8001”.

Είχε ενημερωθεί λίγες ώρες πριν από μία ιστοσελίδα του internet,ότι τα τελευταία χρόνια

στην Ελλάδα σύμφωνα με επίσημα στατιστικά στοιχεία του κράτους οι αυτοκτονίες είχαν

ξεπεράσει τις 8000.Επομένως για τα δεδομένα της ημέρας, θα ήταν ο πρώτος που θα έσερνε τον χορό των νεκρών της επόμενης χιλιάδας.

Έκλεισε τα μάτια και κατόρθωσε, με λίγη προσπάθεια να σπρώξει με τα πόδια στο πλάι

το σκαμνάκι που στεκόταν επάνω. Δεν επιχείρησε ούτε μία στιγμή ,να σώσει τον εαυτό του.

Η θηλιά τον είχε σκοτώσει..

Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

Καλές διακοπές

Το blog απο σήμερα έως τις 20 του μήνα,δεν θα έχει νέα ανάρτηση.Εύχομαι σε όλες και όλους καλές διακοπές!

Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

"Φαλιμέντο"


 Άδολα, δίχως φθόνο και με περίσσιο φόβο ξεκίνησες

το ταξίδι σου το μεγαλύτερο στο φαλιμέντο . Μετάλαβες την

αδιαφορία, την ασώματη κυοφορία του ψέματος της. Αργά, συνοπτικά

και δίχως βιασύνη άρχισε να βραδιάζει.

Στο νησί του πόθου, των όμορφων στιγμών που βιώσατε οι δυο σας

έφθασες πριν λίγο. Συντεταγμένη η πομπή, των αναμνήσεων πορεύεται ενώ δεξιά

και αριστερά στέκονται το παρόν και το μέλλον. Σε κοιτάζουνε βαθιά στα μάτια

εκεί που η δύναμη προσφέρει την θέση στο κενό.

Θεό τον βάφτισες, ως άλλο είδωλο απομυθοποίησες το πρόσωπο της. Ζητάς την παρέα

του, την ευμετάβλητη κίνηση του μοιραίου. Ως άτολμος και αναποφάσιστος

διακρίνεις στο έσχατο του χρόνου το όνομα σου. Μοιάζει μνημείο λαξεμένο, με

τέχνη που το κυπαρίσσι σκιά του προσφέρει. Φαλιμέντο ,ως απάντηση στα γιατί

των δόλιων συνοδοιπόρων σου.

Σε περιμένει το φώς στην αυγή, ως ένα κλείσιμο μεμιάς των βλεφάρων.

Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

"Συναισθήματα"

Λύπη, αγάπη, φόβος, έρωτας  , πόνος
μελαγχολία, αγωνία, ελπίδα, χαρά.

Συναισθήματα, ανθρώπινα  κοσμήματα!

"Ρομαντικό δείπνο"


 Κάτω απ΄το φώς των κεριών, με απαλά

ηχοχρώματα μουσικής λογίζεστε ως ερωτευμένο

ζευγάρι. Το ρομαντικό δείπνο, σερβιρίστηκε στο

τραπέζι απ΄την επιμέλεια σου.

Δίπλα τα ξύλα στο τζάκι, καίγονται αναδύοντας θέρμη

όπως εκπέμπει η επαφή στο βλέμμα σας. Κρύο κρασί

στα ποτήρια τσουγκρίσατε ελαφρά, και σιωπηλά γυρεύετε

μία λέξη. Ο πάγος να σπάσει!

Στάση αμυντική, τα άκρα του σώματος με διάθεση επιθετική

μέχρι την έναρξη του ειδυλλιακού πολέμου τα βήματα σας.

Στον χορό της έλξης, επιδεικνύονται σαφώς ορέξεις. Όπως το τι

θα επακολουθήσει μετά το δείπνο.

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

"Νοκ άουτ(Γράμμα στον Γιώργο)"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο tetartopress.gr



Είναι στιγμές που θέλεις να πεις πολλά, μα τα

λόγια δύσκολα ξεφεύγουνε απ΄τα χείλη σου. Διάλεξα

όμως να τα μοιραστώ μαζί σου Γιώργο.

Η ζωή είναι αδιέξοδη, όταν επιλέγεις για φίλο την παθητικότητα

και την αυτομαστίγωση. Εκείνη την αυτοκριτική που δεν σε

μεταμορφώνει σε καλύτερο αλλά σε ένοχο. Η μοναχικότητα

πολλές φορές είναι μια γωνιά του εαυτού, που καταλήγεις

μετά από μια ανούσια βραδινή έξοδο, ή την κουραστική

επιστροφή από την εργασία.

Και έρχεται αναπόφευκτα το απροχώρητο. Δεν μπορείς πλέον να υποκρίνεσαι.

Να λες ότι περνάς καλά, ενώ η ψυχή σου μοιάζει φουρτουνιασμένη

θάλασσα. Όταν καμώνεσαι πώς τα προβλήματα είναι μέρος της

ζωής αλλά ο ίδιος είσαι απελπισμένος και νιώθεις τον ουρανό

ταβάνι που αγγίζει το κεφάλι σου.

Γιώργο όταν κάποια

στιγμή συνειδητοποίησες ότι είσαι πιο δυνατός από τις αδυναμίες σου

η επόμενη μέρα ήταν μια παράταση, που όφειλες να την κερδίσεις με

καθημερινό αγώνα. Ευχαριστώ που διάβασες τις σκέψεις μου..

Υ.Γ. Αφιερωμένο σε κάθε Γιώργο..του «Νοκ άουτ»

Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

"Γειτονιά"

Το δροσερό αεράκι που φυσούσε, έσμιξε την

διάθεση των φίλων στην ταβέρνα. Ήταν βράδυ

καλοκαιριού και η κατανάλωση αλκοόλ και μεζέδων

είχε φουντώσει την συζήτηση της παρέας.

Από παιδιά είχανε δημιουργήσει στενούς δεσμούς,

καθότι τα στοιχεία που τους ένωναν ήταν περισσότερα

από εκείνα που τους χώριζαν. Η αγάπη για τις γυναίκες, το

ποδόσφαιρο και την heavy metal μουσική, παρέμενε αναλλοίωτη

μέσα στον χρόνο. Κάθε που ήταν δυνατό, συγκεντρώνονταν

στην ταβέρνα «Ο Θωμάς», που λειτουργούσε επί αρκετά χρόνια

στην περιοχή. Χαρές και λύπες εναλλάσσονταν στις συναντήσεις

τους μέχρι την δημιουργία της οικογένειας.

Από εκείνο το σημείο και έπειτα, αραίωσε η συχνότητα συνεύρεσης

καθώς ενίοτε μεταναστεύανε σε άλλη πόλη ή και το εξωτερικό

προκειμένου να αναζητήσουνε εργασία. Η γειτονιά όμως, ήταν η

αιτία και η ταβέρνα η αφορμή ώστε να φουντώνει η σπίθα που

ενυπήρχε στις ψυχές τους σε φωτιά. Το κυριότερο δε, ήταν πώς η

φιλία τους ήταν χτισμένη σε γερά θεμέλια και δεν εδύνατο να

μετατραπεί ποτέ σε καιροσκοπισμό, όπως συμβαίνει στην κοινωνία

αυτή την εποχή.

Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

"Πρόκληση"


Απαύγασμα προθέσεων ερωτικών, και λόγων

αντρικών είναι η θηλυκή σου πρόκληση. Ηδονίζεσαι

από λέξεις λυρικές, όπως εκείνες που υμνούνε την

εμφάνιση σου.

Τα μάτια και τα στήθη, τα λυτά μαλλιά μοιάζουν με

στίλβη. Τι λάμψη μοναδική! Ύμνοι σε θεά ταιριάζουνε

οι διαθέσεις του. Ας πρόσεχε.

Ο άντρας που καμώνεται γενναίος, είναι εκείνος που

καταλήγει μοιραίος. Απέναντι στο αερικό, με σπαθί στο χέρι δεν

ορμάς. Σαν πουλί ανάμεσα του πετάς. Ισορροπία στην ζωή είναι

εραστών η μάχη. Πριν την αυγή είναι λυκόφως, μετά την ανατολή

είναι αγάπης σκότος.

"Ποίημα"


Τα χνάρια σου, λέξεις μικρές που δεν χωράνε

στην αγκαλιά μου. Ματιές «κλεφτές» την καρδιά

διαπερνούν στιγμές μοναδικές τα ποιήματα σου.

Έτσι θαρρώ είναι οι κινήσεις, κύκνων μιμήσεις στην

λίμνη των αισθημάτων μου.

Ψιθυριστά τραγούδα τις έγνοιες εκείνες, τον άνθρωπο

που πνίγει στις ταβέρνες. Με το ποτό, με σκοπό μουσικό

μα δίχως άλλο χωρίς ηθικό. Και εγώ μερτικό, δεν θέλω στην

ζάλη. Μονάχα λίγο ένα σου χάδι.

Κυριακή, 9 Ιουλίου 2017

"Ανθρωπολογικός κήπος"


 Ήταν μια ηλιόλουστη μέρα. Καιρός κατάλληλος για βόλτα

ειδικά όταν ένας έφηβος επιθυμεί και ο πατέρας εισακούει.

Καλύτερη πρόκληση δεν υπήρχε, απ΄την επίσκεψη στον πρότυπο

ανθρωπολογικό κήπο που μόλις είχε κατασκευαστεί, και

στεγαζόταν σε μια 4ώροφη πολυκατοικία στο κέντρο της πόλης.

Διαμερίσματα μικρά σε τετραγωνικά μέτρα, φιλοξενούσανε

ανθρώπους και ειδικότερα κατηγορίες συμπεριφοράς.

Όταν έφθασαν στην είσοδο του κτιρίου και ο πατέρας πλήρωσε

εισιτήριο εισόδου ο γιός ανυπομονούσε τόσο πολύ να ανέβει

τους ορόφους, που με δυσκολία συγκρατιόταν.

Πέμπτη, 6 Ιουλίου 2017

"Oι Ειδοί του Μαρτίου"


Ανώφελα περιδιαβαίνεις τους δρόμους της μιζέριας.

Επιζητείς με θέρμη τους πόθους μιας ζωής, ζωσμένος

με ανείπωτη θλίψη μεταμορφωμένη σε κουράγιο.

Η αναζήτηση , είναι η ευσπλαχνία των ανθρώπων που

μοιρολατρικά σε αποφεύγει επιδεικτικά.

Οι Ειδοί του Μαρτίου, είναι κάθε μέρα και παλεύεις να

αντιμετωπίσεις βαθιά μέσα σου αυτή την αλήθεια.

Η πρόκληση, είναι μία μάχη με τις αξίες που υποχωρούνε

στα κελεύσματα της εποχής. Το ήθος είναι ένα δάσος, όπου

τα δέντρα καίγονται απ’την φωτιά της απληστίας.

Οι στάχτες, σκορπίζονται στο σώμα σου και δεικτικά σου

απευθύνουνε ερωτήματα. Σκληρές βάσει λογικής, είναι οι

απαντήσεις. Μαθές παιδεύονται τα αισθήματα, ως τιμωρία που

δεν προσαρμόστηκες με την ουσία. Δική τους κατάκτηση, και

όχι κτήμα σου που σε βουλιάζει στον απροσμέτρητο βυθό της

θάλασσας.

Αυτής που τα κύματα της, είναι οι σχέσεις και οι αντιθέσεις στην

κοινωνία. Φιλικές, ερωτικές μα και οικογενειακές. Αγάπη, μίσος

χαρά μα λαχταράς. Οι Ειδοί του Μαρτίου, είναι ο βωμός που την ψυχή σου

θυσιάζεις, σκύβεις αμίλητος στο είδωλο που επίπλαστα δημιούργησες.

Το αύριο που ελπίζεις.

"Ντίβα"



Έχεις κινήσεις όλο χάρη, μοιάζουν να είναι

της Μάτα Χάρι.

Μάτια που εκπέμπουν μαγεία και αίγλη, δεν ξεχωρίζουν

απ΄την Ντέϊβις Μπέτυ.

Και αν σου μιλάω με λόγια θερμά, αν σου ζητάω να

γίνουν πολλά είναι ο λόγος απλός.

Είσαι μια ντίβα που διαπρέπεις, όχι στα φιλμ τις

συνεντεύξεις. Είσαι μια ντίβα στον θρόνο μόνη, μα

με ενοχλεί και με πληγώνει. Πώς η ματιά σου δεν

με σιμώνει.

Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

"Εκμετάλλευση"


Είναι παραδεκτό, όσο ποτέ άλλοτε ότι ο σύγχρονος

εργαζόμενος βιώνει συνθήκες εκμετάλλευσης. Πώς ανάλογα

με τις ώρες που απασχολείται, και τις υπηρεσίες που παρέχει

αμείβεται ελάχιστα. Και όχι μόνο. Ότι το περιβάλλον στο οποίο

κινείται, στερείται τις στοιχειώδεις ανέσεις από υλικοτεχνικής άποψης

οι οποίες λογικά πάντα συμπεριλαμβάνονται στα συμβόλαια συνεργασίας.

Όποιος δεν αντιμετωπίζει κατάματα την πραγματικότητα, ασφαλώς και

εθελοτυφλεί.

Η λεγόμενη «παγκόσμια οικονομική κρίση», δεν είναι τίποτα άλλο παρά η

αιτία για τις κατά τεκμήριο κακές εργασιακές συνθήκες οι οποίες επικρατούν.

Η αναδιανομή πλούτου, διαχωρίζει αυτόματα τον οικονομικά ενεργό πληθυσμό

σε φτωχούς και πλούσιους. Η πάλαι ποτέ μεσαία διαστρωμάτωση, αναπροσαρμόστηκε

εισοδηματικά προς τα κάτω, παρά προς τα πάνω.

Η επίπλαστη ουτοπία της αγοραστικής δύναμης, διαφόρων κατηγοριών αγαθών

είναι μία διαφυγή χωρίς ουσία. Το πραγματικό εισόδημα έχει μειωθεί δραματικά

χωρίς να υπάρχει προς το παρόν ανοιχτό παράθυρο προς βελτίωση του. Επομένως οι

εργοδότες λειτουργούνε με την λογική του «Μην μιλάς! Αφού δουλεύεις και κερδίζεις

ελάχιστα τυχερός είσαι.»

Αναπόφευκτα η εκμετάλλευση γεννάει δύο συμπεριφορές. Της υποταγής και της

κυριαρχίας. Ο καθένας αυτοβαφτίζεται ανάλογα με τις επιδιώξεις του. Δεν πρέπει να

ξεχνάει όμως ότι βάσει των υπηρεσιών που προσφέρει, οφείλει να έχει ανταμοιβή.

Και όχι ελεημοσύνη.

Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2017

"Μάθε"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο tetartopress.gr


Μάθε γείτονα ότι νιώθω μονάχος και ας διαμένουμε

αρκετοί στην ίδια πολυκατοικία. Δεν ζήτησα ποτέ τίποτα

από σένα παρά μια «καλημέρα». Ένα ειλικρινές «καλό βράδυ».

Για να μοιράζομαι ανθρώπινες στιγμές, που σε κάθε περίπτωση

θυμίζουνε ότι η φύση μας είναι πλασμένη από συναισθήματα.

Δυστυχώς όμως δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Έχω μέρες να μιλήσω σε κάποιον. Να γελάσω και να διαφωνήσω.

Φίλοι μου λογίζονται πλέον οι γλάστρες μου στο μπαλκόνι που

ποτίζω και το κουτάβι που απέκτησα πριν ένα μήνα.

Μάθε πατέρα, ότι παράκουσα ορισμένες συμβουλές σου. Όπως ότι

στην ζωή οφείλω να χρησιμοποιώ και άνομους τρόπους, ώστε να

πετύχω στους στόχους μου. Δεν είχα το «ταλέντο», ώστε να ψεύδομαι

ασύστολα. Να εξαπατώ συνειδήσεις, και να υπόσχομαι ανέξοδα. Ήμουν

και θα είμαι ειλικρινής, γιατί θέλω να κοιμάμαι ήσυχος. Από τύψεις και

αδικία προς τον συνάνθρωπο μου.

Μάθε δάσκαλε, ότι ήμουνα ο πιο ταπεινός σου μαθητής. Όχι από

αδυναμία αλλά από επιλογή. Καμωνόμουν ότι ήμουνα υπάκουος, αλλά

η αλήθεια ήταν διαφορετική. Συγκρούστηκαν πολλές φορές στα βάθη

της συνείδησης μου οι προτροπές σου με τις δικές μου. Η ζυγαριά

ισορρόπησε. Όχι γιατί ήμουνα εγωιστής, αλλά αντίθετα αν και

ονειροπόλος γνώριζα την πραγματικότητα. Μονάχα που ήθελα να την

αλλάξω και να πρεσβεύω τις απόψεις μου.

Κυριακή, 2 Ιουλίου 2017

"Λαοπλάνος"


 Ελληνίδες, Ελληνες. Είμαι βαθύτατα συγκινημένος, που

στέκομαι ενώπιον σας ως αρχηγός του κόμματος της αλλαγής.

Από την πλατεία αυτή, μας παρακολουθούνε μέσω της

τηλεόρασης και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης εκατομμύρια

συμπατριώτες μας στην χώρα και το εξωτερικό.

Λίγες μέρες πριν τις κρίσιμες εθνικές εκλογές, το μήνυμα που

έχω να σας απευθύνω είναι ένα. Είμαστε πολλοί, και οι εκπρόσωποι

της συντήρησης και του χθες λίγοι. Θα τους νικήσουμε. Δεν μπορώ

να φανταστώ άλλο αποτέλεσμα την επόμενη Κυριακή, εκτός

από την νίκη του κόμματος της ελπίδας. Μα πάνω απ’όλα της

ευθύνης ,της προόδου και πολύ περισσότερο ενός περήφανου αύριο.

Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

"Λιμπρέτο"


Φυσάει δυνατά, και η σκέψη μου κρυμμένη στα

βάθη του φόβου σε ζητάει. Κάτω απ΄τα κλαδιά του

δέντρου έγινα έρμαιο δικό σου, ερείπιο στα χαλάσματα

του κόσμου. Λιμπρέτο η απέλπιδη γαλήνη, φιλί απ΄την

ολόγιομη Σελήνη θαρρώ φωνάζει το όνομα σου.

Αλήθεια είναι οι στιγμές, που γίνονται ρωγμές στα ανέξοδα

διλήμματα του ερέβους σου.Και αν θές μην διστάζεις, κάψε το

όραμα που η σχέση μας ασθμαίνει.

Λιτανεία του χρόνου οι αναμνήσεις, το παρόν πραγματοποιεί με

εύμορφες απομιμήσεις. Χαμόγελα, βλέφαρα που ανοιγοκλείνουν

και λίγες όμορφες λέξεις. Λιμπρέτο, η ανώφελη αχτίδα των λόγων μας

μοιάζει το αύριο αιώνιο.

Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

"Tέλος"


 Κάθε ιστορία έχει αρχή και τέλος. Όπως οι «Ιστορίες

της πόλης». Απλοί άνθρωποι, υποβάλλονται πάντα σε

δοκιμασίες από την ζωή, ως αντίβαρο στις λίγες χαρές

που γεύονται. Συνήθως συνειδητοποιούνε την λύπη, και

γυρεύουν ένα στήριγμα για να ξαποστάσουνε και να ξεκινήσουνε

τον αγώνα τους προς την λύτρωση.

Είναι μακρινός και κακοτράχαλος ο δρόμος που διαβαίνουν.

Αλλά εάν το πιστέψουνε βαθιά μέσα τους, διαπιστώνουνε ότι αξίζει

τον κόπο. Το αντίο στους ήρωες, που γύρω από αυτούς πλέκεται ο μύθος είναι το λιγότερο που μπορείς να ευχηθείς, όταν ως

παρατηρητής δένεσαι μαζί τους. Στο επανιδείν!

Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

"Εντροπία"


 Ι)                     Τάξη
Αδράνεια  ζέχνει  η γιορτή  του κακού. Λιγόψυχοι
διαφεντεύουνε  την  καθημερινότητα  των ανθρώπων
δίχως να αχνοφαίνεται  η  ελπίδα. Και αναρωτιέσαι διαρκώς
όπως  ένα παιδί  που ψηλαφίζει  τον κόσμο.
Μονάχα  που οι απορίες  σου αποδεικνύονται  παράταιρες.
Οι  απαντήσεις  «πληρωμένες», όντας  είναι  φανάρι  στον
δρόμο  της  αλήθειας. Δικής  τους  κατάκτησης  η  γη, όπου
κυριαρχεί  η τάξη. Ατέρμονη  φαντάζει  η  επιθυμία για αλλαγή
μα  δύσκολα εκπληρώνεται. Είναι  η  έρημος εύφορη από
προσμονή, της  σύναξης  των πόθων. Μονολογείς  παρενοχλώντας
τα  δαιμόνια. Απαρασάλευτα  καυχιόνται, την  δύναμη που
διαθέτουν. Μέχρι  την  στιγμή, που  γεννήθηκε  η ιδέα. Η σπίθα
της  έμπνευσης  άναψε  την φωτιά που σιγοκαίει τα  ζιζάνια.
Εκείνα  που φυτρώσανε  δίπλα απ΄τα άνθη, στον  κήπο του καλού.

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

"Λάθος"

Ομοιάζει λάθος και είναι τρέλα, μα δίχως

άλλο δεν έχω ομπρέλα. Μόνος στον δρόμο

κρύο σκοτάδι και κατευθύνομαι σε αυτή πάλι.

Βροχής σταγόνες, θολές εικόνες μοιάζουνε οι

προθέσεις μου παιγμένες νότες.

Της μουσικής οι ήχοι φτάνουν, πίσω απ΄την πόρτα

προέρχονται. Τα πλήκτρα αγγίζει στο πιάνο και με

μαγεύει, κάπου στο όνειρο με ταξιδεύει. Θέλω να μπω

στο σπίτι μέσα, για να ιδώ την πριγκηπέσα. Μα μοιάζει κόπος

μάλλον χαμένος, δίχως κουβέντα απονενοημένος. Ζωής συγκρίσεις

οι λάθος κρίσεις είναι αυτές που μας διέπουν.

Ανδρός ανάγκη η τέλεια αγάπη, της γυναικός μια αυταπάτη.

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

"Ζουζού"

Μαζί της απ΄την κορυφή του λόφου ατενίζουμε, τον

ορίζοντα που αγκαλιάζει το γκρίζο επιτραπέζιο παιχνίδι

που μοιάζει η πόλη. Απλώνεται μπροστά μας ένα μωσαϊκό τσιμεντένιων κατασκευών, διαφόρων

σχημάτων. Ορθογώνια, τετράγωνα, μερικές φορές και κυκλικά.

Σπρώχνει το μικρό κεφάλι της, κάτω απ΄την μασχάλη μου ενώ

νιώθω την αναπνοή της.

Η θέα της πόλης παρέα με την μικρή μου κόρη την «Ζουζού», είναι μοναδική. Δείχνει το

αεροπλάνο που διασχίζει τον ουρανό και σιωπηλά μοιραζόμαστε

ένα χαμόγελο. Δεν έχω διάθεση να επιστρέψω στο διαμέρισμα μου.

Είναι μια μικρή φυλακή, και η απόδραση μου για λίγες ώρες είναι

λυτρωτική για την διάθεση μου. Όσο γίνεται πιο μακριά, μαζί με

την Ζουζού.

Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

"Κίβδηλη λάμψη"


Η νύχτα αυτή φοράει το πέπλο της, κεντημένο

από αστέρια. Κίβδηλη η λάμψη τους, όπως τα λόγια

της. Και είχες όνειρα να διαβείτε.

Υποσχέσεις που σύντομα ξεχαστήκανε, σαν ανοιγόκλεισαν

τα μάτια. Σιγά σιγά ξημερώνει, ο ήλιος την μέρα φανερώνει.

Το φώς αντικαθιστά το σκοτάδι, η φενάκη αποδείχθηκε σύντομη.

Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

"Τίμιος γίγαντας"-14/6/1987



Ήμουν πεσμένος στα γόνατα, μπροστά απ΄ την τηλεόραση στο σαλόνι του σπιτιού. Είχα σφίξει τις γροθιές μου μόλις ο Καμπούρης κέρδισε το φάουλ από τον σοβιετικό αντίπαλο. Απέμεναν 4 δευτερόλεπτα για να λήξει η 5λεπτη παράταση αλλά στα μάτια ενός 11χρονου έμοιαζαν αιωνιότητα. Οι γονείς μου ένιωθαν την ίδια αγωνία με μένα, αλλά ήταν δύσκολο να την κρύψουνε. Ο Φάνης, ο Γκάλης, ο Γιαννάκης και οι
άλλοι παίχτες της εθνικής ομάδας σήκωναν ασυνείδητα μια ολόκληρη
χώρα στους ώμους τους. Κάθε βολή που ευστόχησε ο “τίμιος γίγαντας”, ήταν ένα βήμα πιο κοντά στήν ιστορική νίκη. Όμως τίποτα δεν είχε τελειώσει ακόμα. Γιούχαρα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου στην τελευταία επίθεση που πραγματοποιήσανε οι αντίπαλοι. Το άστοχο σούτ του Γιοβάισα, ήταν αρκετό ώστε να “πετάξω” κυριολεκτικά μέχρι τα ουράνια. Έκλαψα γιατί κάθε φράση του Φίλιππα Συρίγου που
μετέδιδε τον αγώνα ήταν η πιο όμορφη αθλητική περιγραφή που αποτυπώθηκε ποτέ στο θυμικό μου. Τι νύχτα μαγική!

"Mπαλόνια"


Στιγμές ξεχωριστές βιώνει σήμερα η ψυχή του. Αυτή

η παιδική διάθεση μονομιάς, τον μάγεψε όντας ενήλικο.

Κοντοστέκεται στην πλατεία, παρέα με τον γιό του. Θαρρείς

συνομήλικοι αποφάσισαν να διοργανώσουνε παιχνίδι.

Οι δυο τους φουσκώνουνε μπαλόνια, πολύχρωμα και τα δωρίζουνε

στους περαστικούς.

Κάθε ηλικίας και διάθεσης. Πρόθεση τους είναι να διασαλευτεί

η μονοτονία. Εκείνη που πισθάγκωνα έχει περιορίσει την πρόθεση.

Καύσιμο μοιάζουνε οι ευχές, που ωθούνε σε κίνηση τα ιπτάμενα

αντικείμενα .Η απορία του αγοριού είναι εύλογη. «Γιατί μας κοιτάζουνε

όλοι; Αφού παίζουμε.»Εκείνος γελάει. Γνωρίζει καλά, ότι η ερώτηση

είναι αφοπλιστική. Δεν απαντάει. Κλείνουν μαζί τα μάτια, και σιωπούν

για λίγο. Όσο χρειάζεται δηλαδή, ώστε να φωνάξουνε «Δεν θα

μεγαλώσουμε ποτέ.»Απειλή ή αυτογνωσία;

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

"Χάρισμα"


Φιλόσοφος είναι ο μεγαλοεπιχειρηματίας, που έχει

άποψη για όλες τις πτυχές της ζωής. Οικονομία, γυναίκες

πολιτική, αθλητισμό. Το χρήμα είναι ο νους, που με τρόπο

μαγικό πλάθει συνειδήσεις. Η πείρα της ζωής, είναι το εφόδιο

ώστε να αποκτάει κυριότητα και σεβασμό.

Ποιητής είναι ο πολιτικός, που εμπνέεται απ΄το κοινό αίσθημα. Στίχους

γράφει ενώ μούσα του είναι η δύναμη. Ποιήματα του μοιάζουνε οι

λόγοι που εκφωνεί, ενώ ο λαός διψάει για ελπίδα.

Μουσικός λογίζεται ο τυχοδιώκτης, που μελωδικά ψεύδεται. Η

χρησιμότητα του μοναδική, φυτρώνει ως άνθος στον κήπο της

καθημερινότητας. Και ποιος δεν θα τον ήθελε φίλο, απ΄τους πλούσιους

και ισχυρούς; Άλλωστε το ταλέντο του ωθεί ως κινητήριος μοχλός

την παρακμή που βιώνουμε.

Αθλητής στον στίβο της ζωής, είναι ο παράνομος. Εγκληματεί με σκοπό

την περιουσία. Μικρή ή μεγάλη, δεν έχει σημασία. Χάρισμα είναι το άλμα

στο κενό, που σύντομα πατάει πάνω σε πτώματα. Η φυλακή, είναι μεν

αποκρουστική αλλά απ΄την άλλη τον γοητεύει σφόδρα. Εν ειδή

υπεράνθρωπου δεν νοιάζεται για όργανα του νόμου. Εξάλλου όταν το

πορτοφόλι στην τσέπη είναι βαρύ, όλα διορθώνονται. Λίγο ή πολύ!

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

"Κήπος"


 Τα χνάρια μου στον κήπο σου μυρίζουνε άνοιξη

όπως τα άνθη που τον στολίζουνε. Αμέτρητα τα θέλω

μας γυρεύουν τον ήλιο, τα πέταλα να ανοίξουνε του

έρωτα τον μύθο.

Είναι οι μέρες μας σιγαλιά στου κόσμου την κακία, μα οι

νύχτες αγκαλιά μας βρίσκουν σαν μαγεία. Δώσ’μου τριαντάφυλλα

γαρύφαλλα, γεράνια και ένα φιλί στο στόμα σου με στέλνει στα ουράνια.

"Ανάβαση"





Ι) Παρελθόν

Φωλιάζει μέσα ο χρόνος. Μητροκτόνος της διάθεσης ,εκείνου

του αερικού που λέγεται αρχή. Είναι η ζωή ένα αίνιγμα, που αναζητάς

το κλειδί. Εκείνο που θα ανοίξεις την πόρτα του, και θα ξεχυθούνε

μυστικά. Και εσύ θα αναγνώσεις την ροή τους, σαν ζώο του δάσους

που διψάει και γυρεύει το νερό του ποταμού.

Νιώθεις πλέον αναγεννημένος. Η Κατάβαση, είναι το λάφυρο της

απόγνωσης. Επιθυμείς πολύ να χαμογελάσεις, ώστε να λυτρωθείς.

Μα είναι ασέβεια προς Εκείνον. Σου στάθηκε δίπλα, όταν ήσουν

ανήμπορος. Πρότεινε ανεπιφύλακτα να τον σκοτώσεις, και να

διασκορπίσεις το πτώμα του σε χίλια κομμάτια.

Αρνήθηκες. Γιατί φοβήθηκες να μεταμορφωθείς εντελώς. Δεν σε

αδίκησε. Κατανόησε την θνητή φύση σου, και χτύπησε ελαφριά την

πλάτη. Όμως η ευκαιρία, μοιάζει με την σκέψη. Αν δεν την αρπάξεις

να την κρατήσεις σφιχτά, εκείνη θα ξεφύγει.

Αποφάσισες να αντικρίσεις ξανά τους ανθρώπους, και να καταραστείς

το παρελθόν. Να το προσφέρεις θυσία στον θεό της Μοναδικότητας.

Εκείνη που χαρακτηρίζει τον βλάσφημο εαυτό μας. Κοντοστέκονται όταν

σε θωρούνε. Η αύρα που ακτινοβολείς είναι νέο έθιμο. Διείσδυση στην

παρακμή, που περικλείει το Είναι τους. Αμύνονται σθεναρά, αμίλητοι

όντας και κωφεύουνε στα λόγια σου. Τους καλείς σε συζήτηση, σε

ανακωχή μεταξύ κοσμοθεωριών αλλά οι σιλουέτες τους σκοτεινιάζουνε

στο πρίσμα της οπτικής σου. Ωσότου έρθει αναπόφευκτη η σύγκρουση

η μήτρα του σύμπαντος. Η δύναμη που γεννάει διαστάσεις, γραμμές της

συνεπακόλουθα και οι ελπίδες μας.

Πλησιάζει και σκοτεινιάζει. Το φώς πνίγεται στην μεμψιμοιρία, και τον

φόβο. Αντιλαμβάνεσαι την εξέλιξη και υψώνεις τα χέρια. Με τις άκρες

των δαχτύλων αγγίζεις τον ουρανό. Επιθυμείς σύμμαχος να ήταν ο

χρόνος αλλά γνωρίζεις απ΄την Κατάβαση, ότι μονάχα το πείσμα είναι

πραγματικός φίλος. Γιατί είναι η ειδοποιός διαφορά ,απ΄την απογοήτευση.

Είναι το εφαλτήριο ενός αγώνα, αδυσώπητου με αντιλήψεις παλιές

δίχως δυναμική πλέον. Απέναντι του ορθώνεται το τείχος και κραυγάζεις

δυνατά. Γονατίζεις στο χώμα μα δεν λυγίζεις.



Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

"Αστικός μύθος"


 Αστικός μύθος τείνει να πραγματωθούνε, οι άδειες

παιδικές χαρές. Η έλλειψη φωνών και δράσεων, αντικαταστάθηκε

από πολύβουα κοινωνικά μέσα δικτύωσης. Λιλιπούτειοι οι

θαυμαστές ενός ψηφιακού, στην ουσία μαγικού κόσμου

όπου επικρατούνε οι ψευδαισθήσεις. Όπως ότι υπάρχει η

δυνατότητα να γεννηθούνε και να ωριμάσουνε οι φιλίες. Μα

πώς; Δίχως να ανταλλαχτούνε κουβέντες και βλέμματα να

διασταυρωθούνε;

Aστικός μύθος μυρίζει η δυσοσμία του επαγγελματικού αθλητισμού. Οι

κερκίδες φαντάζουνε πλέον έρημος, καθότι οι θεατές είναι ελάχιστοι

προκειμένου να παρακολουθήσουνε αγώνες. Η συνδρομητική τηλεόραση

είναι ο εύκολος και ασφαλής τρόπος ώστε να απολαμβάνει κανείς

πλέον το αγαπημένο του άθλημα. Η εικόνα φαντάζει φανταχτερή, αλλά

οι ιδιοκτήτες ομάδων ως επί το πλείστον συναλλάσσονται σε

επιχειρηματικά πλαίσια.

Πολλές φορές μάλιστα, ο κόσμος λειτουργεί ως «άλλος» στρατός,

ώστε να αποτελεί ασπίδα σε εγχειρήματα συνήθως αμφιβόλου

ηθικής.

Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

"Ανθη της παρακμής"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο tetartopress.gr



Είμαστε γυμνοί απέναντι σας. Οι αδυναμίες μας, ως

όπλο αντιμάχονται τον κατασκευασμένο στην άμμο

πύργο της σοβαρότητας και ειλικρίνειας, που καμώνεστε

ότι διαθέτετε. Δεν ισχυριστήκαμε ποτέ, ότι η διαφορετικότητα

του χαρακτήρα είναι εξ’ορισμού ανωτερότητα γνώμης.

Δεν κρυφτήκαμε ποτέ πίσω απ΄το δάχτυλο, όπως απροκάλυπτα

πράττετε.

Ο στρουθοκαμηλισμός εξάλλου, είναι κοντόφθαλμος και αργά ή

γρήγορα οδηγεί σε αδιέξοδο. Είμαστε κενοί απέναντι σας. Από

υστεροφημία, μωροφιλοδοξία, διάθεση για ανέλιξη στην εξουσία. Οι

λέξεις αυτές δεν γεμίζουνε την δεξαμενή των στόχων που θέτουμε.

Ως άνθη της παρακμής σας, λατρεύουμε να αγαπάμε. Να

μοιραζόμαστε τις ανησυχίες για τον βιασμό της φύσης, ως ικανοποίηση

της βιομηχανικής ανάπτυξης. Για την ανέχεια του συνανθρώπου. Για ένα

καλύτερο αύριο με ισονομία και ισοπολιτεία.

Επιθυμούμε να γιορτάζουμε, με άφθονο κέφι την θνητότητα μας. Να μην

μιζεριάζουμε για την σύντομη ζωή και τα προβλήματα της, αλλά να

γευόμαστε την παντοδυναμία της κάθε στιγμής. Απολαύστε την ακμή που

δημιουργήσατε. Σας την χαρίζουμε.

Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

"Καθ'εικόνα"


 Λαίμαργα στοχάζεσαι την άχλη των ηρώων, όλων

εκείνων που άστοχα γυρέψανε την δόξα. Είναι η ζωή

ο κίνδυνος που την ματιά κυριεύει, και την ψυχή με ψέματα

καλμάρει και γλυκαίνει.

Πολλώ δε μάλλον οι στιγμές, που άγαλμα λαξεύεις καθ’εικόνα

και ανδρείας το όνομα που στον βωμό προσφέρεις. Αιώνες οι

διαβάτες, γενιές περαστικές μα η φήμη αέναα σέρνεται στο έδαφος

της λάμψης.

Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

"Κίνηση ματ"


 Αμίλητος όπως ήταν, παρακολουθούσε με απόλυτη

προσοχή τα πιόνια του. Ήθελε να είναι σίγουρος για

την επόμενη κίνηση που θα πραγματοποιούσε. Ο

αντίπαλος φαινόταν ευάλωτος, καθώς είχε ήδη θυσιάσει

τους στρατιώτες.

Ο επόμενος πρωθυπουργός που θα διαδέχονταν τον ανήμπορο

πλέον προκάτοχο έπρεπε να φυλάσσεται καλύτερα στην παρτίδα

σκάκι που θα ακολουθούσε. Αυτή όμως δεν ήταν η έγνοια του.

Εκείνο που τον απασχολούσε, ήταν να τον καθαιρέσει με συνοπτικές

διαδικασίες. Άναψε το πούρο. Προς μεγάλη έκπληξη του μονομάχου

του χαμογέλασε. Το ψυχρό πρόσωπο, που η έκφραση του ήταν συνήθως

αταλάντευτη ανεξάρτητα από τις δυσχέρειες που συναντούσε

ακτινοβόλησε μία μικρή λάμψη χαμόγελου.

Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

"Είδωλα"


Χορηγοί της ελπίδας, μοιάζουνε οι ηγέτες κάθε

ομάδας κοινωνικής, πολιτικής, αθλητικής κ.α.

Αναμφίβολα το ταλέντο τους είναι μοναδικό. Να

προσφέρονται στην υπηρεσία της απόγνωσης των

ανθρώπων ως οι κάτοχοι ενός μυστικού.

Εκείνο με το οποίο, δύνανται να λύσουνε προβλήματα

που μαστίζουνε την καθημερινότητα. Σημασία δεν έχει

ο τρόπος αλλά ο χρόνος. Είναι υψηλής χειρουργικής

ακρίβειας η εμφάνιση, την κατάλληλη στιγμή. Όταν τα

πάντα μοιάζουνε αδιέξοδο, δρα ο ικανότερος όλων. Τα

είδωλα χτίζονται μονομιάς και στον βωμό τους απλόχερα

θυσιάζονται έννοιες.

Όπως της αξιοπρέπειας, της προσωπικότητας, του αυτοσεβασμού.

Κάθε που ξημερώνει, εμφανίζεται ο ήλιος της αλλαγής. Όταν

νυχτώνει στον ανθρώπινο ουρανό ξεπροβάλλουνε αστέρια.

Πολιτικά, αθλητικά, μουσικά. Και η ιστορία διαιωνίζεται όπως ο φόβος. Να’ξερε ο καθένας τι δύναμη κρύβει μέσα του..

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

"Ευπροσήγορη"


Λιτή διακόσμηση, η αύρα του φθινοπώρου όπως

πίπτει στην διάθεση των ανθρώπων. Ευπροσήγορη

και μειλίχια γνέφει με την πτώση των φύλλων, απ΄τα

δέντρα την αξίωση της.

Αφαιρετικά ηδονική, προσεγγίζει τις ορμές όσων θωπεύουν

τις συντρόφους τους υπό το άγρυπνο βλέμμα των αστεριών.

Μιας και ο έρωτας είναι σύνθεση διαθέσεων, ταιριάζει ειλικρινά

η άγρα των προθέσεων. Ίσως να μοιάζει θλιβερό το κάλεσμα των

εραστών όταν το περιβάλλον τους είναι πιεστικό. Μονότονα καταθλιπτικό.

Γονείς, φίλοι και ιδέες έμμονες είναι εχθροί αλλά το πείσμα στεριώνει σπίτι.

Όταν το ζεύγος νιώθει την ανάγκη για ένα παιδί.

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

"Ο Υποχόνδριος"


Κάθεται μόνος στην καφετέρια. Καπνίζει και πίνει

τον καφέ του παρατηρώντας τους θαμώνες του μαγαζιού.

Νιώθει ότι είναι ξεχωριστός. Άλλωστε γι’αυτό και έχει λίγους

φίλους. Πιστεύει ακράδαντα ότι είναι το κέντρο του κόσμου.

Η γύρη του λουλουδιού, γύρω απ΄την οποία περιφέρονται μέλισσες.

Όλοι και όλα του φταίνε. Άλλωστε το παρατσούκλι που κουβαλάει

δεν είναι τυχαίο. Ο «υποχόνδριος».

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

"Ο κύριος Τέλειος..ανησυχεί!"


«Υπάρχουν άνθρωποι στην περίοδο που διανύουμε, οι

οποίοι ερωτεύονται και αγαπάνε; Πίστευα ακράδαντα, ότι

οι σχέσεις είναι πλέον θεσμοθετημένες πάνω σε οικονομικούς

όρους. Ανησυχώ» είπε ο κύριος Τέλειος.

«Ελπίδα; Aγώνας; Αυτοί που διαμαρτύρονται σε πλατείες και δρόμους

ενάντια στην λιτότητα έπρεπε να είναι απόλυτα συνειδητοποιημένοι

για το πολιτικό γίγνεσθαι» είπε ο κύριος Τέλειος.

«Σήμερα το πρωί, είδα στο άλσος κοντά στην γειτονιά μου εθελοντικές

ομάδες να πραγματοποιούνε δενδροφύτευση. Χα! Είναι μάταιο να

ελπίζουνε ότι αυτή η μικρή όαση πρασίνου μπορεί να επεκταθεί.

Και πώς θα δημιουργηθεί νέο πάρκινγκ; Που θα παρκάρω το αυτοκίνητο

μου» είπε ο κύριος Τέλειος.

«Ποιος είναι αυτός που γράφει κείμενα, και θεωρεί ότι πρέπει να

πιστεύουμε πρώτα απ’όλα στον εαυτό μας; Και οι κήρυκες του μίσους

είτε συμμετέχουνε σε πολιτικές είτε σε θρησκευτικές και αθλητικές ομάδες τι θα

απογίνουν; Να καταστραφεί ο μηχανισμός του κοινωνικού

αυτοματισμού; Αδιανόητο» είπε ο κύριος Τέλειος.

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

"Oυράνιο τόξο"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο Tetartopress.gr


 Πέρασε η μπόρα.Ο ήλιος δειλά δειλά αποκάλυπτε τις προθέσεις

του παρουσιάζοντας το ομορφότερο πρόσωπο του. Δεν έμοιαζε σαν

τις άλλες καθότι μετά το ουράνιο τόξο πρόβαλλε πάνω απ΄την πόλη.

Τι όμορφα χρώματα! Να αρπάξεις το κόκκινο, και να σταματήσεις ως

φανάρι αξιών στον δρόμο της ζωής τον πόλεμο. Την δυστυχία και την

φτώχια.

Να ζωγραφίσεις με το μπλε, την μολυσμένη θάλασσα όπου οι κηλίδες

πετρελαίου και το παράνομο κυνήγι μεγάλων θηλαστικών έχουνε ξεβάψει

το φόρεμα της.

Να ονειρευτείς με το πράσινο αγκαλιά, τα καμένα δάση όπου έχουν προσφερθεί

θυσία στον βωμό της βιομηχανικής ανάπτυξης. Να ανταλλάξεις το πορτοκαλί, με το γκρίζο

απάνθρωπο πρόσωπο των πολυκατοικιών και των δρόμων. Να μετατραπεί ο πίνακας

της καθημερινότητας σε ένα νεωτεριστικό ρεύμα τέχνης, όπου το σουρεάλ βολτάρει

με την μονοτονία.

Το βιολετί άγγιγμα του ουρανού, να μελαγχολεί το βλέμμα μας ψηλά για τις όμορφες

στιγμές που μοιραστήκαμε με αγαπημένους ανθρώπους. Γιατί ερωτευτήκαμε, τολμήσαμε

οραματιστήκαμε. Η θλίψη των άσχημων αναμνήσεων να μεταμορφωθεί σε αισιοδοξία.

Όπως μοιάζει η γέννηση ενός μωρού, η ανατολή του ήλιου και το ομορφότερο τραγούδι

που αγγίζει τα αυτιά.

"Ελπίδα"


 Ελπίδα είναι να αναμένεις την ανατολή του

ήλιου ενώ δίπλα σου έχει δύσει η ανθρωπιά.

Ελπίδα μοιάζει το γέλιο της, μετά το τηλεφώνημα

σου. Την ρώτησες αν σε αγαπάει.

Ελπίδα ήταν η βόλτα με το κουτάβι. Γνωρίζεις ότι ένας

φίλος δεν θα σε εγκαταλείψει στα δύσκολα.

Ελπίδα μυρίζει το τριαντάφυλλο στον κήπο μου. Ξεπροβοδίζει

τον χειμώνα και αναμένει την άνοιξη.

Ελπίδα είναι η ζωή που σκοτώνει την θλίψη. Στον γκρεμό της

ψυχής μου θα πετάξω την πλήξη.

Ελπίδα είναι το όνομα που προφέρεις ψιθυριστά, λίγο πριν η

σύζυγος σου γεννήσει την κόρη.

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

"Ουρανός"


 Σηκώνω ψηλά το βλέμμα στον ουρανό. Σύννεφα οι

αναζητήσεις μου περιφέρονται ανάμεσα στο παρελθόν

και το μέλλον. Είχα όνειρα, επιθυμίες να μοιραστώ και

παγιδεύτηκα. Ανάμεσα στην θέληση και την ατολμία.

Οι άνθρωποι όταν στέκονται δίπλα σου είναι ένα αίνιγμα.

Ρίζες στις αποτυχίες φυτρώνουν, και μεγαλώνουν ωσότου

διασταυρωθούνε με την επιτυχία.

Σπόροι διασκορπίστηκαν το γέλιο και το κλάμα, η αισιοδοξία

και η απαισιοδοξία. Περπατάω κουβαλώντας στην πλάτη εμπειρίες.

Όμως ο ουρανός μου βάζει τρικλοποδιές. Αναρωτιέται που πηγαίνω

και βρέχει. Πρέπει να καλυφτώ. Αλλά λίγο πριν την σκέπη των φύλλων

κάτω απ΄τον πλάτανο ο ήλιος με κοροϊδεύει.

Θαρρείς με προτρέχει να συνεχίσω την πορεία μου, τραυματισμένος

απ΄τις ανησυχίες μου. Μέχρι την δύση είναι κοντά. Η ανατολή με φοβίζει.

Δίχως άλλο είναι μακριά.

Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

"Ελπίδα"


 Ελπίδα είναι να αναμένεις την ανατολή του

ήλιου ενώ δίπλα σου έχει δύσει η ανθρωπιά.

Ελπίδα μοιάζει το γέλιο της, μετά το τηλεφώνημα

σου. Την ρώτησες αν σε αγαπάει.

Ελπίδα ήταν η βόλτα με το κουτάβι. Γνωρίζεις ότι ένας

φίλος δεν θα σε εγκαταλείψει στα δύσκολα.

Ελπίδα μυρίζει το τριαντάφυλλο στον κήπο μου. Ξεπροβοδίζει

τον χειμώνα και αναμένει την άνοιξη.

Ελπίδα είναι η ζωή που σκοτώνει την θλίψη. Στον γκρεμό της

ψυχής μου θα πετάξω την πλήξη.

Ελπίδα είναι το όνομα που προφέρεις ψιθυριστά, λίγο πριν η

σύζυγος σου γεννήσει την κόρη.

Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017

"Ψευδαίσθηση"


 Ματαιοδοξία, μεγαλομανία, εγωκεντρισμός. Λέξεις που

για αρκετούς μοιάζουν να είναι συνώνυμο της επιτυχίας.

Το κίνητρο ώστε κάποιος να προσπαθεί ολοένα και περισσότερο

να επιτύχει στους στόχους του.

Για άλλους όμως είναι η αποστροφή προς την αντίληψη, ότι ο

«σκοπός αγιάζει τα μέσα». Σε κάθε περίπτωση θεωρούνται ψευδαίσθηση

όταν ειδικότερα εκείνος που υιοθετεί αυτές τις έννοιες, δεν έχει

εναλλακτικό σχέδιο. Το κυνήγι του χρήματος και της δόξας, είναι λογικό

και συνάδει με τις ανθρώπινες επιθυμίες. Με την αντίληψη, ότι η ζωή είναι

σύντομη και επομένως κάθε απόλαυση είναι ποθητή. Υπάρχει όμως μεγάλη

απόσταση μέχρι την ψυχική ολοκλήρωση. Και αυτό διότι, ποτέ κανείς δεν

πετυχαίνει όλους τους στόχους εξαιτίας της περατότητας η οποία μας διέπει

απ΄την γέννηση ως τον θάνατο.

Τα κενά που δημιουργούνε οι χαμένες ευκαιρίες, πραγματώνονται σε απωθημένες

αντιλήψεις οι οποίες εν καιρώ αναδύονται στην επιφάνεια της καθημερινότητας.

Τότε γίνεται συνείδηση η ουσία της ζωής. Ότι βήμα προς βήμα, πρέπει να πραγματοποιείται η κάθε ενέργεια και όχι ένα άλμα στο κενό.

"Σωτήρας"


 Ευχαριστώ τον Σωτήρα, που προβαίνει σε φιλανθρωπίες

εν μέσω οικονομικής κρίσης. Το ρολόι του είναι χρυσό,

και το κοστούμι του είναι αγορασμένο από πολύ γνωστό οίκο

μόδας. Αγαπάει τους φτωχούς και τους παρίες της ζωής, όπως

τους εργαζόμενους που απέλυσε πριν λίγες ημέρες απ΄την

επιχείρηση του.

Ευχαριστώ τον Σωτήρα, που ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας.

Ένας απ΄τους καλύτερους πρωθυπουργούς όλων των εποχών.

Μειώνει συντάξεις, και μισθούς προς όφελος της πατρίδας. Ασφαλώς

οι φοροαπαλλαγές και το χάρισμα των προστίμων σε μεγαλοεπιχειρηματίες

είναι προς την κατεύθυνση της εθνικής συμφιλίωσης.

Ευχαριστώ τον Σωτήρα, που ως δημοσιογράφος κριτικάρει τα «κακώς κείμενα»

της καθημερινότητας. Είναι δίκαιος προς όλες τις κατευθύνσεις, πλην ασφαλώς

του τηλεοπτικού καναλιού που τον φιλοξενεί. Η κατοχή των μετοχών από οφειλέτη

πολλών εκατομμυρίων προς το Δημόσιο είναι ανεξάρτητο γεγονός απ΄τις απόψεις του.

Ευχαριστώ τον Σωτήρα, που ως άλλος Superman, βομβαρδίζει και προκαλεί τον θάνατο

σε χώρες κυρίως της Ασίας και της Αφρικής. Η νέα εποχή, απαιτεί ανάγνωση των

καταστάσεων και όχι μελέτη τους. Την βάφτιση των γεγονότων με την βούληση του

νονού και όχι την αυθύπαρκτη θέαση τους.

"Σύλβια"


Περπατούσαμε δίπλα στον Θερμαϊκό, και ο ήλιος

θώπευε τα κύματα με το άγγιγμα των αχτίνων του.

Σιωπηλά μοιράζαμε με τις ματιές μας, δύο κόσμους. Ανάμεσα

στους διαβάτες στο πλακόστρωτο της παραλίας, χαμογελούσαμε

σαν να γνωρίζαμε τους ρόλους της παράστασης.

Το βλέμμα της, κάπου κάπου απλανές διασταύρωνε τις απορίες της με

τα χρώματα του ορίζοντα. Σε έναν πίνακα ζωγραφικής, οι κινήσεις του

σώματος της έμοιαζαν με πινέλο. Η βουή του δρόμου, σινιάλο μεγαλούπολης

δεν διείσδυε σε εκείνη την μυσταγωγία των στιγμών. Ίσως και οι ήχοι της ψυχής

κυλάνε στο κανάλι της σιγής. Κάθε βήμα, σταθερά μπροστά ήταν μια απορία μου

που γύρευε απάντηση.

Ποτέ δεν μπορείς να γνωρίζεις τι είναι ακριβώς μαγεία. Είναι παιχνίδι; Είναι ατύχημα

της λογικής; Σε αυτόν τον λαβύρινθο, δεν υπάρχει ο μίτος της Αριάδνης. Παρά το άγνωστο

το κέλευσμα στην πρόκληση για το αύριο. Αλίμονο σε αυτούς και αυτές ,που δεν την βιώσανε.

Η ζωή είναι ένας δρόμος, που ξέρεις την αρχή και το τέλος. Δεν γνωρίζεις όμως πόσο μακρινή είναι η διαδρομή της. Αν είναι κακοτράχαλη, ή όχι. Κ αι οι αντοχές μας, είναι η «ουσία» που κυλάει στο αίμα. Η αφορμή που ξεχωρίζεις από αγόρι σε άντρας. Από κορίτσι

σε γυναίκα. Θα τα ξαναπούμε..

"Σιωπή"


Όλα έσβησαν μέσα σε λίγα λεπτά, σαν έφυγες μακριά.

Το πρόσωπο, η χάρη, το γέλιο σου. Η νύχτα αυτή ήταν

αρκετή ώστε να γράψω την πρώτη σελίδα στο ημερολόγιο

των αναμνήσεων. Χαρές, λύπες αγκαλιάστηκαν όταν ξεκίνησε

ο χορός της σιωπής. Κινήσεις βιρτουόζικες, ψυχανεμίστηκαν

την διάθεση του ποιητή.

Χωρίς διάθεση, αλλά σίγουρα με την άνεση του πρώην εραστή

αντιλήφθηκα τους κύκλους που διανύει η ζωή. Αναμφίβολα στην

ιστορία οι λέξεις γίνονται αποδείξεις αδυναμίας.Scripta manent.

Μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου, χρόνου παρερχόμενου. Και εγώ εκεί.

Αδύναμος, σαν φτερό στον άνεμο να αμύνομαι στις επιθέσεις του

αυταπόδεικτου. Καθίστανται μεγαλομανία οι προθέσεις μου. Διαλογής

οι σπόροι και κρατώντας ένα συναισθηματικό τιμόνι ονειρεύομαι. Ως

ανόητος που είμαι, ως αμετανόητος άνδρας ελπίζω.

Η μούσα των ποιημάτων μου, οφείλει να παραμένει στον θρόνο. Και ας

μετατραπώ από βασιλιά σε ιπποκόμο.

"Σήκω"


 Ταξιδεύω στον πλανήτη σου, ένα αστέρι απόσταση

απ΄την μνήμη σου.

Ταξιδεύω στην θάλασσα σου, μία λέξη κομμένη τα

όνειρα σου.

Και εκεί που θυμάσαι, ξαπλώνει το φώς στα κύματα σου.

Και ανασαίνεις, ενώ κοιμάσαι. Γελάς ενώ με μαγεύεις.

Ταξιδεύω στην ζάλη σου, αναμνήσεων σημάδι σου.

Σήκω..

"Σεμνή τελετή"


 «Καλώς ήλθατε κύριε βολευτή» (ένεκα σαρδάμ)

αναφώνησε ο δήμαρχος της επαρχιακής μου πόλης

τον υψηλό επισκέπτη. Κοντό στο δέμας βεβαίως, αλλά

άκρως ελκυστικό λόγω του αξιώματος που του ανέθεσε

η πατρίδα.

Κόσμος πολύς, σεμνή τελετή λαμβάνει στην πλατεία που στο

κέντρο της ένα άγαλμα οπλαρχηγού του ’21 την κοσμεί. Αλήστου

μνήμης εκδηλώσεις του πρόσφατου παρελθόντος, δεν συγκρίνονται

επ’ουδενί με αυτή την σύναξη.

Μικροί μεγάλοι τον επευφημούν. Θαρρείς τον γνώριζαν προσωπικά

ως άτομο περιωπής. Ο παπάς δίπλα με τον καντηλανάφτη, του προσφέρουνε

τον σταυρό ώστε να τον φιλήσει. Ευλογία Θεού η παρουσία του, κατάρα πλανημένου

ψηφοφόρου σύντομα προβλέπω να σέρνεται. Μέχρι την επόμενη παρουσία, στην

σεμνή τελετή ενός νέου πολιτευτή που θα γίνεται χαλί για την υπηρεσία του

ευυπόληπτου πολίτη.

"Παράδεισος και κόλαση"


 Παρακολουθώ στις ειδήσεις των τηλεοπτικών καναλιών, βομβαρδισμούς

πόλεων σε διάφορες χώρες της Αφρικής και της Ασίας κυρίως. Οι νεκροί είναι αμέτρητοι

κυρίως γυναίκες και παιδιά. Εδώ στην γη δεν υπάρχει παράδεισος. Μονάχα κόλαση.

Βαδίζω μέσα στην βουερή μεγαλούπολη που μένω, και δίπλα μου άνθρωποι

υποφέρουνε απ΄την πείνα. Κατοικούνε σε παραπήγματα ή παγκάκια, και απλώνουν

το χέρι στους περαστικούς ώστε να αποκτήσουνε λίγα χρήματα για φαγητό. Πού

είναι ο παράδεισος; Bιώνω την κόλαση.

"Ozzy"


Tα φώτα είχανε σβήσει. Το σκοτάδι που απλώνονταν

στον συναυλιακό χώρο, πTου περιβάλλονταν από το δάσος

δεν φόβιζε κανένα. Αντίθετα η αναμονή μεγάλωνε, η υπομονή έσβηνε

και η αδρεναλίνη ανέβαινε διαρκώς .

Το αλκοόλ από τις μπύρες ζάλιζε τόσο όμορφα ,όσο και η λαχτάρα για παρακολουθήσω

στην σκηνή τον Ozzy Οzbourne και την παρέα του.Οι Βlack Sabbath ήταν εκεί! Μπροστά στα μάτια

μου τα πρώτα riffs από τις κιθάρες τους ανατίναξαν την εκκωφαντική ησυχία του πλήθους. Τα συντρίμμια της μουσικής τους διασκορπίστηκαν γρήγορα στην μνήμη μας. Σε εκείνα τα πάρτι, είτε σε

σπίτια είτε σε bars όπου οι ήχοι των τραγουδιών τους έπλεαν στο υγρό περιεχόμενο των ποτηριών μας

που τσουγκρίζαμε.

H συναυλία διήρκεσε λεπτά του χρόνου.Η προσμονή όμως έμοιαζε παιδικό όνειρο, που

πραγματοποιήθηκε σαν άγγιγμα του μύθου.Οzzy!

"Μελαγχολία"


Η αισιοδοξία του ήταν πάντοτε ένα ζητούμενο. Υπό

ποία έννοια; Ότι η αντίληψη του για την ζωή ήταν απλή.

Είναι σύντομη, με λίγες χαρές και πολλές λύπες. Άρα ήταν

δύσκολο να πιστέψει ότι η αντιμετώπιση της, δεν θα ήταν

άλλη απ΄την μελαγχολία.

Αρκετοί την θεωρούνε ψυχολογικό πρόβλημα, ενώ δεν είναι λίγοι

αυτοί που πιστεύουνε ότι απλά είναι στάση ζωής. Εξ ου και τα κινήματα

της τέχνης που ανά περιόδους στηριχτήκανε πάνω σε αυτή. Σε κάθε περίπτωση

γνώριζε καλά ότι είτε έτσι είτε αλλιώς κάθε μέρα έμοιαζε με έναν μικρό Γολγοθά.

Η διαδικασία της ανόδου προς την Σταύρωση, που στα δεδομένα του έμοιαζε με

εξιλέωση των παθών του δεν έκρυβε το στοιχείο της Ανάστασης.

Ήταν πεπεισμένος, πώς ο θάνατος ήταν μια απλή μετάβαση. Όχι σε έναν καλύτερο ή

χειρότερο κόσμο. Απλά στην αρχή του μηδενός. Ουσιαστικά από εκεί, που θεωρούσε

ότι είχε προέλθει. Στην δική του κοσμοθεωρία, όλο το σύμπαν υπόκεινταν σε κύκλους.

Όπως και το καθετί γύρω μας στην καθημερινότητα.

Δεν είχε πολλούς φίλους και γνωστούς, και δεν ήταν μυστικό ότι αποτελούσε σημείο

αναφοράς. Είτε για την συμπεριφορά, είτε για τις απόψεις του. Λίγο πριν κοιμηθεί το βράδυ

πάντως δεν παρέλειπε να πραγματοποιήσει την αυτοκριτική του. Σκληρός και δίκαιος κριτής

στην ζυγαριά των πράξεων νομοθετούσε την επόμενη μέρα το πλαίσιο όπου θα δρούσε.

Γνώριζε τι έπρεπε να αποφύγει, και να πράξει ώστε να είναι επικυρίαρχος των ευθυνών.

Έννοια που οι περισσότεροι φοβούνται ως ο διάολος το λιβάνι.

"Ιδού ο άνθρωπος"


 Τα μάτια του εκτοξεύουνε σπινθήρες, και η ψυχή του

μοιάζει με ηφαίστειο. Η επιθυμία του είναι μονάχα μία.

Να δολοφονήσει, να κοροϊδέψει, να αδικήσει. Όλα τα βίαια

ένστικτα του ενώνονται στην θέληση. Εκείνη που ξεχωρίζει τους

ανθρώπους απ΄τα ζώα.

Ο εγωισμός, η εσωστρέφεια, το αίσθημα της αδικίας εκβάλλουνε

απ΄την πηγή της εμπειρίας. Το παρελθόν, είναι οδηγός για το μέλλον

αλλά τροχοπέδη για το παρόν. Είναι το νερό των πράξεων, που κινεί τον

μύλο της καθημερινότητας. Που να’ξερε!

Οι πράξεις χαρακτηρίζουνε έναν άνθρωπο, και όχι η επιθυμία. Το κλάμα των

γονέων και των φίλων πάνω απ΄τον νεκρό, είναι η εικόνα που αποτυπώνεται

στην μνήμη. Η απώλεια περιουσίας και ο θυμός για την απάτη, οπλίζουνε την θέληση

απ΄το θύμα και δεν γίνεται δεκτή η απλή συγνώμη ή μετάνοια του θύτη.

Ιδού ο άνθρωπος. Ένα κτήνος αλλά ποτέ ζώο. Διασαλευτής της ισορροπίας στην φύση

με μοναδικό σκοπό την εκπλήρωση των «θέλω» του. Και η ζωή σαν άγγελος θανάτου

γυρεύει με την ρομφαία να εξοντώσει, το τέρας που προσπαθεί να κόψει τα νήματα

της δράσης. Η αντίδραση είναι ένα βιβλίο, που ανοιχτό όπως είναι μαντεύεις εύκολα το

τέλος του. Η αρχή και η μέση μοιάζουνε δημιουργήματα αποτρόπαια. Μέχρι την Νέμεσις.