Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

"Συναισθήματα"

Λύπη, αγάπη, φόβος, έρωτας  , πόνος
μελαγχολία, αγωνία, ελπίδα, χαρά.

Συναισθήματα, ανθρώπινα  κοσμήματα!

"Ρομαντικό δείπνο"


 Κάτω απ΄το φώς των κεριών, με απαλά

ηχοχρώματα μουσικής λογίζεστε ως ερωτευμένο

ζευγάρι. Το ρομαντικό δείπνο, σερβιρίστηκε στο

τραπέζι απ΄την επιμέλεια σου.

Δίπλα τα ξύλα στο τζάκι, καίγονται αναδύοντας θέρμη

όπως εκπέμπει η επαφή στο βλέμμα σας. Κρύο κρασί

στα ποτήρια τσουγκρίσατε ελαφρά, και σιωπηλά γυρεύετε

μία λέξη. Ο πάγος να σπάσει!

Στάση αμυντική, τα άκρα του σώματος με διάθεση επιθετική

μέχρι την έναρξη του ειδυλλιακού πολέμου τα βήματα σας.

Στον χορό της έλξης, επιδεικνύονται σαφώς ορέξεις. Όπως το τι

θα επακολουθήσει μετά το δείπνο.

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

"Νοκ άουτ(Γράμμα στον Γιώργο)"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο tetartopress.gr



Είναι στιγμές που θέλεις να πεις πολλά, μα τα

λόγια δύσκολα ξεφεύγουνε απ΄τα χείλη σου. Διάλεξα

όμως να τα μοιραστώ μαζί σου Γιώργο.

Η ζωή είναι αδιέξοδη, όταν επιλέγεις για φίλο την παθητικότητα

και την αυτομαστίγωση. Εκείνη την αυτοκριτική που δεν σε

μεταμορφώνει σε καλύτερο αλλά σε ένοχο. Η μοναχικότητα

πολλές φορές είναι μια γωνιά του εαυτού, που καταλήγεις

μετά από μια ανούσια βραδινή έξοδο, ή την κουραστική

επιστροφή από την εργασία.

Και έρχεται αναπόφευκτα το απροχώρητο. Δεν μπορείς πλέον να υποκρίνεσαι.

Να λες ότι περνάς καλά, ενώ η ψυχή σου μοιάζει φουρτουνιασμένη

θάλασσα. Όταν καμώνεσαι πώς τα προβλήματα είναι μέρος της

ζωής αλλά ο ίδιος είσαι απελπισμένος και νιώθεις τον ουρανό

ταβάνι που αγγίζει το κεφάλι σου.

Γιώργο όταν κάποια

στιγμή συνειδητοποίησες ότι είσαι πιο δυνατός από τις αδυναμίες σου

η επόμενη μέρα ήταν μια παράταση, που όφειλες να την κερδίσεις με

καθημερινό αγώνα. Ευχαριστώ που διάβασες τις σκέψεις μου..

Υ.Γ. Αφιερωμένο σε κάθε Γιώργο..του «Νοκ άουτ»

Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

"Γειτονιά"

Το δροσερό αεράκι που φυσούσε, έσμιξε την

διάθεση των φίλων στην ταβέρνα. Ήταν βράδυ

καλοκαιριού και η κατανάλωση αλκοόλ και μεζέδων

είχε φουντώσει την συζήτηση της παρέας.

Από παιδιά είχανε δημιουργήσει στενούς δεσμούς,

καθότι τα στοιχεία που τους ένωναν ήταν περισσότερα

από εκείνα που τους χώριζαν. Η αγάπη για τις γυναίκες, το

ποδόσφαιρο και την heavy metal μουσική, παρέμενε αναλλοίωτη

μέσα στον χρόνο. Κάθε που ήταν δυνατό, συγκεντρώνονταν

στην ταβέρνα «Ο Θωμάς», που λειτουργούσε επί αρκετά χρόνια

στην περιοχή. Χαρές και λύπες εναλλάσσονταν στις συναντήσεις

τους μέχρι την δημιουργία της οικογένειας.

Από εκείνο το σημείο και έπειτα, αραίωσε η συχνότητα συνεύρεσης

καθώς ενίοτε μεταναστεύανε σε άλλη πόλη ή και το εξωτερικό

προκειμένου να αναζητήσουνε εργασία. Η γειτονιά όμως, ήταν η

αιτία και η ταβέρνα η αφορμή ώστε να φουντώνει η σπίθα που

ενυπήρχε στις ψυχές τους σε φωτιά. Το κυριότερο δε, ήταν πώς η

φιλία τους ήταν χτισμένη σε γερά θεμέλια και δεν εδύνατο να

μετατραπεί ποτέ σε καιροσκοπισμό, όπως συμβαίνει στην κοινωνία

αυτή την εποχή.

Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

"Πρόκληση"


Απαύγασμα προθέσεων ερωτικών, και λόγων

αντρικών είναι η θηλυκή σου πρόκληση. Ηδονίζεσαι

από λέξεις λυρικές, όπως εκείνες που υμνούνε την

εμφάνιση σου.

Τα μάτια και τα στήθη, τα λυτά μαλλιά μοιάζουν με

στίλβη. Τι λάμψη μοναδική! Ύμνοι σε θεά ταιριάζουνε

οι διαθέσεις του. Ας πρόσεχε.

Ο άντρας που καμώνεται γενναίος, είναι εκείνος που

καταλήγει μοιραίος. Απέναντι στο αερικό, με σπαθί στο χέρι δεν

ορμάς. Σαν πουλί ανάμεσα του πετάς. Ισορροπία στην ζωή είναι

εραστών η μάχη. Πριν την αυγή είναι λυκόφως, μετά την ανατολή

είναι αγάπης σκότος.

"Ποίημα"


Τα χνάρια σου, λέξεις μικρές που δεν χωράνε

στην αγκαλιά μου. Ματιές «κλεφτές» την καρδιά

διαπερνούν στιγμές μοναδικές τα ποιήματα σου.

Έτσι θαρρώ είναι οι κινήσεις, κύκνων μιμήσεις στην

λίμνη των αισθημάτων μου.

Ψιθυριστά τραγούδα τις έγνοιες εκείνες, τον άνθρωπο

που πνίγει στις ταβέρνες. Με το ποτό, με σκοπό μουσικό

μα δίχως άλλο χωρίς ηθικό. Και εγώ μερτικό, δεν θέλω στην

ζάλη. Μονάχα λίγο ένα σου χάδι.

Κυριακή, 9 Ιουλίου 2017

"Ανθρωπολογικός κήπος"


 Ήταν μια ηλιόλουστη μέρα. Καιρός κατάλληλος για βόλτα

ειδικά όταν ένας έφηβος επιθυμεί και ο πατέρας εισακούει.

Καλύτερη πρόκληση δεν υπήρχε, απ΄την επίσκεψη στον πρότυπο

ανθρωπολογικό κήπο που μόλις είχε κατασκευαστεί, και

στεγαζόταν σε μια 4ώροφη πολυκατοικία στο κέντρο της πόλης.

Διαμερίσματα μικρά σε τετραγωνικά μέτρα, φιλοξενούσανε

ανθρώπους και ειδικότερα κατηγορίες συμπεριφοράς.

Όταν έφθασαν στην είσοδο του κτιρίου και ο πατέρας πλήρωσε

εισιτήριο εισόδου ο γιός ανυπομονούσε τόσο πολύ να ανέβει

τους ορόφους, που με δυσκολία συγκρατιόταν.

Πέμπτη, 6 Ιουλίου 2017

"Oι Ειδοί του Μαρτίου"


Ανώφελα περιδιαβαίνεις τους δρόμους της μιζέριας.

Επιζητείς με θέρμη τους πόθους μιας ζωής, ζωσμένος

με ανείπωτη θλίψη μεταμορφωμένη σε κουράγιο.

Η αναζήτηση , είναι η ευσπλαχνία των ανθρώπων που

μοιρολατρικά σε αποφεύγει επιδεικτικά.

Οι Ειδοί του Μαρτίου, είναι κάθε μέρα και παλεύεις να

αντιμετωπίσεις βαθιά μέσα σου αυτή την αλήθεια.

Η πρόκληση, είναι μία μάχη με τις αξίες που υποχωρούνε

στα κελεύσματα της εποχής. Το ήθος είναι ένα δάσος, όπου

τα δέντρα καίγονται απ’την φωτιά της απληστίας.

Οι στάχτες, σκορπίζονται στο σώμα σου και δεικτικά σου

απευθύνουνε ερωτήματα. Σκληρές βάσει λογικής, είναι οι

απαντήσεις. Μαθές παιδεύονται τα αισθήματα, ως τιμωρία που

δεν προσαρμόστηκες με την ουσία. Δική τους κατάκτηση, και

όχι κτήμα σου που σε βουλιάζει στον απροσμέτρητο βυθό της

θάλασσας.

Αυτής που τα κύματα της, είναι οι σχέσεις και οι αντιθέσεις στην

κοινωνία. Φιλικές, ερωτικές μα και οικογενειακές. Αγάπη, μίσος

χαρά μα λαχταράς. Οι Ειδοί του Μαρτίου, είναι ο βωμός που την ψυχή σου

θυσιάζεις, σκύβεις αμίλητος στο είδωλο που επίπλαστα δημιούργησες.

Το αύριο που ελπίζεις.

"Ντίβα"



Έχεις κινήσεις όλο χάρη, μοιάζουν να είναι

της Μάτα Χάρι.

Μάτια που εκπέμπουν μαγεία και αίγλη, δεν ξεχωρίζουν

απ΄την Ντέϊβις Μπέτυ.

Και αν σου μιλάω με λόγια θερμά, αν σου ζητάω να

γίνουν πολλά είναι ο λόγος απλός.

Είσαι μια ντίβα που διαπρέπεις, όχι στα φιλμ τις

συνεντεύξεις. Είσαι μια ντίβα στον θρόνο μόνη, μα

με ενοχλεί και με πληγώνει. Πώς η ματιά σου δεν

με σιμώνει.

Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

"Εκμετάλλευση"


Είναι παραδεκτό, όσο ποτέ άλλοτε ότι ο σύγχρονος

εργαζόμενος βιώνει συνθήκες εκμετάλλευσης. Πώς ανάλογα

με τις ώρες που απασχολείται, και τις υπηρεσίες που παρέχει

αμείβεται ελάχιστα. Και όχι μόνο. Ότι το περιβάλλον στο οποίο

κινείται, στερείται τις στοιχειώδεις ανέσεις από υλικοτεχνικής άποψης

οι οποίες λογικά πάντα συμπεριλαμβάνονται στα συμβόλαια συνεργασίας.

Όποιος δεν αντιμετωπίζει κατάματα την πραγματικότητα, ασφαλώς και

εθελοτυφλεί.

Η λεγόμενη «παγκόσμια οικονομική κρίση», δεν είναι τίποτα άλλο παρά η

αιτία για τις κατά τεκμήριο κακές εργασιακές συνθήκες οι οποίες επικρατούν.

Η αναδιανομή πλούτου, διαχωρίζει αυτόματα τον οικονομικά ενεργό πληθυσμό

σε φτωχούς και πλούσιους. Η πάλαι ποτέ μεσαία διαστρωμάτωση, αναπροσαρμόστηκε

εισοδηματικά προς τα κάτω, παρά προς τα πάνω.

Η επίπλαστη ουτοπία της αγοραστικής δύναμης, διαφόρων κατηγοριών αγαθών

είναι μία διαφυγή χωρίς ουσία. Το πραγματικό εισόδημα έχει μειωθεί δραματικά

χωρίς να υπάρχει προς το παρόν ανοιχτό παράθυρο προς βελτίωση του. Επομένως οι

εργοδότες λειτουργούνε με την λογική του «Μην μιλάς! Αφού δουλεύεις και κερδίζεις

ελάχιστα τυχερός είσαι.»

Αναπόφευκτα η εκμετάλλευση γεννάει δύο συμπεριφορές. Της υποταγής και της

κυριαρχίας. Ο καθένας αυτοβαφτίζεται ανάλογα με τις επιδιώξεις του. Δεν πρέπει να

ξεχνάει όμως ότι βάσει των υπηρεσιών που προσφέρει, οφείλει να έχει ανταμοιβή.

Και όχι ελεημοσύνη.

Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2017

"Μάθε"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο tetartopress.gr


Μάθε γείτονα ότι νιώθω μονάχος και ας διαμένουμε

αρκετοί στην ίδια πολυκατοικία. Δεν ζήτησα ποτέ τίποτα

από σένα παρά μια «καλημέρα». Ένα ειλικρινές «καλό βράδυ».

Για να μοιράζομαι ανθρώπινες στιγμές, που σε κάθε περίπτωση

θυμίζουνε ότι η φύση μας είναι πλασμένη από συναισθήματα.

Δυστυχώς όμως δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Έχω μέρες να μιλήσω σε κάποιον. Να γελάσω και να διαφωνήσω.

Φίλοι μου λογίζονται πλέον οι γλάστρες μου στο μπαλκόνι που

ποτίζω και το κουτάβι που απέκτησα πριν ένα μήνα.

Μάθε πατέρα, ότι παράκουσα ορισμένες συμβουλές σου. Όπως ότι

στην ζωή οφείλω να χρησιμοποιώ και άνομους τρόπους, ώστε να

πετύχω στους στόχους μου. Δεν είχα το «ταλέντο», ώστε να ψεύδομαι

ασύστολα. Να εξαπατώ συνειδήσεις, και να υπόσχομαι ανέξοδα. Ήμουν

και θα είμαι ειλικρινής, γιατί θέλω να κοιμάμαι ήσυχος. Από τύψεις και

αδικία προς τον συνάνθρωπο μου.

Μάθε δάσκαλε, ότι ήμουνα ο πιο ταπεινός σου μαθητής. Όχι από

αδυναμία αλλά από επιλογή. Καμωνόμουν ότι ήμουνα υπάκουος, αλλά

η αλήθεια ήταν διαφορετική. Συγκρούστηκαν πολλές φορές στα βάθη

της συνείδησης μου οι προτροπές σου με τις δικές μου. Η ζυγαριά

ισορρόπησε. Όχι γιατί ήμουνα εγωιστής, αλλά αντίθετα αν και

ονειροπόλος γνώριζα την πραγματικότητα. Μονάχα που ήθελα να την

αλλάξω και να πρεσβεύω τις απόψεις μου.

Κυριακή, 2 Ιουλίου 2017

"Λαοπλάνος"


 Ελληνίδες, Ελληνες. Είμαι βαθύτατα συγκινημένος, που

στέκομαι ενώπιον σας ως αρχηγός του κόμματος της αλλαγής.

Από την πλατεία αυτή, μας παρακολουθούνε μέσω της

τηλεόρασης και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης εκατομμύρια

συμπατριώτες μας στην χώρα και το εξωτερικό.

Λίγες μέρες πριν τις κρίσιμες εθνικές εκλογές, το μήνυμα που

έχω να σας απευθύνω είναι ένα. Είμαστε πολλοί, και οι εκπρόσωποι

της συντήρησης και του χθες λίγοι. Θα τους νικήσουμε. Δεν μπορώ

να φανταστώ άλλο αποτέλεσμα την επόμενη Κυριακή, εκτός

από την νίκη του κόμματος της ελπίδας. Μα πάνω απ’όλα της

ευθύνης ,της προόδου και πολύ περισσότερο ενός περήφανου αύριο.

Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

"Λιμπρέτο"


Φυσάει δυνατά, και η σκέψη μου κρυμμένη στα

βάθη του φόβου σε ζητάει. Κάτω απ΄τα κλαδιά του

δέντρου έγινα έρμαιο δικό σου, ερείπιο στα χαλάσματα

του κόσμου. Λιμπρέτο η απέλπιδη γαλήνη, φιλί απ΄την

ολόγιομη Σελήνη θαρρώ φωνάζει το όνομα σου.

Αλήθεια είναι οι στιγμές, που γίνονται ρωγμές στα ανέξοδα

διλήμματα του ερέβους σου.Και αν θές μην διστάζεις, κάψε το

όραμα που η σχέση μας ασθμαίνει.

Λιτανεία του χρόνου οι αναμνήσεις, το παρόν πραγματοποιεί με

εύμορφες απομιμήσεις. Χαμόγελα, βλέφαρα που ανοιγοκλείνουν

και λίγες όμορφες λέξεις. Λιμπρέτο, η ανώφελη αχτίδα των λόγων μας

μοιάζει το αύριο αιώνιο.

Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

"Tέλος"


 Κάθε ιστορία έχει αρχή και τέλος. Όπως οι «Ιστορίες

της πόλης». Απλοί άνθρωποι, υποβάλλονται πάντα σε

δοκιμασίες από την ζωή, ως αντίβαρο στις λίγες χαρές

που γεύονται. Συνήθως συνειδητοποιούνε την λύπη, και

γυρεύουν ένα στήριγμα για να ξαποστάσουνε και να ξεκινήσουνε

τον αγώνα τους προς την λύτρωση.

Είναι μακρινός και κακοτράχαλος ο δρόμος που διαβαίνουν.

Αλλά εάν το πιστέψουνε βαθιά μέσα τους, διαπιστώνουνε ότι αξίζει

τον κόπο. Το αντίο στους ήρωες, που γύρω από αυτούς πλέκεται ο μύθος είναι το λιγότερο που μπορείς να ευχηθείς, όταν ως

παρατηρητής δένεσαι μαζί τους. Στο επανιδείν!

Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

"Εντροπία"


 Ι)                     Τάξη
Αδράνεια  ζέχνει  η γιορτή  του κακού. Λιγόψυχοι
διαφεντεύουνε  την  καθημερινότητα  των ανθρώπων
δίχως να αχνοφαίνεται  η  ελπίδα. Και αναρωτιέσαι διαρκώς
όπως  ένα παιδί  που ψηλαφίζει  τον κόσμο.
Μονάχα  που οι απορίες  σου αποδεικνύονται  παράταιρες.
Οι  απαντήσεις  «πληρωμένες», όντας  είναι  φανάρι  στον
δρόμο  της  αλήθειας. Δικής  τους  κατάκτησης  η  γη, όπου
κυριαρχεί  η τάξη. Ατέρμονη  φαντάζει  η  επιθυμία για αλλαγή
μα  δύσκολα εκπληρώνεται. Είναι  η  έρημος εύφορη από
προσμονή, της  σύναξης  των πόθων. Μονολογείς  παρενοχλώντας
τα  δαιμόνια. Απαρασάλευτα  καυχιόνται, την  δύναμη που
διαθέτουν. Μέχρι  την  στιγμή, που  γεννήθηκε  η ιδέα. Η σπίθα
της  έμπνευσης  άναψε  την φωτιά που σιγοκαίει τα  ζιζάνια.
Εκείνα  που φυτρώσανε  δίπλα απ΄τα άνθη, στον  κήπο του καλού.

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

"Λάθος"

Ομοιάζει λάθος και είναι τρέλα, μα δίχως

άλλο δεν έχω ομπρέλα. Μόνος στον δρόμο

κρύο σκοτάδι και κατευθύνομαι σε αυτή πάλι.

Βροχής σταγόνες, θολές εικόνες μοιάζουνε οι

προθέσεις μου παιγμένες νότες.

Της μουσικής οι ήχοι φτάνουν, πίσω απ΄την πόρτα

προέρχονται. Τα πλήκτρα αγγίζει στο πιάνο και με

μαγεύει, κάπου στο όνειρο με ταξιδεύει. Θέλω να μπω

στο σπίτι μέσα, για να ιδώ την πριγκηπέσα. Μα μοιάζει κόπος

μάλλον χαμένος, δίχως κουβέντα απονενοημένος. Ζωής συγκρίσεις

οι λάθος κρίσεις είναι αυτές που μας διέπουν.

Ανδρός ανάγκη η τέλεια αγάπη, της γυναικός μια αυταπάτη.

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

"Ζουζού"

Μαζί της απ΄την κορυφή του λόφου ατενίζουμε, τον

ορίζοντα που αγκαλιάζει το γκρίζο επιτραπέζιο παιχνίδι

που μοιάζει η πόλη. Απλώνεται μπροστά μας ένα μωσαϊκό τσιμεντένιων κατασκευών, διαφόρων

σχημάτων. Ορθογώνια, τετράγωνα, μερικές φορές και κυκλικά.

Σπρώχνει το μικρό κεφάλι της, κάτω απ΄την μασχάλη μου ενώ

νιώθω την αναπνοή της.

Η θέα της πόλης παρέα με την μικρή μου κόρη την «Ζουζού», είναι μοναδική. Δείχνει το

αεροπλάνο που διασχίζει τον ουρανό και σιωπηλά μοιραζόμαστε

ένα χαμόγελο. Δεν έχω διάθεση να επιστρέψω στο διαμέρισμα μου.

Είναι μια μικρή φυλακή, και η απόδραση μου για λίγες ώρες είναι

λυτρωτική για την διάθεση μου. Όσο γίνεται πιο μακριά, μαζί με

την Ζουζού.

Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

"Κίβδηλη λάμψη"


Η νύχτα αυτή φοράει το πέπλο της, κεντημένο

από αστέρια. Κίβδηλη η λάμψη τους, όπως τα λόγια

της. Και είχες όνειρα να διαβείτε.

Υποσχέσεις που σύντομα ξεχαστήκανε, σαν ανοιγόκλεισαν

τα μάτια. Σιγά σιγά ξημερώνει, ο ήλιος την μέρα φανερώνει.

Το φώς αντικαθιστά το σκοτάδι, η φενάκη αποδείχθηκε σύντομη.

Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

"Τίμιος γίγαντας"-14/6/1987



Ήμουν πεσμένος στα γόνατα, μπροστά απ΄ την τηλεόραση στο σαλόνι του σπιτιού. Είχα σφίξει τις γροθιές μου μόλις ο Καμπούρης κέρδισε το φάουλ από τον σοβιετικό αντίπαλο. Απέμεναν 4 δευτερόλεπτα για να λήξει η 5λεπτη παράταση αλλά στα μάτια ενός 11χρονου έμοιαζαν αιωνιότητα. Οι γονείς μου ένιωθαν την ίδια αγωνία με μένα, αλλά ήταν δύσκολο να την κρύψουνε. Ο Φάνης, ο Γκάλης, ο Γιαννάκης και οι
άλλοι παίχτες της εθνικής ομάδας σήκωναν ασυνείδητα μια ολόκληρη
χώρα στους ώμους τους. Κάθε βολή που ευστόχησε ο “τίμιος γίγαντας”, ήταν ένα βήμα πιο κοντά στήν ιστορική νίκη. Όμως τίποτα δεν είχε τελειώσει ακόμα. Γιούχαρα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου στην τελευταία επίθεση που πραγματοποιήσανε οι αντίπαλοι. Το άστοχο σούτ του Γιοβάισα, ήταν αρκετό ώστε να “πετάξω” κυριολεκτικά μέχρι τα ουράνια. Έκλαψα γιατί κάθε φράση του Φίλιππα Συρίγου που
μετέδιδε τον αγώνα ήταν η πιο όμορφη αθλητική περιγραφή που αποτυπώθηκε ποτέ στο θυμικό μου. Τι νύχτα μαγική!

"Mπαλόνια"


Στιγμές ξεχωριστές βιώνει σήμερα η ψυχή του. Αυτή

η παιδική διάθεση μονομιάς, τον μάγεψε όντας ενήλικο.

Κοντοστέκεται στην πλατεία, παρέα με τον γιό του. Θαρρείς

συνομήλικοι αποφάσισαν να διοργανώσουνε παιχνίδι.

Οι δυο τους φουσκώνουνε μπαλόνια, πολύχρωμα και τα δωρίζουνε

στους περαστικούς.

Κάθε ηλικίας και διάθεσης. Πρόθεση τους είναι να διασαλευτεί

η μονοτονία. Εκείνη που πισθάγκωνα έχει περιορίσει την πρόθεση.

Καύσιμο μοιάζουνε οι ευχές, που ωθούνε σε κίνηση τα ιπτάμενα

αντικείμενα .Η απορία του αγοριού είναι εύλογη. «Γιατί μας κοιτάζουνε

όλοι; Αφού παίζουμε.»Εκείνος γελάει. Γνωρίζει καλά, ότι η ερώτηση

είναι αφοπλιστική. Δεν απαντάει. Κλείνουν μαζί τα μάτια, και σιωπούν

για λίγο. Όσο χρειάζεται δηλαδή, ώστε να φωνάξουνε «Δεν θα

μεγαλώσουμε ποτέ.»Απειλή ή αυτογνωσία;

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

"Χάρισμα"


Φιλόσοφος είναι ο μεγαλοεπιχειρηματίας, που έχει

άποψη για όλες τις πτυχές της ζωής. Οικονομία, γυναίκες

πολιτική, αθλητισμό. Το χρήμα είναι ο νους, που με τρόπο

μαγικό πλάθει συνειδήσεις. Η πείρα της ζωής, είναι το εφόδιο

ώστε να αποκτάει κυριότητα και σεβασμό.

Ποιητής είναι ο πολιτικός, που εμπνέεται απ΄το κοινό αίσθημα. Στίχους

γράφει ενώ μούσα του είναι η δύναμη. Ποιήματα του μοιάζουνε οι

λόγοι που εκφωνεί, ενώ ο λαός διψάει για ελπίδα.

Μουσικός λογίζεται ο τυχοδιώκτης, που μελωδικά ψεύδεται. Η

χρησιμότητα του μοναδική, φυτρώνει ως άνθος στον κήπο της

καθημερινότητας. Και ποιος δεν θα τον ήθελε φίλο, απ΄τους πλούσιους

και ισχυρούς; Άλλωστε το ταλέντο του ωθεί ως κινητήριος μοχλός

την παρακμή που βιώνουμε.

Αθλητής στον στίβο της ζωής, είναι ο παράνομος. Εγκληματεί με σκοπό

την περιουσία. Μικρή ή μεγάλη, δεν έχει σημασία. Χάρισμα είναι το άλμα

στο κενό, που σύντομα πατάει πάνω σε πτώματα. Η φυλακή, είναι μεν

αποκρουστική αλλά απ΄την άλλη τον γοητεύει σφόδρα. Εν ειδή

υπεράνθρωπου δεν νοιάζεται για όργανα του νόμου. Εξάλλου όταν το

πορτοφόλι στην τσέπη είναι βαρύ, όλα διορθώνονται. Λίγο ή πολύ!

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

"Κήπος"


 Τα χνάρια μου στον κήπο σου μυρίζουνε άνοιξη

όπως τα άνθη που τον στολίζουνε. Αμέτρητα τα θέλω

μας γυρεύουν τον ήλιο, τα πέταλα να ανοίξουνε του

έρωτα τον μύθο.

Είναι οι μέρες μας σιγαλιά στου κόσμου την κακία, μα οι

νύχτες αγκαλιά μας βρίσκουν σαν μαγεία. Δώσ’μου τριαντάφυλλα

γαρύφαλλα, γεράνια και ένα φιλί στο στόμα σου με στέλνει στα ουράνια.

"Ανάβαση"





Ι) Παρελθόν

Φωλιάζει μέσα ο χρόνος. Μητροκτόνος της διάθεσης ,εκείνου

του αερικού που λέγεται αρχή. Είναι η ζωή ένα αίνιγμα, που αναζητάς

το κλειδί. Εκείνο που θα ανοίξεις την πόρτα του, και θα ξεχυθούνε

μυστικά. Και εσύ θα αναγνώσεις την ροή τους, σαν ζώο του δάσους

που διψάει και γυρεύει το νερό του ποταμού.

Νιώθεις πλέον αναγεννημένος. Η Κατάβαση, είναι το λάφυρο της

απόγνωσης. Επιθυμείς πολύ να χαμογελάσεις, ώστε να λυτρωθείς.

Μα είναι ασέβεια προς Εκείνον. Σου στάθηκε δίπλα, όταν ήσουν

ανήμπορος. Πρότεινε ανεπιφύλακτα να τον σκοτώσεις, και να

διασκορπίσεις το πτώμα του σε χίλια κομμάτια.

Αρνήθηκες. Γιατί φοβήθηκες να μεταμορφωθείς εντελώς. Δεν σε

αδίκησε. Κατανόησε την θνητή φύση σου, και χτύπησε ελαφριά την

πλάτη. Όμως η ευκαιρία, μοιάζει με την σκέψη. Αν δεν την αρπάξεις

να την κρατήσεις σφιχτά, εκείνη θα ξεφύγει.

Αποφάσισες να αντικρίσεις ξανά τους ανθρώπους, και να καταραστείς

το παρελθόν. Να το προσφέρεις θυσία στον θεό της Μοναδικότητας.

Εκείνη που χαρακτηρίζει τον βλάσφημο εαυτό μας. Κοντοστέκονται όταν

σε θωρούνε. Η αύρα που ακτινοβολείς είναι νέο έθιμο. Διείσδυση στην

παρακμή, που περικλείει το Είναι τους. Αμύνονται σθεναρά, αμίλητοι

όντας και κωφεύουνε στα λόγια σου. Τους καλείς σε συζήτηση, σε

ανακωχή μεταξύ κοσμοθεωριών αλλά οι σιλουέτες τους σκοτεινιάζουνε

στο πρίσμα της οπτικής σου. Ωσότου έρθει αναπόφευκτη η σύγκρουση

η μήτρα του σύμπαντος. Η δύναμη που γεννάει διαστάσεις, γραμμές της

συνεπακόλουθα και οι ελπίδες μας.

Πλησιάζει και σκοτεινιάζει. Το φώς πνίγεται στην μεμψιμοιρία, και τον

φόβο. Αντιλαμβάνεσαι την εξέλιξη και υψώνεις τα χέρια. Με τις άκρες

των δαχτύλων αγγίζεις τον ουρανό. Επιθυμείς σύμμαχος να ήταν ο

χρόνος αλλά γνωρίζεις απ΄την Κατάβαση, ότι μονάχα το πείσμα είναι

πραγματικός φίλος. Γιατί είναι η ειδοποιός διαφορά ,απ΄την απογοήτευση.

Είναι το εφαλτήριο ενός αγώνα, αδυσώπητου με αντιλήψεις παλιές

δίχως δυναμική πλέον. Απέναντι του ορθώνεται το τείχος και κραυγάζεις

δυνατά. Γονατίζεις στο χώμα μα δεν λυγίζεις.



Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

"Αστικός μύθος"


 Αστικός μύθος τείνει να πραγματωθούνε, οι άδειες

παιδικές χαρές. Η έλλειψη φωνών και δράσεων, αντικαταστάθηκε

από πολύβουα κοινωνικά μέσα δικτύωσης. Λιλιπούτειοι οι

θαυμαστές ενός ψηφιακού, στην ουσία μαγικού κόσμου

όπου επικρατούνε οι ψευδαισθήσεις. Όπως ότι υπάρχει η

δυνατότητα να γεννηθούνε και να ωριμάσουνε οι φιλίες. Μα

πώς; Δίχως να ανταλλαχτούνε κουβέντες και βλέμματα να

διασταυρωθούνε;

Aστικός μύθος μυρίζει η δυσοσμία του επαγγελματικού αθλητισμού. Οι

κερκίδες φαντάζουνε πλέον έρημος, καθότι οι θεατές είναι ελάχιστοι

προκειμένου να παρακολουθήσουνε αγώνες. Η συνδρομητική τηλεόραση

είναι ο εύκολος και ασφαλής τρόπος ώστε να απολαμβάνει κανείς

πλέον το αγαπημένο του άθλημα. Η εικόνα φαντάζει φανταχτερή, αλλά

οι ιδιοκτήτες ομάδων ως επί το πλείστον συναλλάσσονται σε

επιχειρηματικά πλαίσια.

Πολλές φορές μάλιστα, ο κόσμος λειτουργεί ως «άλλος» στρατός,

ώστε να αποτελεί ασπίδα σε εγχειρήματα συνήθως αμφιβόλου

ηθικής.

Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

"Ανθη της παρακμής"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο tetartopress.gr



Είμαστε γυμνοί απέναντι σας. Οι αδυναμίες μας, ως

όπλο αντιμάχονται τον κατασκευασμένο στην άμμο

πύργο της σοβαρότητας και ειλικρίνειας, που καμώνεστε

ότι διαθέτετε. Δεν ισχυριστήκαμε ποτέ, ότι η διαφορετικότητα

του χαρακτήρα είναι εξ’ορισμού ανωτερότητα γνώμης.

Δεν κρυφτήκαμε ποτέ πίσω απ΄το δάχτυλο, όπως απροκάλυπτα

πράττετε.

Ο στρουθοκαμηλισμός εξάλλου, είναι κοντόφθαλμος και αργά ή

γρήγορα οδηγεί σε αδιέξοδο. Είμαστε κενοί απέναντι σας. Από

υστεροφημία, μωροφιλοδοξία, διάθεση για ανέλιξη στην εξουσία. Οι

λέξεις αυτές δεν γεμίζουνε την δεξαμενή των στόχων που θέτουμε.

Ως άνθη της παρακμής σας, λατρεύουμε να αγαπάμε. Να

μοιραζόμαστε τις ανησυχίες για τον βιασμό της φύσης, ως ικανοποίηση

της βιομηχανικής ανάπτυξης. Για την ανέχεια του συνανθρώπου. Για ένα

καλύτερο αύριο με ισονομία και ισοπολιτεία.

Επιθυμούμε να γιορτάζουμε, με άφθονο κέφι την θνητότητα μας. Να μην

μιζεριάζουμε για την σύντομη ζωή και τα προβλήματα της, αλλά να

γευόμαστε την παντοδυναμία της κάθε στιγμής. Απολαύστε την ακμή που

δημιουργήσατε. Σας την χαρίζουμε.

Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

"Καθ'εικόνα"


 Λαίμαργα στοχάζεσαι την άχλη των ηρώων, όλων

εκείνων που άστοχα γυρέψανε την δόξα. Είναι η ζωή

ο κίνδυνος που την ματιά κυριεύει, και την ψυχή με ψέματα

καλμάρει και γλυκαίνει.

Πολλώ δε μάλλον οι στιγμές, που άγαλμα λαξεύεις καθ’εικόνα

και ανδρείας το όνομα που στον βωμό προσφέρεις. Αιώνες οι

διαβάτες, γενιές περαστικές μα η φήμη αέναα σέρνεται στο έδαφος

της λάμψης.

Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

"Κίνηση ματ"


 Αμίλητος όπως ήταν, παρακολουθούσε με απόλυτη

προσοχή τα πιόνια του. Ήθελε να είναι σίγουρος για

την επόμενη κίνηση που θα πραγματοποιούσε. Ο

αντίπαλος φαινόταν ευάλωτος, καθώς είχε ήδη θυσιάσει

τους στρατιώτες.

Ο επόμενος πρωθυπουργός που θα διαδέχονταν τον ανήμπορο

πλέον προκάτοχο έπρεπε να φυλάσσεται καλύτερα στην παρτίδα

σκάκι που θα ακολουθούσε. Αυτή όμως δεν ήταν η έγνοια του.

Εκείνο που τον απασχολούσε, ήταν να τον καθαιρέσει με συνοπτικές

διαδικασίες. Άναψε το πούρο. Προς μεγάλη έκπληξη του μονομάχου

του χαμογέλασε. Το ψυχρό πρόσωπο, που η έκφραση του ήταν συνήθως

αταλάντευτη ανεξάρτητα από τις δυσχέρειες που συναντούσε

ακτινοβόλησε μία μικρή λάμψη χαμόγελου.

Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

"Είδωλα"


Χορηγοί της ελπίδας, μοιάζουνε οι ηγέτες κάθε

ομάδας κοινωνικής, πολιτικής, αθλητικής κ.α.

Αναμφίβολα το ταλέντο τους είναι μοναδικό. Να

προσφέρονται στην υπηρεσία της απόγνωσης των

ανθρώπων ως οι κάτοχοι ενός μυστικού.

Εκείνο με το οποίο, δύνανται να λύσουνε προβλήματα

που μαστίζουνε την καθημερινότητα. Σημασία δεν έχει

ο τρόπος αλλά ο χρόνος. Είναι υψηλής χειρουργικής

ακρίβειας η εμφάνιση, την κατάλληλη στιγμή. Όταν τα

πάντα μοιάζουνε αδιέξοδο, δρα ο ικανότερος όλων. Τα

είδωλα χτίζονται μονομιάς και στον βωμό τους απλόχερα

θυσιάζονται έννοιες.

Όπως της αξιοπρέπειας, της προσωπικότητας, του αυτοσεβασμού.

Κάθε που ξημερώνει, εμφανίζεται ο ήλιος της αλλαγής. Όταν

νυχτώνει στον ανθρώπινο ουρανό ξεπροβάλλουνε αστέρια.

Πολιτικά, αθλητικά, μουσικά. Και η ιστορία διαιωνίζεται όπως ο φόβος. Να’ξερε ο καθένας τι δύναμη κρύβει μέσα του..

Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

"Ευπροσήγορη"


Λιτή διακόσμηση, η αύρα του φθινοπώρου όπως

πίπτει στην διάθεση των ανθρώπων. Ευπροσήγορη

και μειλίχια γνέφει με την πτώση των φύλλων, απ΄τα

δέντρα την αξίωση της.

Αφαιρετικά ηδονική, προσεγγίζει τις ορμές όσων θωπεύουν

τις συντρόφους τους υπό το άγρυπνο βλέμμα των αστεριών.

Μιας και ο έρωτας είναι σύνθεση διαθέσεων, ταιριάζει ειλικρινά

η άγρα των προθέσεων. Ίσως να μοιάζει θλιβερό το κάλεσμα των

εραστών όταν το περιβάλλον τους είναι πιεστικό. Μονότονα καταθλιπτικό.

Γονείς, φίλοι και ιδέες έμμονες είναι εχθροί αλλά το πείσμα στεριώνει σπίτι.

Όταν το ζεύγος νιώθει την ανάγκη για ένα παιδί.

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

"Ο Υποχόνδριος"


Κάθεται μόνος στην καφετέρια. Καπνίζει και πίνει

τον καφέ του παρατηρώντας τους θαμώνες του μαγαζιού.

Νιώθει ότι είναι ξεχωριστός. Άλλωστε γι’αυτό και έχει λίγους

φίλους. Πιστεύει ακράδαντα ότι είναι το κέντρο του κόσμου.

Η γύρη του λουλουδιού, γύρω απ΄την οποία περιφέρονται μέλισσες.

Όλοι και όλα του φταίνε. Άλλωστε το παρατσούκλι που κουβαλάει

δεν είναι τυχαίο. Ο «υποχόνδριος».

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

"Ο κύριος Τέλειος..ανησυχεί!"


«Υπάρχουν άνθρωποι στην περίοδο που διανύουμε, οι

οποίοι ερωτεύονται και αγαπάνε; Πίστευα ακράδαντα, ότι

οι σχέσεις είναι πλέον θεσμοθετημένες πάνω σε οικονομικούς

όρους. Ανησυχώ» είπε ο κύριος Τέλειος.

«Ελπίδα; Aγώνας; Αυτοί που διαμαρτύρονται σε πλατείες και δρόμους

ενάντια στην λιτότητα έπρεπε να είναι απόλυτα συνειδητοποιημένοι

για το πολιτικό γίγνεσθαι» είπε ο κύριος Τέλειος.

«Σήμερα το πρωί, είδα στο άλσος κοντά στην γειτονιά μου εθελοντικές

ομάδες να πραγματοποιούνε δενδροφύτευση. Χα! Είναι μάταιο να

ελπίζουνε ότι αυτή η μικρή όαση πρασίνου μπορεί να επεκταθεί.

Και πώς θα δημιουργηθεί νέο πάρκινγκ; Που θα παρκάρω το αυτοκίνητο

μου» είπε ο κύριος Τέλειος.

«Ποιος είναι αυτός που γράφει κείμενα, και θεωρεί ότι πρέπει να

πιστεύουμε πρώτα απ’όλα στον εαυτό μας; Και οι κήρυκες του μίσους

είτε συμμετέχουνε σε πολιτικές είτε σε θρησκευτικές και αθλητικές ομάδες τι θα

απογίνουν; Να καταστραφεί ο μηχανισμός του κοινωνικού

αυτοματισμού; Αδιανόητο» είπε ο κύριος Τέλειος.

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

"Oυράνιο τόξο"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο Tetartopress.gr


 Πέρασε η μπόρα.Ο ήλιος δειλά δειλά αποκάλυπτε τις προθέσεις

του παρουσιάζοντας το ομορφότερο πρόσωπο του. Δεν έμοιαζε σαν

τις άλλες καθότι μετά το ουράνιο τόξο πρόβαλλε πάνω απ΄την πόλη.

Τι όμορφα χρώματα! Να αρπάξεις το κόκκινο, και να σταματήσεις ως

φανάρι αξιών στον δρόμο της ζωής τον πόλεμο. Την δυστυχία και την

φτώχια.

Να ζωγραφίσεις με το μπλε, την μολυσμένη θάλασσα όπου οι κηλίδες

πετρελαίου και το παράνομο κυνήγι μεγάλων θηλαστικών έχουνε ξεβάψει

το φόρεμα της.

Να ονειρευτείς με το πράσινο αγκαλιά, τα καμένα δάση όπου έχουν προσφερθεί

θυσία στον βωμό της βιομηχανικής ανάπτυξης. Να ανταλλάξεις το πορτοκαλί, με το γκρίζο

απάνθρωπο πρόσωπο των πολυκατοικιών και των δρόμων. Να μετατραπεί ο πίνακας

της καθημερινότητας σε ένα νεωτεριστικό ρεύμα τέχνης, όπου το σουρεάλ βολτάρει

με την μονοτονία.

Το βιολετί άγγιγμα του ουρανού, να μελαγχολεί το βλέμμα μας ψηλά για τις όμορφες

στιγμές που μοιραστήκαμε με αγαπημένους ανθρώπους. Γιατί ερωτευτήκαμε, τολμήσαμε

οραματιστήκαμε. Η θλίψη των άσχημων αναμνήσεων να μεταμορφωθεί σε αισιοδοξία.

Όπως μοιάζει η γέννηση ενός μωρού, η ανατολή του ήλιου και το ομορφότερο τραγούδι

που αγγίζει τα αυτιά.

"Ελπίδα"


 Ελπίδα είναι να αναμένεις την ανατολή του

ήλιου ενώ δίπλα σου έχει δύσει η ανθρωπιά.

Ελπίδα μοιάζει το γέλιο της, μετά το τηλεφώνημα

σου. Την ρώτησες αν σε αγαπάει.

Ελπίδα ήταν η βόλτα με το κουτάβι. Γνωρίζεις ότι ένας

φίλος δεν θα σε εγκαταλείψει στα δύσκολα.

Ελπίδα μυρίζει το τριαντάφυλλο στον κήπο μου. Ξεπροβοδίζει

τον χειμώνα και αναμένει την άνοιξη.

Ελπίδα είναι η ζωή που σκοτώνει την θλίψη. Στον γκρεμό της

ψυχής μου θα πετάξω την πλήξη.

Ελπίδα είναι το όνομα που προφέρεις ψιθυριστά, λίγο πριν η

σύζυγος σου γεννήσει την κόρη.

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

"Ουρανός"


 Σηκώνω ψηλά το βλέμμα στον ουρανό. Σύννεφα οι

αναζητήσεις μου περιφέρονται ανάμεσα στο παρελθόν

και το μέλλον. Είχα όνειρα, επιθυμίες να μοιραστώ και

παγιδεύτηκα. Ανάμεσα στην θέληση και την ατολμία.

Οι άνθρωποι όταν στέκονται δίπλα σου είναι ένα αίνιγμα.

Ρίζες στις αποτυχίες φυτρώνουν, και μεγαλώνουν ωσότου

διασταυρωθούνε με την επιτυχία.

Σπόροι διασκορπίστηκαν το γέλιο και το κλάμα, η αισιοδοξία

και η απαισιοδοξία. Περπατάω κουβαλώντας στην πλάτη εμπειρίες.

Όμως ο ουρανός μου βάζει τρικλοποδιές. Αναρωτιέται που πηγαίνω

και βρέχει. Πρέπει να καλυφτώ. Αλλά λίγο πριν την σκέπη των φύλλων

κάτω απ΄τον πλάτανο ο ήλιος με κοροϊδεύει.

Θαρρείς με προτρέχει να συνεχίσω την πορεία μου, τραυματισμένος

απ΄τις ανησυχίες μου. Μέχρι την δύση είναι κοντά. Η ανατολή με φοβίζει.

Δίχως άλλο είναι μακριά.

Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

"Ελπίδα"


 Ελπίδα είναι να αναμένεις την ανατολή του

ήλιου ενώ δίπλα σου έχει δύσει η ανθρωπιά.

Ελπίδα μοιάζει το γέλιο της, μετά το τηλεφώνημα

σου. Την ρώτησες αν σε αγαπάει.

Ελπίδα ήταν η βόλτα με το κουτάβι. Γνωρίζεις ότι ένας

φίλος δεν θα σε εγκαταλείψει στα δύσκολα.

Ελπίδα μυρίζει το τριαντάφυλλο στον κήπο μου. Ξεπροβοδίζει

τον χειμώνα και αναμένει την άνοιξη.

Ελπίδα είναι η ζωή που σκοτώνει την θλίψη. Στον γκρεμό της

ψυχής μου θα πετάξω την πλήξη.

Ελπίδα είναι το όνομα που προφέρεις ψιθυριστά, λίγο πριν η

σύζυγος σου γεννήσει την κόρη.

Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017

"Ψευδαίσθηση"


 Ματαιοδοξία, μεγαλομανία, εγωκεντρισμός. Λέξεις που

για αρκετούς μοιάζουν να είναι συνώνυμο της επιτυχίας.

Το κίνητρο ώστε κάποιος να προσπαθεί ολοένα και περισσότερο

να επιτύχει στους στόχους του.

Για άλλους όμως είναι η αποστροφή προς την αντίληψη, ότι ο

«σκοπός αγιάζει τα μέσα». Σε κάθε περίπτωση θεωρούνται ψευδαίσθηση

όταν ειδικότερα εκείνος που υιοθετεί αυτές τις έννοιες, δεν έχει

εναλλακτικό σχέδιο. Το κυνήγι του χρήματος και της δόξας, είναι λογικό

και συνάδει με τις ανθρώπινες επιθυμίες. Με την αντίληψη, ότι η ζωή είναι

σύντομη και επομένως κάθε απόλαυση είναι ποθητή. Υπάρχει όμως μεγάλη

απόσταση μέχρι την ψυχική ολοκλήρωση. Και αυτό διότι, ποτέ κανείς δεν

πετυχαίνει όλους τους στόχους εξαιτίας της περατότητας η οποία μας διέπει

απ΄την γέννηση ως τον θάνατο.

Τα κενά που δημιουργούνε οι χαμένες ευκαιρίες, πραγματώνονται σε απωθημένες

αντιλήψεις οι οποίες εν καιρώ αναδύονται στην επιφάνεια της καθημερινότητας.

Τότε γίνεται συνείδηση η ουσία της ζωής. Ότι βήμα προς βήμα, πρέπει να πραγματοποιείται η κάθε ενέργεια και όχι ένα άλμα στο κενό.

"Σωτήρας"


 Ευχαριστώ τον Σωτήρα, που προβαίνει σε φιλανθρωπίες

εν μέσω οικονομικής κρίσης. Το ρολόι του είναι χρυσό,

και το κοστούμι του είναι αγορασμένο από πολύ γνωστό οίκο

μόδας. Αγαπάει τους φτωχούς και τους παρίες της ζωής, όπως

τους εργαζόμενους που απέλυσε πριν λίγες ημέρες απ΄την

επιχείρηση του.

Ευχαριστώ τον Σωτήρα, που ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας.

Ένας απ΄τους καλύτερους πρωθυπουργούς όλων των εποχών.

Μειώνει συντάξεις, και μισθούς προς όφελος της πατρίδας. Ασφαλώς

οι φοροαπαλλαγές και το χάρισμα των προστίμων σε μεγαλοεπιχειρηματίες

είναι προς την κατεύθυνση της εθνικής συμφιλίωσης.

Ευχαριστώ τον Σωτήρα, που ως δημοσιογράφος κριτικάρει τα «κακώς κείμενα»

της καθημερινότητας. Είναι δίκαιος προς όλες τις κατευθύνσεις, πλην ασφαλώς

του τηλεοπτικού καναλιού που τον φιλοξενεί. Η κατοχή των μετοχών από οφειλέτη

πολλών εκατομμυρίων προς το Δημόσιο είναι ανεξάρτητο γεγονός απ΄τις απόψεις του.

Ευχαριστώ τον Σωτήρα, που ως άλλος Superman, βομβαρδίζει και προκαλεί τον θάνατο

σε χώρες κυρίως της Ασίας και της Αφρικής. Η νέα εποχή, απαιτεί ανάγνωση των

καταστάσεων και όχι μελέτη τους. Την βάφτιση των γεγονότων με την βούληση του

νονού και όχι την αυθύπαρκτη θέαση τους.

"Σύλβια"


Περπατούσαμε δίπλα στον Θερμαϊκό, και ο ήλιος

θώπευε τα κύματα με το άγγιγμα των αχτίνων του.

Σιωπηλά μοιράζαμε με τις ματιές μας, δύο κόσμους. Ανάμεσα

στους διαβάτες στο πλακόστρωτο της παραλίας, χαμογελούσαμε

σαν να γνωρίζαμε τους ρόλους της παράστασης.

Το βλέμμα της, κάπου κάπου απλανές διασταύρωνε τις απορίες της με

τα χρώματα του ορίζοντα. Σε έναν πίνακα ζωγραφικής, οι κινήσεις του

σώματος της έμοιαζαν με πινέλο. Η βουή του δρόμου, σινιάλο μεγαλούπολης

δεν διείσδυε σε εκείνη την μυσταγωγία των στιγμών. Ίσως και οι ήχοι της ψυχής

κυλάνε στο κανάλι της σιγής. Κάθε βήμα, σταθερά μπροστά ήταν μια απορία μου

που γύρευε απάντηση.

Ποτέ δεν μπορείς να γνωρίζεις τι είναι ακριβώς μαγεία. Είναι παιχνίδι; Είναι ατύχημα

της λογικής; Σε αυτόν τον λαβύρινθο, δεν υπάρχει ο μίτος της Αριάδνης. Παρά το άγνωστο

το κέλευσμα στην πρόκληση για το αύριο. Αλίμονο σε αυτούς και αυτές ,που δεν την βιώσανε.

Η ζωή είναι ένας δρόμος, που ξέρεις την αρχή και το τέλος. Δεν γνωρίζεις όμως πόσο μακρινή είναι η διαδρομή της. Αν είναι κακοτράχαλη, ή όχι. Κ αι οι αντοχές μας, είναι η «ουσία» που κυλάει στο αίμα. Η αφορμή που ξεχωρίζεις από αγόρι σε άντρας. Από κορίτσι

σε γυναίκα. Θα τα ξαναπούμε..

"Σιωπή"


Όλα έσβησαν μέσα σε λίγα λεπτά, σαν έφυγες μακριά.

Το πρόσωπο, η χάρη, το γέλιο σου. Η νύχτα αυτή ήταν

αρκετή ώστε να γράψω την πρώτη σελίδα στο ημερολόγιο

των αναμνήσεων. Χαρές, λύπες αγκαλιάστηκαν όταν ξεκίνησε

ο χορός της σιωπής. Κινήσεις βιρτουόζικες, ψυχανεμίστηκαν

την διάθεση του ποιητή.

Χωρίς διάθεση, αλλά σίγουρα με την άνεση του πρώην εραστή

αντιλήφθηκα τους κύκλους που διανύει η ζωή. Αναμφίβολα στην

ιστορία οι λέξεις γίνονται αποδείξεις αδυναμίας.Scripta manent.

Μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου, χρόνου παρερχόμενου. Και εγώ εκεί.

Αδύναμος, σαν φτερό στον άνεμο να αμύνομαι στις επιθέσεις του

αυταπόδεικτου. Καθίστανται μεγαλομανία οι προθέσεις μου. Διαλογής

οι σπόροι και κρατώντας ένα συναισθηματικό τιμόνι ονειρεύομαι. Ως

ανόητος που είμαι, ως αμετανόητος άνδρας ελπίζω.

Η μούσα των ποιημάτων μου, οφείλει να παραμένει στον θρόνο. Και ας

μετατραπώ από βασιλιά σε ιπποκόμο.

"Σήκω"


 Ταξιδεύω στον πλανήτη σου, ένα αστέρι απόσταση

απ΄την μνήμη σου.

Ταξιδεύω στην θάλασσα σου, μία λέξη κομμένη τα

όνειρα σου.

Και εκεί που θυμάσαι, ξαπλώνει το φώς στα κύματα σου.

Και ανασαίνεις, ενώ κοιμάσαι. Γελάς ενώ με μαγεύεις.

Ταξιδεύω στην ζάλη σου, αναμνήσεων σημάδι σου.

Σήκω..

"Σεμνή τελετή"


 «Καλώς ήλθατε κύριε βολευτή» (ένεκα σαρδάμ)

αναφώνησε ο δήμαρχος της επαρχιακής μου πόλης

τον υψηλό επισκέπτη. Κοντό στο δέμας βεβαίως, αλλά

άκρως ελκυστικό λόγω του αξιώματος που του ανέθεσε

η πατρίδα.

Κόσμος πολύς, σεμνή τελετή λαμβάνει στην πλατεία που στο

κέντρο της ένα άγαλμα οπλαρχηγού του ’21 την κοσμεί. Αλήστου

μνήμης εκδηλώσεις του πρόσφατου παρελθόντος, δεν συγκρίνονται

επ’ουδενί με αυτή την σύναξη.

Μικροί μεγάλοι τον επευφημούν. Θαρρείς τον γνώριζαν προσωπικά

ως άτομο περιωπής. Ο παπάς δίπλα με τον καντηλανάφτη, του προσφέρουνε

τον σταυρό ώστε να τον φιλήσει. Ευλογία Θεού η παρουσία του, κατάρα πλανημένου

ψηφοφόρου σύντομα προβλέπω να σέρνεται. Μέχρι την επόμενη παρουσία, στην

σεμνή τελετή ενός νέου πολιτευτή που θα γίνεται χαλί για την υπηρεσία του

ευυπόληπτου πολίτη.

"Παράδεισος και κόλαση"


 Παρακολουθώ στις ειδήσεις των τηλεοπτικών καναλιών, βομβαρδισμούς

πόλεων σε διάφορες χώρες της Αφρικής και της Ασίας κυρίως. Οι νεκροί είναι αμέτρητοι

κυρίως γυναίκες και παιδιά. Εδώ στην γη δεν υπάρχει παράδεισος. Μονάχα κόλαση.

Βαδίζω μέσα στην βουερή μεγαλούπολη που μένω, και δίπλα μου άνθρωποι

υποφέρουνε απ΄την πείνα. Κατοικούνε σε παραπήγματα ή παγκάκια, και απλώνουν

το χέρι στους περαστικούς ώστε να αποκτήσουνε λίγα χρήματα για φαγητό. Πού

είναι ο παράδεισος; Bιώνω την κόλαση.

"Ozzy"


Tα φώτα είχανε σβήσει. Το σκοτάδι που απλώνονταν

στον συναυλιακό χώρο, πTου περιβάλλονταν από το δάσος

δεν φόβιζε κανένα. Αντίθετα η αναμονή μεγάλωνε, η υπομονή έσβηνε

και η αδρεναλίνη ανέβαινε διαρκώς .

Το αλκοόλ από τις μπύρες ζάλιζε τόσο όμορφα ,όσο και η λαχτάρα για παρακολουθήσω

στην σκηνή τον Ozzy Οzbourne και την παρέα του.Οι Βlack Sabbath ήταν εκεί! Μπροστά στα μάτια

μου τα πρώτα riffs από τις κιθάρες τους ανατίναξαν την εκκωφαντική ησυχία του πλήθους. Τα συντρίμμια της μουσικής τους διασκορπίστηκαν γρήγορα στην μνήμη μας. Σε εκείνα τα πάρτι, είτε σε

σπίτια είτε σε bars όπου οι ήχοι των τραγουδιών τους έπλεαν στο υγρό περιεχόμενο των ποτηριών μας

που τσουγκρίζαμε.

H συναυλία διήρκεσε λεπτά του χρόνου.Η προσμονή όμως έμοιαζε παιδικό όνειρο, που

πραγματοποιήθηκε σαν άγγιγμα του μύθου.Οzzy!

"Μελαγχολία"


Η αισιοδοξία του ήταν πάντοτε ένα ζητούμενο. Υπό

ποία έννοια; Ότι η αντίληψη του για την ζωή ήταν απλή.

Είναι σύντομη, με λίγες χαρές και πολλές λύπες. Άρα ήταν

δύσκολο να πιστέψει ότι η αντιμετώπιση της, δεν θα ήταν

άλλη απ΄την μελαγχολία.

Αρκετοί την θεωρούνε ψυχολογικό πρόβλημα, ενώ δεν είναι λίγοι

αυτοί που πιστεύουνε ότι απλά είναι στάση ζωής. Εξ ου και τα κινήματα

της τέχνης που ανά περιόδους στηριχτήκανε πάνω σε αυτή. Σε κάθε περίπτωση

γνώριζε καλά ότι είτε έτσι είτε αλλιώς κάθε μέρα έμοιαζε με έναν μικρό Γολγοθά.

Η διαδικασία της ανόδου προς την Σταύρωση, που στα δεδομένα του έμοιαζε με

εξιλέωση των παθών του δεν έκρυβε το στοιχείο της Ανάστασης.

Ήταν πεπεισμένος, πώς ο θάνατος ήταν μια απλή μετάβαση. Όχι σε έναν καλύτερο ή

χειρότερο κόσμο. Απλά στην αρχή του μηδενός. Ουσιαστικά από εκεί, που θεωρούσε

ότι είχε προέλθει. Στην δική του κοσμοθεωρία, όλο το σύμπαν υπόκεινταν σε κύκλους.

Όπως και το καθετί γύρω μας στην καθημερινότητα.

Δεν είχε πολλούς φίλους και γνωστούς, και δεν ήταν μυστικό ότι αποτελούσε σημείο

αναφοράς. Είτε για την συμπεριφορά, είτε για τις απόψεις του. Λίγο πριν κοιμηθεί το βράδυ

πάντως δεν παρέλειπε να πραγματοποιήσει την αυτοκριτική του. Σκληρός και δίκαιος κριτής

στην ζυγαριά των πράξεων νομοθετούσε την επόμενη μέρα το πλαίσιο όπου θα δρούσε.

Γνώριζε τι έπρεπε να αποφύγει, και να πράξει ώστε να είναι επικυρίαρχος των ευθυνών.

Έννοια που οι περισσότεροι φοβούνται ως ο διάολος το λιβάνι.

"Ιδού ο άνθρωπος"


 Τα μάτια του εκτοξεύουνε σπινθήρες, και η ψυχή του

μοιάζει με ηφαίστειο. Η επιθυμία του είναι μονάχα μία.

Να δολοφονήσει, να κοροϊδέψει, να αδικήσει. Όλα τα βίαια

ένστικτα του ενώνονται στην θέληση. Εκείνη που ξεχωρίζει τους

ανθρώπους απ΄τα ζώα.

Ο εγωισμός, η εσωστρέφεια, το αίσθημα της αδικίας εκβάλλουνε

απ΄την πηγή της εμπειρίας. Το παρελθόν, είναι οδηγός για το μέλλον

αλλά τροχοπέδη για το παρόν. Είναι το νερό των πράξεων, που κινεί τον

μύλο της καθημερινότητας. Που να’ξερε!

Οι πράξεις χαρακτηρίζουνε έναν άνθρωπο, και όχι η επιθυμία. Το κλάμα των

γονέων και των φίλων πάνω απ΄τον νεκρό, είναι η εικόνα που αποτυπώνεται

στην μνήμη. Η απώλεια περιουσίας και ο θυμός για την απάτη, οπλίζουνε την θέληση

απ΄το θύμα και δεν γίνεται δεκτή η απλή συγνώμη ή μετάνοια του θύτη.

Ιδού ο άνθρωπος. Ένα κτήνος αλλά ποτέ ζώο. Διασαλευτής της ισορροπίας στην φύση

με μοναδικό σκοπό την εκπλήρωση των «θέλω» του. Και η ζωή σαν άγγελος θανάτου

γυρεύει με την ρομφαία να εξοντώσει, το τέρας που προσπαθεί να κόψει τα νήματα

της δράσης. Η αντίδραση είναι ένα βιβλίο, που ανοιχτό όπως είναι μαντεύεις εύκολα το

τέλος του. Η αρχή και η μέση μοιάζουνε δημιουργήματα αποτρόπαια. Μέχρι την Νέμεσις.

"Eπεσαν οι μάσκες"


Σας κοίταζα κατάματα. Πίστευα ότι τα βλέμματα μας

θα συναντιόταν. Ίσως και να συγκρούονταν. Πόσο ανόητος

ήμουνα! Εσείς που καυχιέστε για την ισχύ και την επιρροή που

ασκείτε στην πλατιά μάζα, είστε τελικά τόσο αδύναμοι.

Διατείνεστε πώς ότι πράττετε, είναι καλώς καμωμένο και είστε

ικανοί να ελέγχετε την κατάσταση. Θεωρείτε ότι έχετε δημιουργήσει

μία τόσο άρτια λειτουργικά μηχανή που δεν επιδέχεται καμίας διόρθωσης.

Κινείτε τα νήματα στο κουκλοθέατρο της καθημερινότητας, που τείνει να

είναι μία ψευδαίσθηση ζωής τελικά. Ενισχύετε την διαφορά, ανάμεσα σε φτωχούς

και πλούσιους καθότι σε μια παράσταση υπάρχουν οι ρόλοι.

Καμώνεστε ότι οι λίγοι είναι οι ικανοί ,και ως εκ τούτου πρέπει να καθοδηγούνε

τους πολλούς ανίδεους.

Έπεσαν οι μάσκες. Βρίσκεστε στην αντίπερα όχθη, σε απόσταση αρκετή απ΄το οπτικό

μου πεδίο. Αν πιστεύετε όμως ότι είστε μικροί θεοί γελιέστε. Γιατί με την θέληση μου

κάθε λεπτό κόβω κομμάτι κομμάτι τον κορμό του δέντρου που έχετε φυτέψει πριν

αρκετά χρόνια .Μεγάλωσε με τις θυσίες των εργαζομένων, και την φωτοσύνθεση απ΄την

λάμψη της ματαιοδοξίας. Στα κλαδιά όμως ξεχάσατε τους καρπούς. Αυτούς που όταν

ωριμάσουνε πέφτουνε στο χώμα. Εκεί θα είμαι για να γευτώ τους αγώνες.

"Ελπίδα"


Ελπίδα είναι να αναμένεις την ανατολή του

ήλιου ενώ δίπλα σου έχει δύσει η ανθρωπιά.

Ελπίδα μοιάζει το γέλιο της, μετά το τηλεφώνημα

σου. Την ρώτησες αν σε αγαπάει.

Ελπίδα ήταν η βόλτα με το κουτάβι. Γνωρίζεις ότι ένας

φίλος δεν θα σε εγκαταλείψει στα δύσκολα.

Ελπίδα μυρίζει το τριαντάφυλλο στον κήπο μου. Ξεπροβοδίζει

τον χειμώνα και αναμένει την άνοιξη.

Ελπίδα είναι η ζωή που σκοτώνει την θλίψη. Στον γκρεμό της

ψυχής μου θα πετάξω την πλήξη.

Ελπίδα είναι το όνομα που προφέρεις ψιθυριστά, λίγο πριν η

σύζυγος σου γεννήσει την κόρη.

"Απόδραση"


Λίγες στιγμές μονάχα ζητώ, να ξεφύγω απ΄την

μέρα και την νύχτα. Να κλειστώ στον εαυτό μου

και σαν πουλί να φωλιάσω. Ένα αβγό να επωάσω.

Αυτό που το λένε αναζήτηση.

Στης ομίχλης τα πέρατα να τραβήξω τις κουρτίνες.

Να αναγεννηθώ απ΄τις λύπες και να ετοιμαστώ για

την απόδραση. Μακριά απ΄τα «μη» και «δεν θέλω».

"Απ΄το επόμενο έτος"


-Καλημέρα κύριε διευθυντά. Σας βλέπω υγιέστατο και

χαρούμενο. Μα τι όμορφο χαμόγελο έχετε σήμερα! Προτού

όμως με ευχαριστήσετε για τα καλά μου λόγια(Γλούπ..Να

πάρω μια ανάσα!) θα ήθελα μέσα απ΄τα βάθη της ψυχής μου

να σας ζητήσω μια τεράστια χάρη.

(Ούφ..Πώς το λένε τώρα)Μετά από 10 συναπτά έτη εργασίας και

πλήρους αφοσίωσης στους σκοπούς της εταιρείας, θα ήθελα να

ζητήσω μία αύξηση στις αποδοχές μου. Γνωρίζω καλά, ότι στο παρελθόν

και λογικά για λόγους που γνωρίζετε, δεν ετέθη ποτέ απ΄την πλευρά σας

ανάλογο θέμα.

(Καλόπιασε τον)Φυσικά και οι προσωπικές σας ανάγκες, δεν επιτρέπουν την

αλόγιστη σπατάλη χρημάτων για άνοδο μισθών. Είστε πανέξυπνος άνθρωπος

και πάνω απ’όλα διορατικός. Όμως, όμως..(Θέλεις, δεν θέλεις έχεις ανάγκη τον

Μαμωνά).Η αύξηση στους λογαριασμούς του νερού, του ηλεκτρικού ρεύματος

της βενζίνης κτλ με έχουνε φέρει σε δυσχερέστατη οικονομική θέση. Με καταλαβαίνετε

πιστεύω.

-Απ΄τον άλλο μήνα Γιαννάκη έλα. Πρέπει να αγοράσω το νέο μου εξοχικό. Λυπάμαι τόσο

πολύ όσο δεν φαντάζεσαι που δεν μπορώ να ικανοποιήσω το αίτημα σου. Καλό μεσημέρι.

-Η επιθυμία σας διαταγή μου.(Καλά τα πήγα. Την προηγούμενη φορά, μου είπε να έρθω

απ΄το επόμενο έτος)

"Ανάσταση"


 Ανθέων ευωδιές, χρώματα φύσης και σπονδές

στην αγάπη είναι η Ανάσταση. Φώς στο διάκενο

χαραμάδα επαφής με το άπειρο ήταν τα λόγια Του.

Η λύτρωση της ψυχής, ως κήρυγμα της ζωής επέφερε

την Σταύρωση.

Μήνυμα συγχώρεσης στον συνάνθρωπο, το βλέμμα του

στον ουρανό και το αγκάθινο στεφάνι έμοιαζε το εμπόδιο

στον δρόμο. Αυτόν που καρτερικά διαβαίνουμε, ως την ανατολή

της ελπίδας.

"Αλήθεια"


 Αλήθεια τετραγώνισες τον κύκλο σου;

Eκείνη την υποψία ζωής, που τελικά κατορθώνεις

να επαναλαμβάνεις;

Αλήθεια, αψήφησες τον λήθαργο που αυθυποβάλλεσαι

στα κενά των δύσκολων συγκυριών; Προφανώς απολαμβάνεις

την μοναδικότητα του θρόνου σου.

Αλήθεια, συγχώρεσες τον συνάνθρωπο που σου έκανε κακό;

Γεύεσαι την εκδίκηση, σαν θηρίο έτοιμο να κατασπαράξει

την λεία.

Αλήθεια, αντιλήφθηκες την δύναμη της προσμονής όταν

υποσχέθηκες; Αυτή έγειρε τον φίλο σου στο πλάι, και

νιώθει περιθωριακός.

Ποτέ δεν γνώριζες την λέξη αυτή, το ενδότερο μυστικό της

που τελικά συναγελάζεσαι. Είναι οι αξίες μας, που προσπαθούν

να ζούνε παρέα με τον χρόνο αρμονικά.

"Αλάνα"


Σε εκείνη την αλάνα, προτού οι επιταγές της σύγχρονης

εποχής την μετατρέψουνε σε πολυκατοικία , έπαιζα ποδόσφαιρο

με τους φίλους μου. Πλήγιαζαν τα πόδια απ΄τα σκληρά μαρκαρίσματα

αλλά ήταν ελάσσονος σημασίας ζήτημα.

Η παρέα μου χωριζόταν σε δύο ομάδες, και ενδιαφερόμασταν για την νίκη

δίχως να διαβρωνόμαστε απ΄τους κανόνες του μάρκετινγκ. Δεν γνωρίζαμε από

ουσίες ντόπινγκ μηδέ από στοίχημα και τυχερά παιχνίδια.

Ερωτευόμασταν και πλάθαμε μύθους, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση και μόνο

ότι η αλάνα ήταν το κέντρο του κόσμου. Ασχολούμασταν με το «κρυφτό», τα «μήλα»

την «μακριά γαϊδούρα» και όλες εκείνες τις δραστηριότητες που συνάδουν με την

παιδική αθωότητα. Σε εκείνη την τραμπάλα, ισορροπούσαμε επιδιώξεις δίχως δεύτερη σκέψη.

Επιθυμούσαμε να προβάλλουμε την ανωτερότητα μας, με έναν τρόπο ανώδυνο για την

αξιοπρέπεια των φίλων μας. Μοιραζόμασταν περιοδικά και κάρτες, χωρίς να γνωρίζουμε

την έννοια του «δούναι και λαβείν». Ήταν αδιάφορο εάν το μουσικό άλμπουμ που

ακούγαμε στις κασέτες και τους δίσκους βινυλίου, προωθούνταν από κριτικές επιτροπές

τηλεοπτικών εκπομπών ή ήταν απλά μία συλλογική δημιουργία μίας παρέας με φιλοδοξίες.

Και τα χρόνια κυλάνε, ενώ οι αναμνήσεις έχουνε στεριώσει στην μνήμη μου.

Ήρθε η ώρα να φύγω απ΄το σπίτι, ώστε να κατευθυνθώ στο γραφείο. Περνώντας μπροστά από

την πολυκατοικία όπου κάποτε υπήρχε η αλάνα.

"1987"

A
Είχε  επιστρέψει  μόλις  στο  σπίτι  απ΄το  γραφείο, και  ήταν
φανερή  στο  πρόσωπο  η  κούραση. Το  άγχος  και  η  εργασία
τον  είχανε  καταβάλλει, με  αποτέλεσμα  μετά  το  φαγητό  να
ξαπλώσει  στο  κρεβάτι.
Ένιωθε  το  σώμα  του  να  «βουλιάζει»  στο  ζεστό  πάπλωμα, ενώ
τα  μάτια  σιγά  σιγά  τον  πρόδιδαν. Δεν  αντιστεκόταν  καθόλου  πλέον
στο  κέλευσμα  του  Μορφέα, και  η  αγκαλιά  του  γλυκά  τον  ταξίδεψε  μακριά.
Σε  ένα  γνώριμο ,αλλά  συνάμα  μακρινό  κόσμο.

Β
«Πότε  κοιμήθηκα;»  αναρωτήθηκε, ενώ  επιχειρούσε  να  ανοίξει  τα  μάτια. Ξαφνικά
ένιωσε  έκπληξη. Όχι  άδικα! Το  σπίτι  του  έμοιαζε  μεταμορφωμένο. Σαν  ένα  παραμύθι
όπου  κάθε  επιθυμία  μπορεί  να  γίνει  πραγματικότητα. Συνήθως  όμως  με  καλό  τέλος.
Όταν  σηκώθηκε, τα  πόδια  του  έμοιαζαν  μετέωρα  λίγο  επάνω  από  το  πάτωμα.
Μερικά  εκατοστά  απ΄την  αλήθεια, και  χιλιόμετρα  βαθιά  στον  μύθο. Ο  χώρος  ήταν
διακοσμημένος  απ΄τις  αναμνήσεις  του.
«Δεν  το  πιστεύω!» μονολογούσε, ενώ  το  πρόσωπο  του  εκτόξευε  σπίθες  χαράς. Φλόγα
ξεπηδούσε  η  λύτρωση  του  απ΄την  καταχνιά  της  μίζερης  καθημερινότητας .Και  η  ζωή  σαν
κύμα  προσέκρουε  στο  λιμάνι  που  έψαχνε  ώστε  να  καταλήξει  στο  ταξίδι  του. Αυτό  που
ξεκινάει  όταν  ο  ήλιος  ανατέλλει  σαν  όνειρο. Αέρας  δυνατός  που  φυσάει   και  φουσκώνουν
τα  πανιά  στο  καράβι  της  συνείδησης.
Και  το  όνομα  αυτού;1987!

"Συνάνθρωπος"


 Κάθεται οκλαδόν στο πεζοδρόμιο, και απλώνει το

χέρι του για ελεημοσύνη. Είναι άστεγος και δεν γνωρίζει που

θα κοιμηθεί ή αν θα φάει κατά την διάρκεια της ημέρας.

Δώσε του μια βοήθεια, έστω μικρή. Γι’αυτόν όμως είναι σημαντική.

Μεταμορφώσου σε συνάνθρωπο. Είναι κάτι ξεχωριστό και μοναδικό.

Στην ζωή η πράξη είναι αυτή που ξεχωρίζει. Αναμφισβήτητα οι

παραλείψεις και τα εγκληματικά λάθη του κράτους είναι αναρίθμητα.

Δεν χωράει συζήτηση, πώς η σωστή διανομή του πλούτου θα μπορούσε

να μετατρέψει την κοινωνία των ρόλων σε μία όαση ισότητας.

Η πραγματικότητα όμως είναι άλλη. Ε και; Αυτή είναι η πρόκληση. Να παλεύεις

κόντρα στους άγραφους νόμους και να επιχειρείς να τους αλλάξεις. Στην κυριολεξία

να τους ξαναγράψεις. Κανείς δεν αμφιβάλλει, ότι το εγχείρημα είναι δύσκολο.

Αλλά μην το σκέπτεσαι. Εσύ θα ικανοποιηθείς σε βαθμό, που να νιώθεις αξιακά

ολοκληρωμένος. Ένας Υπεράνθρωπος που οι «μαγικές» του δυνάμεις βοηθάνε

ώστε να μειώνονται κατά ένα τα προβλήματα. Και η «ζωή» επιστρέφει την ενέργεια

που εκλύεις με μοναδικό τρόπο.

Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

"Ειδύλλιο"


 Ηδυπαθής ως είσαι απέναντι στον καθρέφτη

καταρρίπτεις τον μύθο σου ως μετριόφρων. Το

σκίρτημα της καρδιάς όμως, αναπόφευκτα μετέτρεψε

την στάση ζωής σου σε σελίδα στο παρελθόν.

Όταν μετέχεις σε ειδύλλιο, ως συνέπεια έλξης ανατρέπεις

τα δεδομένα. Η παρουσία της και μόνο, η θωριά στο βλέμμα

επιτρέπει κάθε παρέκκλιση στον εαυτό σου. Χαριτωμένη και

λαμπερή ως άνοιξης χρώμα, ελκύει κάθε επιθυμία. Γίνεται ποθητή

συνουσία δίχως τα κορμιά σας να έρθουν σε επαφή. Λογίζεις κάθε

λεπτομέρεια της εμφάνισης σου, ως πιθανή αιτία απόρριψης και ενώ

το είδωλο σου κλείνει το μάτι.

Ο καθρέφτης είναι κριτής, αυστηρός μα επιθυμεί αναμφίβολα την ευτυχία σου.

Τετάρτη, 3 Μαΐου 2017

"Ιστορίες της πόλης"


Όταν έβγαινε βόλτα κρατούσε ένα τετράδιο και στην τσέπη του

σακακιού υπήρχε πάντα ένα στυλό. Συνδυασμός που δεν ήταν τίποτα

άλλο απ΄το αγαπημένο του χόμπι. Να κάθεται κάπου και να γράφει.

Από τον εσπρέσο που έπινε στην καφετέρια, μέχρι το ποτό του στο μπαρ

τα βράδια. Ειδικά τεκίλα και βότκα.

Η αλήθεια είναι ότι έλκυε την προσοχή των υπολοίπων, με χαρακτηριστική

ευκολία. Ήταν ένα είδος αξιοθέατου, με την διαφορά ότι εκείνος αισθανόταν

το υποκείμενο και όχι το αντικείμενο των συζητήσεων. Είχε τον τρόπο, να τοποθετεί

τους ανθρώπους μέσα στις ιστορίες που έπλαθε και δημιουργούσε βάσει της

φυσιογνωμίας τους.

Η αύρα ήταν αρκετή, ώστε να μεταμορφώνεται σε σκηνοθέτη που μοιράζει ρόλους

στους ηθοποιούς. Της ζωής, και δη μιας καθημερινότητας που λειτουργεί σε αρκετές

περιπτώσεις ως χαμαιλέοντας συναισθημάτων. Ο τίτλος του εγχειρήματος του λεγόταν

«Ιστορίες της πόλης».

Απ΄τις πλατείες, τους δρόμους μέχρι και τους τόπους αναψυχής το στοίχημα με τον εαυτό

του ήταν ένα και μοναδικό. Να αποτυπώνει συμπεριφορές με τον τρόπο του. Και γνώριζε

καλά ότι το τέλος ποτέ δεν θα έμπαινε στην προσπάθεια αυτή παρά μόνο θα προσέθετε

νέο υλικό.

Τρίτη, 2 Μαΐου 2017

"Αδραξε την ημέρα"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο tetartopress.gr


Στεκόταν απέναντι σου, σκυθρωπός και σιωπηλός. Γνώριζες

καλά ποιος είναι, πολύ περισσότερο απ΄τον καθένα. Πίστευες

ότι σε μισεί. Ότι για κάθε βήμα προς τα εμπρός, αυτός θα έμοιαζε με

λάσπη. Η προσπάθεια του να επιβραδύνει τις κινήσεις σου ήταν εμφανής.

Μεγαλώνοντας σου απηύθυνε σε αυστηρό τόνο προειδοποιήσεις.

«Γιατί;», «Όχι με τίποτα», «Δεν πρέπει». Υπάκουγες και δεν βίωνες εμπειρίες

που στην ζωή δεν ξαναβρίσκεις. Η ατολμία σου γεννούσε φόβους και προκαταλήψεις.

Σε συντρόφευε από τότε που είδες το πρώτο φώς της ημέρας, ως χθές το βράδυ.

Έμεινε μια τελευταία σταγόνα βότκα στο ποτήρι. Αντανακλούσε την εικόνα απ΄τα

τρεμάμενα χείλη σου. Για λίγα λεπτά έγινε φίλη. Ψιθύριζε γλυκά στις επιθυμίες που

στοίχειωναν στο κάστρο των ανεκπλήρωτων ερώτων. Των ελάχιστων διασκεδάσεων.

Της ψυχρής επικοινωνίας με τους συνανθρώπους. Αυτούς που δεν μοιράζονταν τους

προβληματισμούς σου.

«Άδραξε την ημέρα ,η ζωή είναι σύντομη».

"Δημοσιεύω..άρα υπάρχω!"



Ο Ρενέ Ντεκάρτ (Καρτέσιος), ήταν γάλλος φιλόσοφος και

μαθηματικός. Γεννήθηκε το 1596 και πέθανε το 1650. Σε αυτόν

αποδίδεται η γνωστή ρήση «Σκέφτομαι, άρα υπάρχω». Αιώνες

μετά και αφού η τεχνολογία απ΄την εποχή του έχει πραγματοποιήσει

άλματα προόδου θα μπορούσε κανείς να την διαφοροποιήσει ως προς

το αρχικό σκέλος της.

«Δημοσιεύω, άρα υπάρχω». Πραγματικά δοθείσης της ευκαιρίας, απ΄τον

πρωταρχικό ρόλο που διαδραματίζουνε στην σύγχρονη κοινωνία οι ηλεκτρονικοί

υπολογιστές ο άνθρωπος νιώθει πολλές φορές, ως αντικείμενο και όχι υποκείμενο

των εξελίξεων. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, λειτουργούνε μέσω της δημοσίευσης.

Εικόνες, σκέψεις, γεγονότα ταξιδεύουνε με αστραπιαία ταχύτητα μπροστά απ΄την

οθόνη των ηλεκτρονικών υπολογιστών, και των κινητών τηλεφώνων εσχάτως

δημιουργώντας μία ψευδαίσθηση.

Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

"Ατέρμονη μελωδία"


 Μαθές η μουσική σαν σύνθεση απόηχων, γεννάει

ήχους λυτρωτικούς όταν πλάθει στίχους. Άνοιξη γάρ

διαδικασία εισόδου στις τρίφυλλες ενοχές του καλοκαιριού.

Οι περίπατοι μας, ατέρμονη μελωδία στα κελεύσματα των

Μουσών χαρακτηρίζουνε αδήμονα τα εσώψυχα.

«Μου προσφέρετε δεσποινίς αυτόν τον χορό;» ερωτώ την

όμορφη κόρη σαν προσεγγίσαμε το ξέφωτο που βασιλεύει

η Τερψιχόρη.

Το χαμόγελο της , νεύμα ερωτικό μου απαγγέλει ποιήματα. Όπως

αυτά που γράφω τις μικρές ώρες της νύχτας, μόνος στο δωμάτιο

παρέα με την σιωπή. Είναι κόρη και αυτή της μουσικής.

Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

"Διακοπές"


 Ήταν μόνος στο γραφείο. Καθόταν στην αναπαυτική

δερμάτινη πολυθρόνα, μπροστά απ΄τον ηλεκτρονικό

υπολογιστή και προσπαθούσε να χαλαρώσει.

Δύσκολο μεν, αλλά απ΄την άλλη ένιωθε τυχερός καθότι

απέναντι του υπήρχε ένα μικρό κάδρο μιας αμμουδιάς σε

τροπικό νησί. Το μυαλό του «ταξίδευε», καθώς σε λίγες εβδομάδες

ημερολογιακά ξεκινούσε το καλοκαίρι.

Είχε δημιουργήσει έναν «νοητό» χάρτη, με πιθανούς προορισμούς

αλλά λόγω οικονομικής δυσχέρειας δεν υπήρχε κάποια εξωτική τοποθεσία.

Από μικρός επιθυμούσε να γίνει ένας μικρός Ροβινσώνας Κρούσος.

Να γεύεται με όλες του τις αισθήσεις τον ήλιο, την θάλασσα και τους φοίνικες.

Ο Παρασκευάς δεν θα ήταν άλλος, απ’τα όνειρα του. Ξεκομμένα φυσικά απ΄το

παρελθόν. Απ΄τις σκληρές και στυγνές επιταγές της κοινωνίας, οι οποίες διαμορφώνουν

γενικά τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς.

Όμως το «ταξίδι « του έλαβε απότομα τέλος, όταν δίχως να το καταλάβει μπροστά

του εμφανίστηκε ο προϊστάμενος. Γνώριζε καλά, ότι η σκυθρωπή έκφραση του προσώπου

δεν προμήνυε καλό υπόλοιπο μέρος στην εργασία.

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

"Απαστράπτουσα"


Όμορφη, λουσμένη στο φώς του ήλιου είναι

η απέραντη θάλασσα. Γαλάζιο το φόρεμα της

και διάκοσμος στα κύματα, το βλέμμα των ματιών σου.

Απαστράπτουσα ερωμένη, ατενίζεις στο βάθος του ορίζοντα

ως άλλη γοργόνα.

Ψηλά, εκεί στα ρηχά που βουλιάζουν τα σύννεφα λογίζονται

πουλιά τα γλυκά σου φιλιά. Άκοπα τριγυρνάς, σε ανατολή και δύση

γρήγορα ξεχνάς πόσο διαρκεί η πτήση.

Απαστράπτουσα μυρίζεις δεντρολίβανο και λεβάντα, όπως του

κήπου τα άνθη. Μοιάζεις με την άνοιξη και ας είμαστε στην μέση

του Γενάρη.

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

"Wi-φάει;"



Κοίταζε συνεχώς το ρολόι του, και ήταν αγχωμένος. Κάθε φορά

που επισκεπτόταν τα καταστήματα στο κέντρο της πόλης παρέα με

την σύζυγο του γνώριζε καλά το τι επρόκειτο να συμβεί.

Μπαινόβγαιναν διαρκώς, δίχως αποτέλεσμα καθώς ήταν αναποφάσιστη

για το τι επρόκειτο να αγοράσει. Εκείνος ήταν νωχελικός συνήθως, καθότι

δεν παρουσίαζε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις προθήκες των μαγαζιών.

Καθώς περπατούσανε, αντίκριζε τους υπόλοιπους περαστικούς και διέκρινε

μία μεγάλη δίψα για κατανάλωση. Βέβαια σε αρκετές περιπτώσεις, ενώ οι

περισσότεροι ήταν πρόθυμοι να επιδοθούνε σε αγορές προϊόντων, τα χρήματα

δεν τους αρκούσανε.

Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

"Αντιθέσεις"


 Ψυχρή η λογική του, μα θερμός εναγκαλισμός

είναι η φθορά του χρόνου. Ευχάριστα λόγια είναι

του ψεύδους, μα επώδυνα είναι της αλήθειας.

Άσπρο είναι το φόρεμα της ζωής, μα μαύρο περιτύλιγμα

του θανάτου η ουσία.

Εύφορη από αγνότητα η ψυχή κάθε παιδιού, μα έρημος όσο

μεγαλώνει από αίσθημα και αλήθεια.

Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

"Λεωφορείο"-("Ιστορίες της πόλης")


Το ντέρμπυ της καθημερινότητας, μεταξύ ενός αργοπορημένου

εργαζομένου με άγνωστους και αγχωμένους επιβάτες ενός αστικού

λεωφορείου είχε μόλις ξεκινήσει. Η επιβίβαση μου στο μέσο μαζικής

μεταφοράς έμοιαζε με την απαρχή μιας περιπέτειας.

Ήμασταν τόσο στριμωγμένοι, που κυριολεκτικά δεν μπορούσαμε να

κουνήσουμε ούτε χέρια, μα και πόδια. Η έναρξη του αγώνα, είχε εκατέρωθεν

ευκαιρίες προκειμένου να βρεθεί κάποια κενή θέση. Με χαρακτηριστική ευκολία

έβρισκε κάτοχο, χωρίς να υπάρχει υποτυπώδης ευγένεια. Στην συνέχεια ο διαιτητής

που δεν ήταν άλλος από τον οδηγό, μας συνέστησε ψυχραιμία καθότι υπήρχανε

γυναίκες με παιδιά και ηλικιωμένοι που είχανε προτεραιότητα στο να καθίσουν.

Το ημίχρονο έμοιαζε να είναι, ένα μποτιλιάρισμα που προκλήθηκε από ένα τροχαίο

δυστύχημα, ευτυχώς χωρίς τραυματίες ανάμεσα σε δύο αυτοκίνητα.

Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

"Ανθρωποφαγία"



Καθημερινά αγωνίζεσαι στον στίβο της ζωής ώστε να επιτευχθούνε οι

στόχοι σου. Γνωρίζεις ότι δεν είναι εύκολο πάντα να καταλήξεις στο επιθυμητό

αποτέλεσμα. Μια οπτική της πραγματικότητας, είναι ασφαλώς ο ρεαλισμός.

Ενίοτε προσεγγίζεται απ΄τα προσωπικά κίνητρα, ως μονόδρομος ηθικής ή ανηθικότητας.

Όταν η συλλογική συνείδηση, θεωρεί αυτοσκοπό το δόγμα «με κάθε μέσο» στην ατομική πρακτική δημιουργεί τις βάσεις της «ανθρωποφαγίας» στην κοινωνία.

Ακόμα και οι λιγοστές φωνές που κραυγάζουνε για τήρηση των αξιών, εκείνων των

φάρων συμπεριφοράς που λειτουργούνε με σκοπό την αλληλεγγύη και συνεργασία

θεωρούνται γραφικότητα.

Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

"Ανοιξη"-("Συναισθήματα")


Χρώματα της γης, πινέλο ζωγράφου και ουρανού

πνοής είναι η άνοιξη. Συνταιριάζει στα βήματα μας, ως

άλλη αρχή. Είναι το τέλος του χειμώνα, η περίοδος που οι

άνθρωποι μέσα στην ψυχή τους νιώθουνε παιδιά.

Πεταρίζει ένα «Αχ», επιφώνημα ελπίδας και χαράς. Τα

πέταλα των λουλουδιών φλερτάρουν με τις ασθενικές αχτίνες

του ήλιου. Το φώς του, είναι η αφορμή τα πουλιά να στέκονται

αγέρωχα στα κλαδιά. Άνοιξη..

Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

"Σε άκουσα"



Σε άκουσα που κραύγαζες σιωπηλά. Αποζητούσες συντροφιά

μόνος στην πλατεία. Άδεια από ανθρώπους, γεμάτη από φόβους

περικύκλωνε τις αγωνίες σου δίχως οίκτο. Οι τσέπες «φώλιαζαν»

μερικά ευρώ, αρκετά ώστε να αγοράσεις ένα μπουκάλι φτηνό

αλκοόλ και την «άσπρη» δόση. Να πραγματοποιηθούν σχεδόν ανέξοδα

για λίγη ώρα τα ταξίδια σου, δίχως την συνδρομή μεταφορικού μέσου.

Την άκουσα να γελάει. Κρατούσε στην αγκαλιά το μωρό της, και καθόταν

στο μπαλκόνι του διαμερίσματος αντικρίζοντας την απεραντοσύνη της

θάλασσας.

Βίωνε την ευτυχία, τα πράσινα μάτια της να αγκαλιάζουν το γαλάζιο σε έναν

χορό χρωμάτων. Λίγες είναι οι εικόνες στην ζωή, που βαφτίζονται στην κολυμβήθρα

της εξιλέωσης. Όπως οι δύο προηγούμενες απόπειρες να αποκτήσει παιδί.

Σε άκουσα να πανηγυρίζεις το γκολ της ομάδας σου. Κρατούσες το χασκόλ, και κοίταζες

τον ουρανό με την ίδια ευκολία, όπως τον ποδοσφαιριστή που σκόραρε. Μπορεί η

εβδομάδα που προηγήθηκε να ήταν η πιο κουραστική, από άποψη εργασίας.

Η πιο δύσκολη γιατί η Μαρία ήταν θυμωμένη μαζί σου. Μια νίκη ήταν αρκετή ώστε

να νιώσεις θεός. Ανέγγιχτος από κάθε λογής προβλήματα

"Ευτυχισμένη απομόνωση"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο tetartopress.gr


 Μου λείπουνε πολύ εκείνες οι βόλτες με τους φίλους στην

γειτονιά. Όταν περιδιαβαίναμε αγόρια και κορίτσια όλα εκείνα

τα σοκάκια, προτού μετακομίσω απ΄την πόλη μου στην Αθήνα.

Ανάμνηση μοιάζουνε οι συζητήσεις, οι έρωτες, και οι μυρωδιές των

λουλουδιών στις μικρές αυλές.

Το εγκαταλειμμένο σπίτι, που το είχαμε διαμορφώσει στην «Ευτυχισμένη

απομόνωση» με σκοπό να δημιουργήσουμε έναν χώρο όπου θα στεγάζαμε

τις συναντήσεις μας. Είχαμε διακοσμήσει τους ετοιμόρροπους τοίχους με

μικρά κάδρα όπου αντίκριζες τις απόπειρες να ζωγραφίσουμε την έμπνευση μας.

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

"Ελπίδα"


 Ελπίδα είναι να αναμένεις την ανατολή του

ήλιου ενώ δίπλα σου έχει δύσει η ανθρωπιά.

Ελπίδα μοιάζει το γέλιο της, μετά το τηλεφώνημα

σου. Την ρώτησες αν σε αγαπάει.

Ελπίδα ήταν η βόλτα με το κουτάβι. Γνωρίζεις ότι ένας

φίλος δεν θα σε εγκαταλείψει στα δύσκολα.

Ελπίδα μυρίζει το τριαντάφυλλο στον κήπο μου. Ξεπροβοδίζει

τον χειμώνα και αναμένει την άνοιξη.

Ελπίδα είναι η ζωή που σκοτώνει την θλίψη. Στον γκρεμό της

ψυχής μου θα πετάξω την πλήξη.

Ελπίδα είναι το όνομα που προφέρεις ψιθυριστά, λίγο πριν η

σύζυγος σου γεννήσει την κόρη.

Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

"Aνω Πόλη Θεσσαλονίκης"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο tetartopress.gr

Η  θέα της  Θεσσαλονίκης, από  την  Άνω  Πόλη  είναι  μοναδική! Αυτό
το  γνώριζε  και  πρόθυμα  κατευθύνθηκε  ως  εκεί  βαδίζοντας  από  την
πλατεία  Ναυαρίνου όπου διέμενε.
Λίγο  η  κούραση  από  την  εργασία  της  εβδομάδας ,και  αρκετά  η  διάθεση
του  να  διευρύνει  τις  εικόνες  της  μνήμης  του, με «φωτογραφικό  φακό» τα
μάτια  ήταν  η  ώθηση  προς  την  περιδιάβαση  του. Από  τα  βυζαντινά  τείχη, έμοιαζε  να υπερίπταται  στον  ορίζοντα, και  να  λιτανεύει  την  αυταρέσκεια  του  ως  κάτοικος
της  αγαπημένης πόλης του.
Έτσι  την  ένιωθε  απ΄τα  φοιτητικά  του  χρόνια, παρά  το  γεγονός  ότι  είχε γεννηθεί
σε  ένα  χωριό  της  Ηπείρου. Όμως  η αναζήτηση  του  δεν  είχε  τελειωμό. Η  μυστηριακή
χροιά  των  κήπων  του  Πασά, συνάμα  με  την  πράσινη  ομορφιά  του  τοπίου ήταν  η
μαγική  πύλη  των  αναζητήσεων  του.

"Σε είδα"


Σε είδα να βουρκώνεις στην αγκαλιά του συζύγου σου.

Έξω απ΄το νοσοκομείο χθες το βράδυ, γύρευες μια ελπίδα

ώστε να σε συντροφέψει. Ο γιός σου στην εντατική αγωνιζόταν

μετά το τροχαίο με το αυτοκίνητο, να παραμείνει στην ζωή.

Ψηλά έστρεφες το βλέμμα προς τα αστέρια, και σου έκλεινε το

«μάτι» το πιο φωτεινό απ’ όλα.

Σου ψιθύριζε στο αυτί ένα «Κουράγιο», όπως κάθε φορά που στις

δύσκολες στιγμές της ζωής σου αποζητούσες. Από τότε που ήσουνα

μικρή εκεί δίπλα στο παράθυρο του δωματίου σου.

Σε είδα να καπνίζεις μόνος στο παγκάκι, όταν σε αποχαιρέτησε μετά το

ραντεβού. Έμοιαζε σκληρός ο χωρισμός μετά από 5 χρόνια. Κάνατε όνειρα

μαζί για το μέλλον σε εκείνο το πάρκο. Λίγες εικόνες απ΄την ευτυχία είναι οι

κύκλοι απ΄τον καπνό του τσιγάρου. Πολύ περισσότερα είναι τα λόγια που χάθηκαν

στον χρόνο. Και είναι δύσκολο να αγαπάς. Γιατί οι κοινωνικές επιταγές σου καθορίζουνε

κώδικες συμπεριφοράς. Δούναι-λαβείν, χρήματα-ευτυχία.

Είναι ώρα να επιστρέψεις στο σπίτι. Πόσο βαριά θα μοιάζουνε τα βήματα σου..

Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

"Δημοκρατορία"



Έσφιγγε την γροθιά του με πείσμα .Η δύναμη εξέβαλλε από

την αδικία που είχε υποστεί. Η απόλυση μετά από 30 χρόνια

εργασίας στην δημόσια υπηρεσία, λίγο πριν την συνταξιοδότηση

έμοιαζε «μαχαιριά» στην καρδιά.

Τα μάτια του εξέπεμπαν οργή, μα και συνάμα μίσος. Σπίθες ξεπετάγονταν

οι σκέψεις, για τον τρόπο που όφειλε να αντιδράσει. Προσάναμμα στην φωτιά

που σιγόκαιγε την βούληση του, ήταν το μέλλον. Ο άγνωστος δρόμος που έπρεπε

να ακολουθήσει προκείμενου να επιβιώσει.

Ούτε καν να επιζήσει. Το τσιγάρο στο στόμα, δεν ήταν αρκετό ώστε να σταματήσει

την φουσκοθαλασσιά της ψυχής. Καθισμένος στο παγκάκι, ατένιζε την θάλασσα.

Όχι με ρομαντική διάθεση, αλλά περισσότερο με τάσεις φυγής. Σε μια άγνωστη πατρίδα, σε

ένα ανέξοδο όνειρο.

Λάφυρα προσμονής, δώρα διάθεσης. Και οι εικόνες στο βλέμμα, εναλλάσσονταν ταχύτατα

σαν κινηματογραφικό φιλμ. Κούραση, άγχος, μοναξιά. Αλήθεια σε μια δημοκρατορία, υπάρχει



δικαίωμα για αξιοπρέπεια; Ανθρωπιά και ελπίδα;

Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

"Σύλβια"-Αφιερωμένο εξαιρετικά..



Περπατούσαμε δίπλα στον Θερμαϊκό, και ο ήλιος

θώπευε τα κύματα με το άγγιγμα των αχτίνων του.

Σιωπηλά μοιράζαμε με τις ματιές μας, δύο κόσμους. Ανάμεσα

στους διαβάτες στο πλακόστρωτο της παραλίας, χαμογελούσαμε

σαν να γνωρίζαμε τους ρόλους της παράστασης.

Το βλέμμα της, κάπου κάπου απλανές διασταύρωνε τις απορίες της με

τα χρώματα του ορίζοντα. Σε έναν πίνακα ζωγραφικής, οι κινήσεις του

σώματος της έμοιαζαν με πινέλο. Η βουή του δρόμου, σινιάλο μεγαλούπολης

δεν διείσδυε σε εκείνη την μυσταγωγία των στιγμών. Ίσως και οι ήχοι της ψυχής

κυλάνε στο κανάλι της σιγής. Κάθε βήμα, σταθερά μπροστά ήταν μια απορία μου

που γύρευε απάντηση.

Ποτέ δεν μπορείς να γνωρίζεις τι είναι ακριβώς μαγεία. Είναι παιχνίδι; Είναι ατύχημα

της λογικής; Σε αυτόν τον λαβύρινθο, δεν υπάρχει ο μίτος της Αριάδνης. Παρά το άγνωστο

το κέλευσμα στην πρόκληση για το αύριο. Αλίμονο σε αυτούς και αυτές ,που δεν την βιώσανε.

Η ζωή είναι ένας δρόμος, που ξέρεις την αρχή και το τέλος. Δεν γνωρίζεις όμως πόσο μακρινή είναι η διαδρομή της. Αν είναι κακοτράχαλη, ή όχι. Κ αι οι αντοχές μας, είναι η «ουσία» που κυλάει στο αίμα. Η αφορμή που ξεχωρίζεις από αγόρι σε άντρας. Από κορίτσι



σε γυναίκα. Θα τα ξαναπούμε..

Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

"Ευδιάθετος"


 Ξύπνησε απ΄το μεθύσι του προηγούμενου βραδιού. Τα μάτια

του αρνιόταν πεισματικά να ανοίξουνε. Η ζάλη της βότκας ήταν

αρκετή ώστε να θέλει να παραμείνει και άλλη ώρα στο κρεβάτι.

Και όμως. Ήταν ευδιάθετος. Μετά από πολύ καιρό, διασκέδασε

παρέα με τους φίλους του στο μπαρ που επί αρκετά χρόνια είχανε

ως στέκι.

Δεν λογάριαζε επ’ουδενί πλέον, την απόλυση απ΄την εργασία του. Σαφώς

και το αβέβαιο επαγγελματικό μέλλον λογιζόταν στην ανασφάλεια που

τον διακατείχε. Όμως γνώριζε πολύ καλά και μια άλλη λεπτομέρεια της

ζωής που κάνει την διαφορά στην καθημερινότητα ενός ατόμου.

Η ισορροπία του εαυτού. Όσες και αν είναι οι λύπες, που λόγω φυσικής φθοράς είναι περισσότερες οφείλουμε να γλεντάμε στις λιγοστές χαρές. Εξάλλου αυτή

είναι η σημαία που κυματίζει στον ιστό του κάστρου μας. Αυτού που περικλείεται

απ΄τις εμπειρίες και τα γεγονότα. Η «ουσία» είναι το οχυρό, που μας διαφοροποιεί

σε ξεχωριστές προσωπικότητες. Όπως τα γεμάτα ποτήρια, τις όμορφες γυναίκες και

την δυνατή μουσική που μοιράστηκε λίγες ώρες πριν.

Σε εκείνη την παρέα, που ένιωσε όμορφα.

Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

"Εμπιστοσύνη"

Εμπιστοσύνη. Μια  λέξη που  στο  άκουσμα  της   όλοι  διατείνονται
ότι  είναι  ένας  από  τους  σημαντικότερους  κώδικες  ηθικής. Η  τήρηση  της
είναι  η  αιτία  ώστε να  χτίζονται  φιλίες  ή  ερωτικές σχέσεις. Όταν  όμως  συμβαίνει
το  αντίθετο  είναι  η  αφορμή  ώστε  να  κλονιστούν  τα  θεμέλια τους  ή  και  να
γκρεμιστούνε.
Και  ποιος  δεν  γνωρίζει  ένα  κοντινό  παράδειγμα  του, το  οποίο  να  φαντάζει  ως  σταθερά
μίμησης  ή  αποφυγής  συμπεριφοράς. Ειδικότερα  όταν  μιλάμε  για  την  σύγχρονη  εποχή, η
έννοια  του  αξιόπιστου  και  αναξιόπιστου  ατόμου  είναι  συμβεβλημένη  με  τα  παραδείγματα
της  διπλανής  πόρτας.
Παραδείγματος  χάριν  ένας  άνδρας  απατάει  την  σύζυγο  του, ή  το  αντίθετο. Αυτή  η  εξέλιξη
συνεπάγεται  εντάσεις, καβγάδες, χωρισμούς. Η  μήπως  το αιτιατό  αρκετές  φορές  μοιάζει
να έχει προκαλέσει την αιτία;
Πολλώ  δε  μάλλον  όταν  μιλάμε  για  τον  εαυτό  μας. Προδιδόμαστε, και  θεωρούμε  ότι  φταίνε
οι  άλλοι. Ότι  ήμαστε  ακόλουθοι  στις  αξίες  μας, και  ως  εκ  τούτου  αξιώνουμε  την  ίδια τουλάχιστον  συμπεριφορά. Αυτό  είναι  ασφαλώς  το  θεμελιώδες  λάθος  στο  πλέγμα  των
σύγχρονων  ανθρώπινων  σχέσεων.

Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

"Μαγικός κόσμος"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο tetartopress.gr



Στον μαγικό κόσμο μου, είμαι κυρίαρχος των συναισθημάτων. Μοιράζω

δώρα στα παιδιά τα όνειρα, μεγάλα και ζωγραφισμένα με τα χρώματα του

ουράνιου τόξου. Στους μεγάλους προσφέρω, κουράγιο όσο εκείνο που τους

λείπει τις στιγμές που λυγίζουνε.

Δεν υπάρχει φόβος, γιατί δεν υπάρχει σύστημα ελέγχου. Όταν χαμογελάς, και

γεμάτος πείσμα αντιμετωπίζεις τις δυσκολίες της μέρας, νικάς την φθορά. Ένα βήμα

σου γίνεται το ίχνος της ελπίδας. Θαρρώ πώς όσες και αν είναι οι φουρτούνες, που

συνταράσσουνε την πίστη μας, η «ουσία» είναι το γερό σκαρί της ψυχής. Η λέξη εκείνη

που καθρεφτίζει την καρδιά του χαρακτήρα.

Στον μαγικό κόσμο μου, γιορτάζω τις λύπες και συλλογίζομαι στις χαρές. Γνωρίζω πόσο

δύσκολη είναι η απόλαυση της μοναξιάς. Κάθε που ανάμεσα στους ανθρώπους, καμώνομαι

πώς συγχρωτίζομαι είναι η άμυνα μου στην «δεύτερη» σκέψη τους.



Ήθελα τόσο πολύ να δραπετεύσω από Εκείνους, που μόνο αγαπάνε και μιλάνε πολύ. Ψεύτικα τα πρόσωπα, αληθινά τα άνευρα σώματα τους. Απεγκλωβίστηκα, πετώντας μακριά. Σαν τα αποδημητικά πουλιά.

Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

"Aλέξανδρος"-'"Ιστορίες της πόλης"



Είδα τα μάτια του γεμάτα παράπονο. Δίπλα στο παγκάκι

ήταν ξαπλωμένος γέρνοντας προς το πλάι. Τον γνώρισα κουτάβι

όταν ένα πρωινό καθώς κατευθυνόμουν προς το γραφείο, τον

βρήκα μέσα σε ένα κάδο σκουπιδιών.

Ήμαστε αχώριστοι φίλοι, σε δύσκολες και ευχάριστες στιγμές της

ζωής μου. Μέχρι πριν από λίγο όμως. Δίπλα του ήταν ένα μισοφαγωμένο

σάντουιτς και όσο περνούσε η ώρα γάβγιζε με λιγότερη ένταση. Στο σώμα

του είχε εισχωρήσει η ανθρώπινη κακία. Εκείνο το συναίσθημα, που κανένα

απ΄τα ζώα δεν γνωρίζει και φυσικά δεν θα μπορούσε να καταλάβει. Η «φόλα»

τον κέρδιζε λεπτό με το λεπτό, και εγώ συνάμα τον έχανα. Τον χάιδευα για να του δώσω κουράγιο. Μακάρι να μπορούσα να τον διατηρήσω στην ζωή.

Ήταν αργά πλέον. Όταν η ψυχή του «απελευθερώθηκε», προσγειώθηκα στον χρόνο.

Αμείλικτος, σκληρός και άτεγκτος δεν διακρίνει κανένα στην μετάβαση προς τον θάνατο.

Πιστεύω πώς πήγε δίπλα στο φεγγάρι. Όπως αρκετά βράδια βλέπαμε μαζί.



πιο πάνω απ΄την θάλασσα. Όταν τρέχαμε μαζί στην παραλία, δίπλα στο κύμα.

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

"Στο πάρτι μας"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο tetartopress.gr


 Θέλουμε την λύπη, να δούμε σε σταγόνες κρεμασμένες

στα ποτήρια. Την γεύση της ζωής να κυλήσει στον λαιμό

σε στιγμές γιορτής. Στο πάρτι μας καλέσαμε εσάς που αγαπάτε.

Που την θλίψη ξεπερνάτε, ως ένα σκόπελο στην θάλασσα της νιότης.

Και η μουσική απ΄τα ηχεία αιχμαλωτίζει τα χρόνια.

Ένα είδωλο στήνει με μορφές του αιώνα.Jim Morrison, Jimmy Hendrix

Syd Barrett. Eμφανίζονται στα όμορφα κελεύσματα οι στίχοι τους, και

εμείς ταξιδεύουμε. Όπως τα δάχτυλα ερωτεύονται τις χορδές της κιθάρας

που γεννάνε τις μελωδίες. Απ΄το μπαλκόνι απέναντι τα διαμερίσματα, κυψέλες

ορθώνονται περικλείοντας ανθρώπινους κηφήνες. Οι μέλισσες λίγες, και τα λουλούδια

δεν ανθίζουν. Οι ψυχές τους άδειες, οι καρδιές τους μαύρες ανακυκλώνουν την μιζέρια.

Στην γιορτή που στήσαμε, σε αυτό το διαμέρισμα η νύχτα μοιάζει ατελείωτη. Η μέρα

περιμένει στους πρόποδες του ξημερώματος.

Και εμείς αγκαλιάσαμε τα όνειρα. Λέξεις μικρές θρέψαμε στα τραγούδια. Είναι τα αποτσίγαρα

στα τασάκια τα «όχι» μας σε μικρές και μεγάλες προκλήσεις. Όμως και τα «ναι», είναι

τα φλερτ με χαμηλά φώτα. Στο πάρτι μας.

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

"Με έχεις μαγέψει"


 Παζαρεύεις τα συναισθήματα σου, κόρη μαγεμένη. Δόλια

σαν μικρή Εύα ορθώνεις στο βλέμμα μου την ατολμία σου.

Και πρέπει να περιμένω υπομονετικά την κρίση.

Εκείνη την απόφαση που θα λάβεις, ώστε να με προτιμήσεις.

Με έχεις μαγέψει .Η ψυχή είναι μαύρη τρύπα, που εγκλωβίζει το

φώς. Έτσι θέλω να ζητήσω τις λέξεις σου. Να μιλήσω στην έλξη σου.

Να μου πει τι επιθυμεί. Μέσα στο βράδυ ,να καεί. Απ΄την φλόγα του

πόθου μου. Το φεγγάρι σφίγγει το χέρι. Μου κλείνει το μάτι, ένα αστέρι.

Και έχω τόσα όνειρα, μαζί σου να μοιραστώ .Ας με πίστευες ,με ένα «Σ’αγαπώ».

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

"O κύριος Τέλειος..απέκτησε φίλους!"



«Για ποιο λόγο να έχεις φίλους;Zήσε στην μοναδικότητα της

αυθυπαρξίας σου. Είσαι ο βασιλιάς του κόσμου σου»

είπε ο κύριος Τέλειος.

«Δημιούργησε εχθρούς. Είναι εύκολο να χάνεις τον αυτοσεβασμό

σου και να απολαμβάνεις την μιζέρια σου κάθε μέρα. Άλλωστε έχεις

το δικαίωμα να σκοτώνεις ψεύτικα είδωλα με ευκολία» είπε ο

κύριος Τέλειος.

«Ξόδεψε λίγο χρόνο από την ζωή σου και προκάλεσε αυτολύπηση.

Ποτέ δεν ανακάλυψες τον τρόπο, ώστε το άστρο σου να λάμπει μέσα

στο σκοτάδι» είπε ο κύριος Τέλειος.

«Ζήσε παρέα με το παρελθόν σου. Αναμνήσεις ,κυρίως άσχημες ώστε να ξορκίζεις



τις όμορφες» είπε ο κύριος Τέλειος.

"Αλίμονο"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο tetartopress.gr



Αλίμονο σε όσους αγάπησαν. Προδόθηκαν, αμφισβητήθηκαν, και

δεν έγιναν πιστευτοί. Είναι της ζωής οι στιγμές, που ενίοτε γίνονται

αντιληπτές από διαφορετική οπτική γωνία.

Αλίμονο σε όσους «έζησαν». Ερωτεύτηκαν, πόνεσαν ,μα έχουνε αναμνήσεις.

Τα βράδια που άλλοι κοιμούνται «άδειοι» από συναισθήματα, εκείνοι θυμούνται

άλλοτε με χαμόγελο ή δάκρυ μια αγκαλιά. Ένα κρασί που μοιράστηκαν, στην

διασκέδαση της παρέας.

Αλίμονο σε αυτούς που ονειρεύονται. «Ταξιδεύουνε» συνήθως με σπασμένα φτερά, συνέπεια του παρελθόντος .Η διαδρομή που επιθυμούνε να ακολουθήσουνε

είναι μακρινή ως την λύτρωση. Εκείνη την μάνα, που γεννάει την ελπίδα.

Αλίμονο σε αυτούς που «σκέφτονται». Μαύρα πρόβατα στο ανθρώπινο κοπάδι πορεύονται

όταν ξεχωρίζουνε γιατί έχουνε γνώμη, και όχι άποψη. Λίγοι είναι και εκλεκτοί, αυτοί που

διακρίνονται στην βροχή. Σαν σταγόνες κυλάνε στο μάτι των «τέλειων», αυτών που καμώνονται ότι είναι απαραίτητοι ώστε να αποφασίζουνε για μια κοινωνία. Έναν λαό.

Αλίμονο σε εμάς που περιμένουμε. Ένα καλύτερο αύριο, μία νέα ανατολή. Να ακούσουμε



ένα ομορφότερο τραγούδι, να διαβάσουμε ένα ποίημα μωρό της ζωής. Να δημιουργήσουμε τον «τέλειο» άνθρωπο. Δίχως μίσος, απόγνωση και κατήφεια.

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

"O κύριος Τέλειος..σπουδάζει αρχαιολογία!"



«Δεν φαντάστηκες ποτέ ότι θα έλεγες μεγάλα ψέματα, για να επιβιώσεις.

Ήσουν ανόητος! Οι αξίες βρίσκονται στο μουσείο της εξέλιξης» είπε ο κύριος

Τέλειος.

«Αγάπη, εμπιστοσύνη, ανθρωπιά. Χμμ..πές μου κάτι ειλικρινά. Δεν είναι καλύτερα

να προσποιείσαι; Πρέπει να είσαι ο εαυτός σου; Η σύγχρονη εποχή επιζητεί ελιγμούς

διπλωματία και όχι αρχές. Πρέπει να σε εκπαιδεύσω» είπε ο κύριος Τέλειος.

«Κάποτε, παλιά ,στο παρελθόν! Τέτοιες λέξεις και φράσεις ακούω όταν κάποιος αναπολεί

περιόδους όπου υπήρχε μεγαλύτερη συνεργασία μεταξύ των ανθρώπων, και αλληλεγγύη

στα προβλήματα τους.

Άκου. Κανείς δεν σε επαινεί λίγο πριν πεθάνεις, για τον έντιμο βίο σου. Παρά σε κατηγορεί ότι δεν απέκτησες χρήματα και δύναμη» είπε ο κύριος Τέλειος.

«Ο κόσμος ψάχνει φαγητό στα σκουπίδια. Στέκεται στην ουρά του ταμείου ανεργίας. Θεε μου! Αδύναμες υπάρξεις, χωρίς πυγμή μοιράζονται τον ίδιο ζωτικό χώρο με ανθρώπους σαν

και μένα. Είναι αδικία και δεν μπορώ να κατανοήσω σε τι ωφελούμαι από αυτό το γεγονός.



Όλοι οι δυνατοί κάποτε πρέπει να αποφασίσουμε ,ότι η μοναδικότητα μας δεν πρέπει να είναι στήριγμα αλλά εξαίρεση» είπε ο κύριος Τέλειος.

"Η γενιά μου"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο tetartopress.gr

Είδα  την  γενιά  μου  να  κόβεται  σε  κομμάτια. Λωρίδες  ψυχής
να  αναβλύζουνε  αίμα και  εσύ  πατέρα  κάθεσαι  σε  μια  γωνιά
του  σπιτιού  και  πίνεις   «άψυχο»  αλκοόλ. Για  να  ξεχάσεις  τις
συμβουλές  που  μου  έδινες  ,όπως  και  οι  υπόλοιποι  σαν  εσένα.
Για  το  μέλλον, και  ένα  καλύτερο  αύριο. Απέτυχες!
Μητέρα  γιατί  κλαίς  βουερά ;Μου  λες  ότι  είμαι  απαισιόδοξος, και
δεν  πιστεύω  σε  τίποτα. Όχι! Είμαι  ρεαλιστής  και  κυνικός  συνάμα.
Παρασύρθηκα  σαν  κλαδί, όπως  η  γενιά  μου  σε  ένα  ορμητικό  ποτάμι
που  έκβαλλε  στην  θάλασσα. Αναζητώντας  μία  λωρίδα  γης  ώστε  να
ανακαλύψουμε  την  ελπίδα. Μάταια  όμως  για  τους  περισσότερους.
Περιπλέουμε  σαν  συντρίμμια  ναυαγίου.

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

"Για μια ελπίδα"

Για μια ελπίδα ζείς διάολε!Ανασταίνεσαι και πεθαίνεις,κάθε φορά που διστάζεις.Αγαπάς και σωπαίνεις γιατί δεν νιώθεις καλά.Εκείνη η ανηφόρα,μοιάζει κόλαση,που δεν δύνασαι να ξαποστάσεις.Στιγμές που μοιάζουν χρόνια,πρωτοβρόχια που υγραίνουν της ζωής σου τα μνήματα.
Εκείνα που στεγάζουν αναμνήσεις σου.
Για μια ελπίδα κυριεύεσαι απο αμφιβολίες.Σαν ατέρμονη λεηλασία μοιάζει η δύση.Να ακούς την καρδιά της,να γεύεσαι την χαρά σου σαν χάραμα του ήλιου.Και είναι δύσκολη η λαχτάρα.Είναι λάβα
που δεν συγκρατεί η υπομονή.Είναι κόρη που ξαπλώνει ανάμεσα στα σεντόνια,πληγωμένη.
Αγωνίσου και τόλμησε.Μην τους ακούς γιατί δεν μπόρεσαν.Αν σε δούν με χαμηλωμένο το βλέμμα θα γίνουν η σκιά σου.Ξέρεις τι πρέπει να κάνεις.Για μια ελπίδα..

Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2017

"Καλημέρα"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο tetartopress.gr


 Καλημέρα μητέρα! Εσύ που κρατάς το μωρό αγκαλιά, και

το βυζαίνεις καθήμενη στο παγκάκι. Αυτή η πλατεία όταν

είναι ηλιόλουστος ο καιρός, μοιάζει το ομορφότερο τοπίο.

Γεμάτη οικογένειες, παιδιά και ηλικιωμένους που αφιερώνουν

τον ελεύθερο χρόνο τους σε δραστηριότητες, μακριά από την

απομόνωση των άψυχων δωματίων του σπιτιού.

Καλημέρα εργαζόμενε! Γνωρίζω ότι ξύπνησες χαράματα, ώστε να

αντιμετωπίσεις ακόμα μια δύσκολη μέρα .Η καθημερινότητα σου

είναι ένα πεδίο μάχης όπου αγωνίζεσαι με όλες σου τις δυνάμεις

ώστε να κερδίσεις έναν μισθό.

Καλημέρα εξαθλιωμένε! Ξαπλωμένος στα χαρτόνια που έχεις στοιβάξει

στην γωνία του δρόμου είσαι αμίλητος και ανήμπορος. Δεν τολμάς να

αντικρίσεις προς τα πάνω τους διαβάτες. Αυτοί όμως χαμηλώνουν το βλέμμα

καθότι άλλοτε έχουνε τύψεις. Η’ νιώθουνε μακάριοι που ακόμα έχουνε στέγη

να τους φιλοξενεί.

Καλημέρα στους τολμηρούς. Όπως εγώ που τα μάτια μου απ΄το μπαλκόνι φλερτάρουνε

με την όψη του Θερμαϊκού, αποφεύγοντας να ενδώσουνε στην θέα των ψηλών κτιρίων, των

τσιμεντένιων κατασκευών και του καυσαερίου. Η αγαλλίαση είναι τόλμη!

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

"O κύριος Τέλειος..ονειρεύεται!"



«Ονειρεύομαι την ημέρα εκείνη, όπου οι άνθρωποι θα αγαπήσουνε

τον πόλεμο. Εξάλλου εμείς οι εκλεκτοί Τέλειοι φροντίζουμε ,ώστε η

μεγαλύτερη επιχείρηση του πλανήτη να αιχμαλωτίζει τα μάτια και τα

αυτιά σας μέσω των μέσων μαζικής ενημέρωσης» είπε ο κύριος Τέλειος.

«Ονειρεύομαι το βράδυ, όπου οι εργαζόμενοι να κοιμούνται γαλήνια.

Να αγαπήσουνε τους νέους όρους απασχόλησης ,οι οποίοι έχουνε διαμορφωθεί.

Ας είναι! Περισσότερες ώρες άγχος και λιγότερες ώρες τεμπελιά σκληραγωγούνε

την ψυχή και το σώμα» είπε ο κύριος Τέλειος.

«Ονειρεύομαι την θάλασσα, που θα μοιάζει νερό σε ποτήρι. Τον ουρανό, που τα σύννεφα

του θα είναι σχήματα καπνού. Η τεχνολογία προσαρμόζει την φύση στις ανάγκες μας, και

επ’ουδενί δεν οφείλουμε να βαυκαλιζόμαστε ότι είμαστε μέρος της» είπε ο κύριος Τέλειος.

«Ονειρεύομαι το αγόρι που θα αποξενώνεται απ΄το κορίτσι. Να πεθάνει το φλέρτ!Εξάλλου πλέον με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι ανθρώπινες σχέσεις διαμορφώνονται σύντομα



και δίχως ταλαιπωρία» είπε ο κύριος Τέλειος.