Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

"Στήν μνήμη"-Νέα ποιητική συλλογή.


Eίμαι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσω,ότι απο σήμερα όποιος επιθυμεί μπορεί να αγοράσει την
νέα μου ποιητική συλλογή με τίτλο "Στην μνήμη",απο τα μεγάλα βιβλιοπωλεία σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα καθώς και με παραγγελία online.Κυκλοφορεί απο τις εκδόσεις "24 γράμματα".

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

"Η σιωπή του χρόνου".


 Απόρθητο κάστρο μοιάζει η σιωπή σου. Λόγχες οι απορίες

τους φαντάζουνε εχθρική επιδρομή. Ασπίδες η κενότητα που

σιγοβράζει ο φθόνος. Μα πίσω απ΄τα τείχη της μοναδικότητας

που σε περιβάλλει, ιερό ορθώνεται το όνειρο σου.

Αγαπάς τους ανθρώπους, δίχως να προσβλέπεις σε ανταλλάγματα.

Επιθυμείς να αδράχνεις την ημέρα, όχι ως σημάδι εγωισμού αλλά

αναντίρρητη νομολογία της φύσης.

Ο χρόνος σπρώχνει αμείλικτα τις πράξεις μας, στον Γολγοθά του

απολογισμού. Εκεί όπου σταυρώνονται οι προθέσεις μας, αγνές όταν

ξεφεύγουνε ως πρόβατο απ΄το κοπάδι. Ο λύκος παραμονεύει, να γευτεί

την σάρκα του. Λίγες είναι οι μέρες που άδολα πράττει ο συνάνθρωπος.

Πολλές οι νύχτες που αγαπάει την ανηθικότητα.

Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

"Ευχή"


 Όμορφη μοιάζει η ευχή, όταν τα μαύρα σύννεφα της μιζέριας

κρύβουνε τον ήλιο της αισιοδοξίας. Η πραγματικότητα πλέον είναι

δύσκολη και φαντάζει σε αρκετές περιπτώσεις αξεπέραστη, όταν οι

συνάνθρωποι μας δεν μπορούνε να αντιμετωπίσουνε τα προβλήματα

τους.

Λυκόφως είναι η ελπίδα ,προτού χαράξει το φώς της ημέρας. Το πιο πυκνό

σκοτάδι κατατρώει το κουράγιο σαν τα κύματα της θάλασσας τα βράχια στην

ακτή. Με το χέρι αγγίζεις την καρδιά ,και νιώθεις θα ραγίσει σε απροσμέτρητα

κομμάτια. Ξάφνου όμως, ενώ επιζητείς την διέξοδο απ΄τον δρόμο που βαδίζεις

αχνοφέγγουνε τα μάτια της ευχής. Σαν νεράιδα σε παραμύθι φτερουγίζει μπροστά

σου και μετατρέπεται σε στήριγμα για να μην χάσεις ολότελα το κουράγιο σου.

Σου ψιθυρίζει «Λίγο ακόμα», και ένα αμυδρό χαμόγελο διαλύει την σκυθρωπή όψη

του προσώπου σου. «Πάλεψε, μην προδίδεις τις αξίες σου» σε συμβουλεύει και με

ένα νεύμα την αποχαιρετάς.

Γνωρίζεις καλά ότι σύντομα θα επιστρέψει.

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

"Ο ακροβάτης"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο tetartopress.gr

Εικόνες πολλές, κατέφυγαν στο νου σου απ΄ το παρελθόν. Λίγες οι ευχάριστες, πολλές οι δυσάρεστες στέκονται δίπλα σου σε κάθε βήμα σαν στήριγμα. Μα γνωρίζεις, πώς ένας ακροβάτης όπως εσύ δύσκολα διανύει το σχοινί που ενώνει δύο κόσμους.
Ο πρώτος ήταν οι αξίες τους, βουτηγμένες στα ιζήματα της αναξιοπρέπειας. Οι πράξεις σου θεωρούνταν κατακριτέες, βάσει της λογικής τους.
Ο δεύτερος, αυτός που βιώνεις, είναι αυτός που επέλεξες. Να παλεύεις με τις μικρές σου δυνάμεις, και να κοιμάσαι ήσυχος τα βράδια. Ο συνάνθρωπος σου να ανταποδίδει τη βοήθεια που του πρόσφερες στα πλαίσια της αλληλεγγύης.
Το τσίρκο που συμμετέχεις, έχει θεατές όλους αυτούς που δισταχτικά απολαμβάνουν τη ζωή. Εκπαιδεύτηκαν να πεθαίνουν κάθε στιγμή.

Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017

"Παρελθόν"


Ανέβηκα στον λόφο μετά από πολλά χρόνια.

Κάθισα στο χώμα και κοίταζα την πόλη. Ψηλά και

χαμηλά κτίρια, τσιμεντένιοι όγκοι χτισμένοι πάνω στους

κορμούς των κομμένων δέντρων.

Θυμάμαι πριν από χρόνια, που ήμουν παιδί και η παρέα μου

μάλωνε με την επάνω γειτονιά. Ο πετροπόλεμος ήταν συχνός

όπως και τα «ανοιγμένα» μας κεφάλια. Το κρυφτό διαρκούσε

μέχρι αργά το βράδυ, και τα αγόρια χωριζόμασταν σε ομάδες ώστε

να παίξουμε ποδόσφαιρο. Οι χαμένοι με τους νικητές μοιραζόμασταν

τις σκέψεις μας και τις απορίες για τον κόσμο των μεγάλων. Δεν

φανταζόμασταν πόσο κοντά ήταν οι υποχρεώσεις της ωριμότητας που

έπρεπε κάποτε να αναλάβουμε.

Το αεράκι σιγά σιγά δροσίζει και δυναμώνει, χαϊδεύοντας το πρόσωπο .Είναι ώρα για να φύγω.

Τώρα πλέον μεγάλωσα. Ίσως για άλλους. Όχι για μένα.

"Υπόσχεση"


Ένας γέρος ναύτης χάιδευε το κεφάλι του

εγγονού. Γνώριζε ότι το νέο αίμα δεν διστάζει

μπροστά στον κίνδυνο και την πρόκληση, μα

η ουλή στο πόδι είναι υπενθύμιση.

Το ξύλο απ΄το κατάρτι του καραβιού, ήταν ότι

απέμεινε απ΄την μάχη με τους πειρατές. Οι

θησαυροί που αναζητούσανε ως λεία, δεν

αποθηκεύτηκαν στα αμπάρια τους. Έμειναν

στον βυθό .Μα ο ναύτης κράτησε μια υπόσχεση. Πώς

ένας γενναίος θα επιστρέψει στην θάλασσα για να

βρει τον θησαυρό. Η υπόσχεση, λόγος που θα καίει

την ψυχή του εγγονού.

"Υπαρξη"


Η ύπαρξη ενός ανθρώπου, είναι δώρο της φύσης.

Σου προσφέρει το ένστιχτο ενός ζώου, προσαρμόζοντας

τις πράξεις σου στους ρυθμούς της ζωής. Σαν ένα δέντρο

που αφήνει τα φύλλα του να πέφτουνε κάθε φθινόπωρο.

Σαν ένα πουλί που πετάει μακριά, στην διεύθυνση του

ανέμου που φυσάει σε μία φωλιά, προσωρινή λίγο πριν

την άνοιξη.

Η ύπαρξη είναι ένα αιώνιο μυστικό, που σταματάει με τον

θάνατο. Έπειτα υπάρχει μια νέα αρχή.

"Σπίτι"


Κάθε πρωί ο κόσμος μπαίνει στο λεωφορείο και βουβός

κατευθύνεται στην εργασία του, συνηθισμένος στην

μονότονη ζωή που έχει δημιουργήσει. Στην πόρτα του

γραφείου, του εργοστασίου παρατάει τα προβλήματα

τις επιθυμίες ,την διάθεση και μετατρέπεται σε φίλο με

τις μηχανές, τα έντυπα και τις εντολές.

Ένα διάλειμμα δικαιούται σύμφωνα με την σύμβαση, ώστε

να ξεκουράσει ψυχή και σώμα. Μα αυτός σκέπτεται

την στιγμή που θα επιστρέψει στο σπίτι.

------------

Λίγα μέτρα μακρύτερα είναι μία φωλιά με πουλιά. Τα

παιδιά εκτοξεύουνε επάνω της πέτρες, στοιχηματίζοντας

ποιο έχει το καλύτερο σημάδι. Δεν γνωρίζουνε όμως πώς

μετατρέπονται σε εισβολείς όταν επιθυμούνε να

καταστρέψουνε ένα σπίτι.

Τρείς μήνες θητεία απόμειναν στον στρατιώτη, μα γνωρίζει

πώς οι γονείς του νοικιάζουνε ένα μικρό διαμέρισμα . Είναι η ευχαρίστηση

όμως που θα νιώσει όταν θα ξαπλώσει στο δικό του κρεβάτι. Ένα σπίτι είναι

δικαίωμα για όλα τα πλάσματα αυτού του κόσμου.

"Σε αναπνέω"


 Ανάσα που μπαίνεις στο σώμα μου. Πνοή για

ζωή. Σε αναπνέω σε κάθε σου βήμα, σε αναπνέω

όταν φυσάει ο άνεμος.

"Πράξεις"


Οι πράξεις των ανθρώπων συναντούνε ως εμπόδιο

την μοίρα. Σαν τον Θησέα που σκότωσε τον Μινώταυρο

και στην επιστροφή βρήκε τον πατέρα του νεκρό. Στο

αίμα του ήρωα κυλάει η επιθυμία για νίκη και δόξα.

Επιζητεί την δύναμη απ΄τον θεό, ώστε να τον προσεγγίσει.

Τα χρόνια όμως γερνάνε το σώμα, και ασπρίζουνε τα

μαλλιά. Δεν κρατάει πλέον το όπλο της μάχης, αλλά το

μπαστούνι ώστε να στηρίζει το κορμί.

Ο αέρας που νιώθεις τον ήχο του στο αυτί , κουνάει τα

δέντρα πλέον δυνατά. Περπατάς συχνά στον τόπο όπου γεννήθηκες γιατί θέλεις να αρπάξεις ότι έμεινε απ΄τα

παιχνίδια που είχες. Τελευταία φορά θα δεις το σπίτι

σου. Εκεί που μεγάλωσες κάποτε.

"Πλούτος"


 Σε μια σπηλιά της κοιλάδας ,οι ιστορίες από

πατέρα σε γιο αναφέρονταν στις αμύθητες

πέτρες που έκρυψαν εκεί οι απόγονοι του

αυτοκράτορα.

Ένα πουλί περήφανα διασχίζει χιλιάδες χρόνια

τους δρόμους του ουρανού, και φυλάει την είσοδο

απ’τους κλέφτες. Είναι αθάνατο και τα καραβάνια

που διασχίζουνε την έρημο, γνωρίζουν ότι αν το

συναντήσουνε θα επιστρέψουνε με σαλεμένο νου.

"Παραμονή πρωτοχρονιάς"


 Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Ένα λεπτό απομένει για

τις 12.Μην θυμάσαι άλλο τι πέρασες. Σε λίγο θα

αλλάξουνε όλα.

"Ο γιός ενός πρίγκηπα"


Είμαι ο γιός ενός πρίγκιπα, που τα μάτια του

ήταν μπλε σαν την θάλασσα που αγαπούσε.

Είμαι ο γιός ενός πρίγκιπα, που του τραγουδούσε

μια νεράιδα τις νύχτες με πανσέληνο, όταν το

φεγγάρι προσκαλούσε τα παιδιά της γης στον πιο

μεγάλο χορό του χρόνου.

Ένας κοντός γελωτοποιός, είχε στην τσέπη του ένα

μαντήλι για τις γιορτές στο παλάτι. Ήταν λευκό και έκρυβε

τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Μια τσιγγάνα του το είχε

δώσει και προέβλεπε τον θάνατο και την ζωή.

Στο γλέντι των καλεσμένων, ο γελωτοποιός ζήτησε την

συγχώρεση απ΄τον πρίγκηπα. Οι μέρες που του απέμεναν να

ζήσει ήταν λίγες.

Δύο εβδομάδες αργότερα ήταν ξαπλωμένος στην μέση του

υπνοδωματίου του. Τα βλέφαρα του ήταν κλειστά. Ένα κόκκινο

τριαντάφυλλο είχα αφήσει πάνω στο στήθος του. Το αντίο μου

για τον αποχαιρετισμό.

"Μύθος"


 Η δύναμη των λόγων σου, γίνονται πράξεις και

υπηρετούνε τον Θεό. Μα σε ένα κομμάτι στο πάτωμα

η ακτίνα του ήλιου, αφήνει το σημάδι της.

Μέσα στο φώς ταξιδεύει ένας διαφορετικός κόσμος.

Μια πηγή μυστικών, που ο βασιλιάς θέλει να γνωρίσει.

Τα βέλη δεν τρυπάνε το φώς, ούτε το ματώνουν. Το

σκοτάδι νικιέται και το βράδυ μόνο κυριεύει τα μάτια

απ΄τα πλάσματα.

Ένα αεράκι που φυσάει, στοχεύει ήχους στα δωμάτια

του παλατιού. Ένας άνθρωπος που ήθελε, να μιλήσει

μαζί του θεωρήθηκε τρελός και έγινε ο γελωτοποιός

του παλατιού.

"Μονομαχία"


Το βιβλίο των μάγων, πρόσταξε την αναμέτρηση.

Στο τραπέζι με τους ιππότες, μια καρέκλα είναι άδεια.

Για την ξεκούραση του πολεμιστή, όταν επιστρέψει

απ΄την μάχη.

Στον διάδρομο επικρατεί σιωπή. Όταν σαλπίσει ο

φρουρός το ξημέρωμα, πρέπει ο λόφος να αδειάσει

απ΄τους χωρικούς. Δύο άντρες πάνω στα άλογα πρέπει

να κοιταχτούνε στα μάτια. Είναι η πρόκληση ,που θα

δυναμώσει την θέληση τους. Μετά το τέλος, μια πανοπλία

θα βρίσκεται γεμάτη από χώματα στο έδαφος. Χωρίς να

εμφανίζεται το έμβλημα, είναι η υπόσχεση του νεκρού.

Θα συναντήσει τον νικητή σε άλλο παλάτι, για να του

δείξει πώς δεν ήταν δειλός.

"Mαγική πόλη"


 Πέντε παιδιά μετράνε τα αυτοκίνητα, που διασχίζουνε

τον δρόμο. Ένα από αυτά, εύχεται να οδηγούσε το πιο

ακριβό. Γνωρίζουνε ότι πριν από χρόνια, στην ίδια

πλατεία που βρίσκονται τώρα ήταν ένα παλιό σπίτι. Είχε

μια πόρτα ψηλή ,και όταν έμπαινες μέσα αισθανόσουν

ότι βρίσκεσαι σε άλλη εποχή. Σε χρόνια που οι θεοί

τραγουδούσανε τις νίκες τους, και οι ήρωες

εκλιπαρούσανε για την προστασία τους.

Ίσως στο παλάτι των θεών, να κρυβόταν ένας τρελός

ταξιδιώτης σαν αυτόν που προφήτευε το τέλος του

κόσμου. Σε ένα παράθυρο, ήταν γραμμένη μια μέρα.

30 Σεπτέμβρη. Τότε κοίταξαν όλοι ψηλά προς τον ουρανό.

Πιασμένοι απ΄τα χέρια ζήτησαν μια πόλη μαγική. Για να

περπατάνε σε αυτή ντυμένοι όπως επιθυμούν. Γεμάτοι

από γέλιο και ευχαρίστηση.

Να μιλάνε σε πρόσωπα που διψάνε για ελπίδα. Μακριά

από το χρήμα και το γκρίζο χρώμα.

"Κίνηση"


 Τα πλοία δεν ήταν πολλά στο λιμάνι. Αραγμένα ήταν

γεμάτα επιβάτες, με κατεύθυνση άλλο κομμάτι της γης.

Μια κοπέλα περπατούσε μαζί με την φίλη της, και κρατούσανε

βαλίτσες. Δεν πρόσεξα ψηλά, ότι ο ουρανός σκεπαζόταν με

μαύρα σύννεφα. Σαν τα μάτια μου, που τα δάκρυα κυλούσανε

αργά.

"Η θάλασσα της"


 Το χρώμα απ΄τα μάτια της είναι μπλε, και

στους δρόμους που βαδίζει, την κοιτάζουνε

με ένα βλέμμα πονηρό, σαν άδεια ώστε να

της ζητήσουνε έρωτα.

Τις μέρες που φυσάει, μετατρέπονται σε

πράσινα .Καθρεφτίζουν τα φύλλα των δέντρων.

Όταν όμως αντικρίζω στο βάθος τον ορίζοντα

εκεί που μοιάζει ο κόσμος να έχει όρια, ταξιδεύω

στα κύματα της θάλασσας της.

"Η βαρκούλα"


 Σε ένα λεπτό θα φύγω μακριά, με μια βαρκούλα και

δύο κουπιά .Να αρμενίσω σε πέλαγα άγνωστα και

να γνωρίσω ένα πουλί εξωτικό.

Να μοιάζει με ένα από αυτά, που αφηγούνται στα

εγγόνια τους οι γέροι ναύτες. Θέλω να δω αν η γοργόνα

είναι ωραία σαν την αυγή. Να μου μιλήσει για τον βυθό

που είναι το σπίτι της. Θέλω την νύχτα να μετρήσω τα

αστέρια και να ζητήσω μια ευχή.

Αν το φεγγάρι καθρεφτίζεται πάνω στα κύματα, θα κολυμπήσω

μαζί με το φώς του. Όταν επιστρέψω στο λιμάνι, θα δώσω μια

υπόσχεση ώστε να ταξιδέψω πάλι στην θάλασσα.

"Βωμός"


 Στα χέρια τους κρατούσαν δώρα ,που θα

πρόσφεραν στους θεούς. Δύο σπαθιά ανίκητα

στις μάχες για την δύναμη. Χρυσάφι και ασήμι για

τις θεές που αγαπάνε τα κοσμήματα.

Ο καπνός έπρεπε να φτάσει μέχρι τον ουρανό, πιο

ψηλά απ΄το πέταγμα των πουλιών. Η μονάκριβη κόρη

δεν έχει ταίρι στην ομορφιά, σε αυτόν τον κόσμο.

Τα μάτια της, τα ζηλεύουνε οι νύμφες της θάλασσας και

του δάσους. Είναι όμως μακριά απ΄την χαρά.

Οι μάγοι της δίνουν λίγες μέρες ζωή, αν η καρδιά

αντέξει στον πόνο.

Η ανάσα που κινεί τα κύματα και τα φύλλα των

δέντρων πρέπει να σταθεί πάνω απ΄το σώμα της.

"Βουνά"


 Το ξύπνημα του λύκου, ακούγεται μέχρι τα

σπίτια του χωριού. Χωρίς τρόμο οι νέοι αρπάζουνε

τα όπλα. Είναι ο γιός του Όντιν, που παίζει στις κορυφές

των βουνών με την μοίρα της φύσης.

Προκαλεί την καρδιά του ατρόμητου πολεμιστή, μα το

μυαλό του ανθρώπου γνωρίζει καλά τη δύναμη του

θεού. Με τα μάτια του ο κυνηγός, παγιδεύει τις

κινήσεις του λύκου σε μια πλαγιά.

Μαντεύει πώς θα περάσει από εκεί, ελπίζοντας ότι θα

γλυτώσει ακόμα μια μέρα το σπίτι του.

"Απληστία"


 Σε ένα παζάρι πουλάνε εμπορεύματα, που

βρίσκονται μόνο στην γη πέρα απ΄την έρημο.

Η ματιά των ανθρώπων, είναι τυφλή όταν δει

μπροστά της το αντάλλαγμα.

Οι αριθμοί μιλάνε πιο γρήγορα, απ΄τα κείμενα

του ναού. Απληστία κυριεύει την ευχή του προφήτη

που σταυρώθηκε.

"Aνατολή"


Ήταν 06.30 Κυριακή. Στεκόμουνα μπροστά απ’το

τζάμι που θόλωνε η πάχνη. Δεν αντίκριζα τα γκρίζα κτίρια.

Δεν άκουγα τα αυτοκίνητα. Είχα τα μάτια κλειστά, μέχρι να

θυμηθώ αν ξαναέζησα τέτοιο βράδυ.

Εσύ ψιθύριζες γλυκά την αγάπη σου. Και ο ήλιος μόλις ανέτειλε.

Ήταν χειμώνας, και άνθιζε ένας σπόρος στο σώμα σου. Το παιδί

που ζητήσαμε οι δύο μας.

"Αλλαγή"


 Aνανέωσε τον παλιό τρόπο σκέψης σου αφήνοντας

στην άκρη το συναίσθημα που κυριαρχεί πάνω στην

λογική σου. Αν σωπάσεις θα ακούσεις δύο φίλους να

μαλώνουν για μία κοπέλα.

Ο ένας πίστεψε σε αυτήν, αλλά φοβόταν την απόρριψη.

Ο άλλος δεν γνώριζε πραγματικά τι επιθυμούσε. Αν θα

ήταν μια ευκαιριακή σχέση, ή αν θα ήταν αφορμή για να

νιώσει ο φίλος του καλύτερα απ’αυτόν.

Τα κύματα στην θάλασσα ταξιδεύουνε μπροστά απ΄τα

μάτια σου. Φαντάσου πώς σαν δελφίνι διασχίζεις την

επιφάνεια. Ένα χάδι του αέρα στην ράχη, θα σε

ξεκουράσει στο ταξίδι.

"Αληθινά λόγια"


 Σαν τον ναύτη που έβαζε το κεφάλι του μέσα στην

κάπα για να μην κρυώσει, κρύβεις τα αληθινά σου λόγια.

Δεν έμαθαν τον σεβασμό σαν αγάπη, μα σαν υποχρέωση.

Ξεχνάνε την ώρα που μετρούσανε στα δάχτυλα του ενός

χεριού, τους φίλους που στάθηκαν δίπλα τους.

Όμως ο καιρός αλλάζει. Ανανεώνονται οι παλιές σκέψεις. Τα

ψεύτικα πρόσωπα είναι αναγκαία. Οι μέρες σαν κύματα φτάνουν

στην ακτή και δεν επιστρέφουνε. Ένα σφίξιμο στην γροθιά είναι

η αντίδραση. Μα δεν γνωρίζεις ποιόν να χτυπήσεις. Τριγύρω

σου είναι αρκετές οι σκιές, και ξεφεύγουνε εύκολα χωρίς

να τις αγγίζεις. Πούλησε τον θαυμασμό σου στο ηλιοβασίλεμα.

Δεν είναι πολλά τα πρωινά που θα ξυπνήσεις με ευχαρίστηση.

"Αιώνια φωτιά"


 Τα ξύλα που μαζεύτηκαν μέσα στο τζάκι, κόπηκαν

στο δάσος όπου γεννήθηκε η θεά της φύσης. Εκείνη

ξέχασε τον κόσμο, και δεν κοιτάζει πίσω τον τόπο της.

Άφησε πίσω τα ζώα, να αγρυπνούνε για τις 4 εποχές.

Τα φορέματα τους είναι κεντημένα από χρυσό, και

διαμάντια ενώ τα χρώματα είναι δώρα των εποχών.

Το πράσινο είναι η θωριά των φύλλων, ενώ το

κίτρινο το στέμμα του ήλιου.

Μα η αιώνια φωτιά, δεν σβήνει ποτέ πριν η θεά

αγαπήσει τα παιδιά της πόλης.

Δευτέρα, 6 Νοεμβρίου 2017

"Φιλανθρωπία"-("Δύο αχώριστοι εχθροί")


-Σήμερα ξημέρωσε μια υπέροχη μέρα αγαπητέ Τιμολέοντα.

-Για ποιο λόγο Αγαμέμνονα;

-To πρωί κατευθύνθηκα μέχρι την εκκλησία του Αγίου Νικολάου στον

οικισμό μας, ώστε να παραδώσω 2 μεγάλες σακούλες με τρόφιμα και φάρμακα.

Ο πατήρ-Άγγελος που επιμελείται σημαντικού ανθρωπιστικού έργου, με

ευχαρίστησε για την εν λόγω μου κίνηση.

(Ο Αγαμέμνονας ξαφνικά αντικρίζει τον φίλο του, ενώ αρχικά διάβαζε την εφημερίδα

του).

-Συνήθως με τις απόψεις σου κατορθώνεις να με εκπλήσσεις αρνητικά. Θεωρείς ότι

με αυτό τον τρόπο βοηθάς τους συνανθρώπους σου; Πιστεύω ότι δεν αντιλαμβάνεσαι

την πραγματικότητα. Η ζωή λειτουργεί ,έτσι ώστε να διαχωρίζονται οι δυνατοί με

τους αδύναμους. Οι αποφασιστικοί με τους διστακτικούς.

-Όπως πάντα επικαλείσαι την αρχή της διάκρισης. Δεν δύναμαι να ακολουθήσω την

λογική σου. Πιστεύω πολύ στην αλληλεγγύη των ανθρώπων, ενώ εσύ στο προσωπικό

συμφέρον και τον εγωκεντρισμό.

"Στην μνήμη"

Μετά απο 2 χρόνια,είμαι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσω ότι κυκλοφορεί η νέα μου ποιητική συλλογή απο τις εκδόσεις "24 γράμματα".Σύντομα θα βρίσκεται σε όλα τα κεντρικά βιβλιοπωλεία της χώρας.

Πέμπτη, 2 Νοεμβρίου 2017

"Δεν θέλουμε θλιμμένους στην γιορτή μας"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο tetartopress.gr


 Είναι πλέον παραδεκτή η αντίληψη, ότι στην καθημερινότητα των

συνανθρώπων μας η ελπίδα, η αισιοδοξία και η φωτεινή πλευρά της

ζωής έχουνε υποχωρήσει σε σημαντικό βαθμό, μπροστά στην επέλαση

της φτώχιας και της εξαθλίωσης.

Δεν είναι δύσκολο να διαπιστώσει κάποιος, ότι τα προβλήματα που μαστίζουνε

την κοινωνία μοιάζουνε με βρόγχο στον λαιμό ενός ατόμου. Ειδικότερα δε όταν δεν

μπορεί να αντιμετωπίσει επ’ουδενί την πραγματικότητα την οποία βιώνει. Τα

στατιστικά στοιχεία όσον αφορά τις αυτοκτονίες, τον αλκοολισμό, και την χρήση

ναρκωτικών είναι αδιάσειστος μάρτυρας μιας κοινωνίας ,η οποία ως άλλο καράβι

έχει εξοκείλει της πορείας του.

Δευτέρα, 30 Οκτωβρίου 2017

"Φιλοδοξία"-("Δύο αχώριστοι εχθροί")


 (Ο Τιμολέοντας και ο Αγαμέμνονας πίνουν τσάι, στο σπίτι

του πρώτου.)

-Πόσο άσχημη μου φαντάζει η εικόνα, ενός μωροφιλόδοξου Τιμολέοντα!

-Γίνε πιο συγκεκριμένος φίλτατε.

-Ένας φίλος με τηλεφώνησε σήμερα το πρωί, ώστε να με ενημερώσει ότι

θα θέσει υποψηφιότητα για βουλευτής στις επικείμενες εθνικές εκλογές.

Μάλιστα ήταν τόσο χαρούμενος ,ώστε δεν δίστασε να τοποθετήσει ψηλά τον

πήχη όσον αφορά τις ψήφους που πρόκειται να κατακτήσει.

-Η πολιτική δεν είναι τίποτα άλλο, παρά ένα επάγγελμα. Όσο μεγαλύτερες είναι

οι φιλοδοξίες τόσα περισσότερα χρήματα ουσιαστικά επιθυμεί να κερδίσει.

-(Ο Αγαμέμνονας χαμογελάει σαρκαστικά.)

-Και οι εξαγγελίες ενός πολιτικού για το μέλλον; Εννοώ ότι όταν υπόσχεται κάποιος

στην εκλογική βάση ένα καλύτερο αύριο, πρέπει να είναι ικανός ώστε να το

πραγματοποιήσει. Διαφορετικά δεν είναι τίποτα άλλο από ένας κοινός ψεύτης.

Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017

"Πολιτική"-("Δύο αχώριστοι εχθροί")

(Ο  Αγαμέμνονας  διαβάζει  εφημερίδα, ενώ  ο  Τιμολέοντας  πίνει
τον  απογευματινό  του  καφέ.)
-Αυξήσεις  στις  τιμές  των  αγαθών, της  βενζίνης, των  φόρων..Αυτή  η  λέξη
φίλτατε  ειλικρινά  μου  προκαλεί  αλγεινή  εντύπωση. Πώς  θα  μπορέσει  η
πλειονότητα  των  ελλήνων  που  μαστίζεται  απ΄την  κρίση, να  βάλει  και  άλλο
βαθιά  το  χέρι;
-Ατέρμονη  φαντάζει  η  διαπίστωση  σου, μέσα  στο  βάθος  του  χρόνου. Ειδικότερα
όταν  σπάνια  στην  μέχρι  τώρα  ζωή  μου, έχω  ακούσει  την  λέξη  μείωση στις περιπτώσεις
που  ανέφερες  μόλις. Οφείλεις  να  αντιμετωπίσεις  κατά  πρόσωπο  την  μία  και  «αγία»
αλήθεια.
-Ποια  είναι  αυτή  αγαπητέ μου;
-Ότι  οι  πολιτικοί, δεν  είναι  τίποτα  άλλο από  διεκπεραιωτές  των  δικών  μας προτεραιοτήτων.
Οι  επιχειρηματίες  είμαστε  τα  νήματα, με  τα  οποία  κινούνται  οι  τομείς  της  οικονομίας στην
χώρα. Αν  αυτά  κοπούνε,  οι συνέπειες  θα είναι  δραματικές.
(Ο  Αγαμέμνονας  ενοχλημένος  κλείνει  τα  δύο  φύλλα  της  εφημερίδας.)
Συμπεραίνω  απ΄τα  λόγια  σου, ότι  οι  εκπρόσωποι  του  λαού  στο  κοινοβούλιο λειτουργούνε
ως απλοί  εντολοδόχοι  του  κεφαλαίου. Έχω  λανθασμένη  εκτίμηση;
-(O  Tiμολεόντας  χαμογελάει.)
-Oχι ασφαλώς! Η  ουσία  της  αναφοράς  σου  είναι  αυτή. Ότι  το  χρήμα ως κάρβουνο που
καίγεται  ωθεί  την  μηχανή  του  τρένου  της  οικονομίας. Το  ποιος  την  τοποθετεί  δεν έχει
σημασία. Απλά  τα  πρόσωπα  είναι  αναλώσιμα  και  εναλλάσσονται, ώστε  να ανακάμπτεται
ή  κάμπτεται  ανάλογα το  φρόνημα  όλων  αυτών  που  ελπίζουνε  σε  ένα  καλύτερο  αύριο.
Των ψηφοφόρων εννοώ.
-Κυνική  η  τοποθέτηση  σου, αλλά  ειλικρινά  δεν  διαφωνώ. Συμφωνούμε  στην  ουσία  του ζητήματος.

-Ευχάριστη  παραδοχή  τα  λόγια  σου!

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

"Φτώχια"-("Δύο αχώριστοι εχθροί")


 -Τι όμορφος που είναι ο καιρός σήμερα Αγαμέμνονα! Ειδικότερα

δε όταν τον απολαμβάνουμε καθισμένοι δίπλα από ένα τραπέζι

στον κήπο του σπιτιού μου.

-Γεμάτο από γευστικά πιάτα φαγητό, και ένα μπουκάλι κρύο κόκκινο

κρασί να τα συνοδεύει συμπληρώνω, ενώ συνάνθρωποι μας μερικές

εκατοντάδες μέτρα πιο μακριά από εμάς ζούνε δίπλα στα σκουπίδια

και τρέφονται με αυτά.

(Ο Τιμολέοντας πίνει μια γουλιά απ΄το ποτήρι του, χαμογελώντας σαρκαστικά.)

-Αγαπητέ μου, αν και είμαστε ασπρομάλληδες η ψυχή σου παραμένει αθεράπευτα

παιδική. Δεν γνωρίζεις ότι ο κόσμος είναι μοιρασμένος σε φτωχούς και πλούσιους

επί αρκετούς αιώνες; Προτού λίγο προσγειώθηκες στο έδαφος της ανθρώπινης κοινωνίας;

-Oχι ασφαλώς. Αλλά κάθε όνειρο δεν παύει να είναι μια αυριανή πραγματικότητα. Έτσι

και το δικό μου, εξακολουθεί να έχει τον ίδιο ορίζοντα. Την εξάλειψη της φτώχιας, και

την ισομερή ευκαιρία στις ανέσεις της ζωής.

-Σίγουρα σε αυτή την ζωή, η επιθυμία σου δεν θα πραγματοποιηθεί. Καθότι οι

συνθήκες δεν ευνοούνε στο παραμικρό, ώστε να αποκτήσει «σάρκα και οστά». Το

συμφέρον διαδραματίζει τον σημαντικότερο λόγο, και ασφαλώς έπεται και η ματαιοδοξία.

-Ότι θεωρείται δεδομένο, αργά ή γρήγορα υπόκειται στην φθορά της αξιολογικής κρίσης

συμπεριλαμβανομένου και του αμείλικτου χαρακτήρα που διατηρεί ο χρόνος.

-Θαυμάζω τον ρομαντισμό σου ,αν και μερικές φορές θεωρώ ότι είναι εντελώς ανούσιος.

Όπως στην συγκεκριμένη περίπτωση. Ας είναι όμως. Φρονώ ότι το μέλλον θα είναι ο

καλύτερος κριτής της συζήτησης μας.

(Ο Αγαμέμνονας καλεί τον φίλο του να τσουγκρίσουνε τα ποτήρια τους.)

-Η τελευταία πρόταση σου, είναι και η σημαντικότερη αιτία για τον οποίο χαίρομαι να

μοιράζομαι τις σκέψεις μου μαζί σου. Στην υγειά μας!

"To όνειρο της προηγούμενης μέρας"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο tetartopress.gr.

Ονειρεύτηκα πώς είχα για προσκεφάλι τον ουρανό. Ο πλανήτης που μεγάλωνα ήταν ένας πίνακας ζωγραφικής, που κάτω απ΄το σώμα μου ομόρφαινε τα ταξίδια «διαφυγής» μου. Όλα τα χρώματα συνδυάζονταν αρμονικά, σαν ορχήστρα που τα διεύθυνα ως μαέστρος.
Ακριβό δώρο η ζωή όταν αποφασίζεις να την απολαμβάνεις στην ουσία της.
Ονειρεύτηκα ότι οι άνθρωποι, δεν είχαν πλέον αδυναμίες. Είχαν εξαλείψει κάθε διαχωριστική γραμμή στην επικοινωνία τους, και απολάμβαναν τη συντροφιά της παρέας. Δύναμη φάνταζε η πρόθεση να δημιουργήσουν νέες συνθήκες διαβίωσης, δίχως φτώχεια, εξαθλίωση και μίσος. Θυσίασαν τον φόβο δεμένο πάνω στα ξύλα που έκαιγαν απ΄την φωτιά της εξωστρέφειας.
Ονειρεύτηκα ότι η προηγούμενη μέρα είναι το σκοτάδι. Ο ήλιος έδυσε και στη θέση του γεννήθηκε το φεγγάρι. Δίπλα του τα αστέρια διέσχιζαν τον δρόμο, που διάνοιξαν οι ενδόμυχες ελπίδες. Είχανε μορφή μωρού, και ήταν για το ψέμα παγίδες.

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

"Δασική πυρκαγιά"("Δυο αχώριστοι εχθροί")




«Δασική πυρκαγιά»




(Ο Αγαμέμνονας και ο Τιμολέοντας παρακολουθούνε ειδήσεις

στην τηλεόραση.)

-Θεέ μου! Ακόμα μια καταστροφική πυρκαγιά κατατρώει, τις πράσινες

σάρκες της εθνικής μας χλωρίδας. Χιλιάδες στρέμματα δάσους έχουνε

επιδοθεί ως θυσία στον βωμό του συμφέροντος.

-Αγαμέμνονα δεν εκπλήσσομαι απ΄το θέαμα που αντικρίζουμε στο

τηλεοπτικό κανάλι μου. Περισσότερο όμως είμαι θυμωμένος με το μέικαπ

της Μαρίας. Ως παρουσιάστρια όφειλε να τονίζεται λίγο περισσότερο το

άσπρο και βελούδινο πρόσωπο της απ΄την μακιγιέρ.

-Τιμολέοντα είσαι αδιόρθωτος. Μήπως και αυτή η δημοσιογράφος, ανήκει στις

ερωμένες σου; Αλλά παρασύρθηκα. Ένα κομμάτι γης αποψιλώνεται, λογικά προς

όφελος κάποιων επιχειρηματιών οι οποίοι επιθυμούνε να οικοδομήσουνε την

καμένη περιοχή η οποία θα προκύψει.

-«Υπερβολές αγαπητέ μου» είπε ενώ απολάμβανε το τσάι του, και έτρωγε ένα κομμάτι

κέικ. Πιθανόν κάποιος ασυνείδητος οδηγός να πέταξε το αναμμένο τσιγάρο του, δίπλα

σε ξερά χόρτα. Η’ εν πάση περιπτώσει η φωτιά προκλήθηκε από κάποιον ασυνείδητο, και

όχι εμπρηστές.

"Eίναι κάτι παιδιά"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο tetartopress.gr.



Είναι κάτι παιδιά ανήσυχα, που δεν μετράνε το χρόνο με ώρες και λεπτά αλλά στιγμές απόδρασης, στιγμές δράσης.

Αθλούνται με ποδήλατο και τρέξιμο. Διοργανώνουν με τις μπάντες τους συναυλίες σε μικρά κλαμπ και νεανικά στέκια. Μαζεύονται σε ανοιχτούς χώρους και συζητάνε τα μικρά και μεγάλα προβλήματα που απασχολούν την καθημερινότητα τους.

Είναι κάτι παιδιά «προβληματικά», που δεν αγαπάνε τη ζωή όπως τους την παρέχουν οι ενήλικοι. Μισούν την ψευτιά, το συμφέρον και τις κενές υποσχέσεις γιατί πιστεύουν στη δύναμη του αληθινού λόγου. Θεωρούν ότι μονάχα οι πράξεις τους είναι η καλύτερη απόδειξη των προθέσεων τους.

Είναι κάτι παιδιά στην πλατεία, που τη βαφτίσανε βασίλειο τους. Ανάμεσα σε δέντρα στήνουν τους μικρούς βωμούς τους, όπου θυσιάζουν τη μιζέρια και την κατήφεια για την εξωστρέφεια. Εγκαταλείποντας τα διαμερίσματα τους για λίγες ώρες, πετάνε προς τη δική τους ελευθερία. Εκείνη που οραματίζονται, σαν την σπίθα που θα κάψει τον χάρτινο κόσμο που τα περιβάλλει

Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2017

"Ταξίδι"(Αφιερωμένο σε όσους φεύγουνε)


 Σε χώρες του νου, με όχημα την ελπίδα ταξιδεύουν

τραγούδια με στίχους εμπνευσμένους από ποίημα.

Χρώματα ντύνουν κάθε ήχο, που τα αυτιά διαπερνούνε

σαν παρέλασης βήμα.

Απ΄την μια οι νεκροί προσδοκούνε την ανάμνηση, τα παιδιά

γοητεύονται από κάθε παράσταση. Όπως την στήνουν οι μεγάλοι

για να μένει η φλόγα του αύριο άσβεστη. Στο ταξίδι αυτό, αγαπάω

την απόσταση. Η διαδρομή προς το άγνωστο, η αναμονή για ένα

άκουσμα απόκοσμο. Και ο χρόνος αποζητάει μια αγκαλιά

σαν της μητέρας που βυζαίνει παιδιά. Όταν τελειώσει η περιπέτεια

Θα νιώσω ξένοιαστα. Δεν αργώ να περιμένω. Κάθε πρωί την επόμενη

μέρα είναι πιο όμορφα..

Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

"Ευγενία"



Συναντηθήκαμε λίγες εβδομάδες πρίν «φύγει», σε

κέντρο αποκατάστασης. Ήταν κατάκοιτη σε αναπηρικό

καροτσάκι, αλλά αυτό δεν ήταν εμπόδιο για το χαμόγελο της.

Είχε ένα σπάνιο χάρισμα. Αγαπούσε άδολα τους συνανθρώπους της

χωρίς να περιμένει ανταλλάγματα.

Ανήκε σε εκείνη την ξεχωριστή κάστα ανθρώπων, που η προσφορά τους

σε βοήθεια δεν αντιστοιχεί σε ζήτηση ανάλογων ανταλλαγμάτων. Πολλές

φορές βέβαια η φιλεύσπλαχνη στήριξη προδίδεται, αλλά αυτή η εξέλιξη μοιάζει

ευλογία γι’αυτόν που πλήγεται. Όπως και αν ένας βράχος «δοκιμάζεται» απ΄τα

κύματα της θάλασσας, αλλά παραμένει όρθιος.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα άσπρα μαλλιά της, που από παιδί θυμάμαι και φάνταζαν στα

μάτια μου ουράνιο τόξο. Όσα τα χρώματα του, άλλο τόσα και τα προτερήματα ενός

καλοκάγαθου ανθρώπου.



Καλό ταξίδι..

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

"Πατέρας και κόρη"-("Δύο αχώριστοι εχθροί")

-«Σήμερα  διάβαζα  ένα άρθρο στην  εφημερίδα» είπε  ο  Αγαμέμνονας.
Με  συγκλόνισε  βαθιά, και  ως  άνθρωπος  πάνω  απ’όλα  εκφράζω την  οργή  μου.
-«Για  ποιο  λόγο  ευαίσθητε  μου  φίλε;» ρώτησε  ο  Τιμολέοντας.
-Ένας  πατέρας  μαζί  με  την  κόρη  του  εδώ και 8 μήνες, ζούνε  μέσα σε ένα
εγκαταλελειμμένο  βαγόνι .Οι  συνθήκες  διαβίωσης  των, είναι  τουλάχιστον
άθλιες. Αναρωτιέμαι: Δεν υπάρχει  κρατική  πρόνοια; H’ έστω  λίγη  ανθρωπιά
από  τους  συνανθρώπους  τους;
-Προσπαθώ  να  αντιληφθώ  την  ουσία  του  προβληματισμού  σου, μα  δεν δύναμαι
καθότι  αυτή  η  εποχή προσφέρει  μια θαυμάσια  και  συνάμα ανεπανάληπτη ευκαιρία.
Την  επιβίωση του ισχυρότερου!
-Κάθε  άλλο  παρά  το αίσθημα του  αλτρουισμού  σε  διακρίνει. Από  παιδί ακόμα είχα
καταλάβει  πόσο κυνικός  είσαι. Αλλά  ποτέ  άλλοτε ως  τώρα, στην  προχωρημένη  ηλικία
που  είμαστε  δεν ήσουνα  τόσο  αδίστακτα  ευθυτενής.
-Αγαπητέ  Αγαμέμνονα  κάθε  φορά  που  πίνουμε  έναν  καφέ  ή  τσάι, αντιλαμβάνομαι  πόσο
αχώριστοι  εχθροί  είμαστε. Σαφώς  και  ελκόμαστε  από μια εκρηκτική  φιλία, αλλά  οι
κοσμοθεωρίες  μας  συγκρούονται  στο  επίπεδο  της «ουσίας».
Είμαι  λογικός  και  πρακτικός  άνθρωπος, και  επ’ουδενί  αθεράπευτα  ρομαντικός  όπως εσύ.
-Σήμερα  το  βράδυ  μπορείς  να  κοιμηθείς  πιο  ήσυχος ,που  έμαθες  για ακόμα μια ανθρώπινη
τραγωδία.
-Κανείς  μας  δεν  είναι  πιο δυνατός  απ΄την  εξέλιξη  του  χρόνου. Είδωλα  δημιουργούνται
και  γκρεμίζονται. Θεωρίες  που  παλαιότερα  έλκυαν  μεγάλες  μάζες  οπαδών, πλέον  είναι
ξεπερασμένες  και  φυλλοροούν. Σίγουρα  θεωρούνται  μόνο  το  συμφέρον ,ο  θάνατος  και
η ζωή.
-Ωσάν  συγκλονισμένος  απ΄την  είδηση  που  διάβασα, αύριο  κιόλας  θα  προστρέξω  προς
βοήθεια  των  συμπολιτών  μας .Κάθε καλή  πράξη, είναι  και  ένα ανάχωμα  προς  την
αδιαφορία  και  την  αδράνεια.
-Εγώ  πάλι  αύριο  πρέπει  να πάω για  γκολφ  μαζί  με  τον κύριο  Αποστόλου. Βλέπεις
είχαμε  προγραμματίσει  την  συνάντηση  αυτή  πριν  από  λίγες  ημέρες ως μία μικρή γιορτή, λόγω  της  σύναψης
μίας  συμφωνίας  ως  ιδιοκτήτες,  μεταξύ  των  τηλεοπτικών μας σταθμών.
-Επέτρεψε  μου  ως συγγραφέας μυθιστορημάτων, και  μάλιστα  ορισμένων  από αυτά
best  sellers  να  εκπροσωπώ  την  ελπίδα, και  την  ανατολή  ενός  φωτεινού  αύριο. Έννοιες
άπιαστες  για  αρκετούς  δυστυχώς  που νιώθουνε  και  είναι  αδιάφοροι  απέναντι  στον
άνθρώπινο  πόνο.
-Ας  είναι  φίλτατε. Για  ακόμα  μια  φορά  κατορθώσαμε να διαφωνήσουμε.

-Όπως  πάντα άλλωστε!

Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

"Τα μικρά παιδιά"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο tetartopress.gr



Ο Γιαννάκης, μαθητής της Α’ δημοτικού, δεν μπορεί να πάει στο σχολείο λόγω έλλειψης δασκάλων. Θέλει να ζωγραφίσει στο τετράδιο που του αγόρασε ο άνεργος πατέρας του, να παίξει «κυνηγητό» στην αυλή του μεγάλου κτιρίου, αλλά δυστυχώς η πραγματικότητα είναι αδυσώπητη.

Η Μαρία περίμενε με μεγάλη χαρά τις καλοκαιρινές διακοπές. Ο παππούς και η γιαγιά της είχαν υποσχεθεί να την φιλοξενήσουν στο νησί. Ο συνδυασμός θάλασσας και ήλιου όμως επλήγη απ΄ τη μεγάλη πετρελαιοκηλίδα που προκλήθηκε, από ένα πλοίο – φορτηγό. Δεν θα μπορέσει να χαρεί τα παιχνίδια στην άμμο και τις δροσερές βουτιές.

Ο Κωστάκης ήταν σίγουρος,ότι θα πάρει δώρο στα γενέθλια του ένα tablet. Η οικογένεια του είναι αναγκασμένη όμως να μεταναστεύσει στη Βόρεια Ευρώπη. Μετά τον πλειστηριασμό στο πατρικό του, σαν άλλο χελιδόνι οφείλει να ταξιδέψει σε άλλη γη.

Τα «μικρά παιδιά» κρατάνε στα χέρια τους χούφτες από αθωότητα,πού όταν τις φυτεύουνε σαν σπόρο στο «χώμα» της κοινωνίας, προσδοκούνε να μετατραπούν σε δέντρα με πλούσιους καρπούς από ελπίδα. Σε έναν κόσμο όπου επιβιώνει η λογική των μεγάλων.

Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

"Κατά τον δαίμονα εαυτού"-Πρωτοδημοσιεύτηκε στο tetartopress.gr


 «Ελκυστική η σήψη, γδέρνει σε κομμάτια την νιότη σου» ψιθύρισε

το θυμικό του. Εκείνος όμως έπραττε κατά τον δαίμονα εαυτού. Διένυε

τον δρόμο που είχε επιλέξει, ανεξάρτητα απ΄τις δυσκολίες που συναντούσε.

Μοναδικός και αναπάντεχος φίλος του, δεν ήταν άλλος απ΄τον χρόνο που

τον συντρόφευε στα βήματα του.

Το κοινωνικό περιβάλλον, τον είχε περιθωριοποιήσει στην γωνία της τάξης.

Αυτής της νοητής γραμμής, που οφείλουνε όλοι να ακολουθούνε ηθικά πισθάγκωνα

ώστε να μην εξοκείλουν τα κελεύσματα των εκάστοτε θεσμών. Αγαπούσε την μουσική

και με την συνοδεία μιας κιθάρας ταξίδευε, σε πόλεις, χωριά, και την φαντασία του.

Κοιμόταν σε παγκάκια, εγκαταλελειμμένα σπίτια, σπηλιές. Υπήρχανε μάλιστα μέρες, που

έτρωγε λίγο ψωμί μόνο. Μα τα χρήματα δεν τον ενδιέφεραν ουδόλως. Παρά μόνο η

«σήψη» του.

Η αντανάκλαση των «θέλω» ,στον καθρέφτη του «πρέπει». Εκείνη η ευτυχία, που βουλιάζεις

καρτερικά δίχως να σκέφτεσαι το «μετά» και το «αύριο». Το τραγούδι της «απόδρασης»

σε νησιά του ονείρου.

"Αγαπητέ Μόνταγκ"-("Φαρενάιτ 451")



Κάθε κοινωνία από καταβολής θεσμοθέτησης της

διέθετε ένα είδωλο, το οποίο έπρεπε να καεί ώστε

να εξορκίσει τις αμαρτίες των ανθρώπων. Η φωτιά με

την οποία έκαιγες στους 451 βαθμούς Φαρενάιτ βιβλία

ήταν η τελετή θυσίας ενός κόσμου, με περισσότερο ανθρωπισμό

απ΄τον επερχόμενο.

Δυστυχώς η αναγέννηση αξιών που συνάδουν με τον σκοταδισμό

ήταν η τέφρα που δεν την έσβηνε το νερό της προόδου, αλλά

την βοηθούσε ο φόβος να αναφλέξει. Ιδέες, γνώμες και κάθε είδους

έμπνευση αποτελούσανε το κόκκινο πανί για τους Πυροδότες.

Όπως ήταν το επάγγελμα σου. Πολιτικές κρατών, συνυφασμένες

με τον ολοκληρωτισμό ένιωθαν ακλόνητες όταν ειδικότερα άνθρωποι

όπως ο καθηγητής Φάμπερ τίθονταν στο περιθώριο, λόγω της άγνοιας

που βίωναν μεγάλες μάζες πολιτών.

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

"Φθινόπωρο"


 Περιδιάβαινε τα δρομάκια του νησιού, κάθε που η

αύρα του φθινοπώρου αγκάλιαζε την μοναξιά του.

Έτσι αισθανόταν όταν τελείωνε το καλοκαίρι. Η εργασία

του εποχιακή καθώς ήταν, αφορούσε τον χώρο της εστίασης.

Ειδικότερα τους τρείς πιο ζεστούς μήνες του χρόνου, δεν

προλάβαινε κυριολεκτικά να σερβίρει στα μαγαζιά όπου

απασχολούνταν τους τουρίστες.

Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, επισκεπτόταν τον τόπο όπου είχε

γεννηθεί και ζούσε. Η συνάθροιση αυτή ήταν αρκετή, ώστε για

ένα συγκεκριμένο διάστημα να του προκαλεί ιδιαίτερη ψυχολογική

πίεση και συνάμα παύση απ΄την κύρια ασχολία του.

Αυτή δεν ήταν άλλη απ΄την ζωγραφική. Λάτρευε να χρησιμοποιεί ως

μοντέλο στους πίνακες την φύση. Ιδιαίτερα δε ο συνδυασμός θάλασσας και

ουρανού ήταν ιδανικός ώστε να έχει έμπνευση. Ήταν χόμπι και εργασία, χωρίς

πολλές φορές να τα ξεχωρίζει. Θεωρούσε ότι η «ουσία» στον άνθρωπο, είναι η

απαρασάλευτη προσήλωση σε ότι πραγματικά αγαπάει. Ειδικά δε όταν λειτουργεί

άδολα.

Τα χρήματα που κέρδιζε απ΄τους καλοκαιρινούς μήνες, ήταν αρκετά ώστε να

εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του το υπόλοιπο του χρόνου. Το φθινόπωρο όμως

αποτελούσε γι’αυτόν την είσοδο στην μυσταγωγία της αγαπημένης του απασχόλησης.

Το βήμα που επιτάχυνε ακόμα περισσότερο την διαδικασία της διαφυγής, στον πρόναο

της λύτρωσης.

Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017

"Xειμώνας"


Κόκκινα σύννεφα οι μέρες κρύβονται, πίσω
απ΄το γέλιο του ήλιου. Ψυχές νεαρών, σαν
ξύλινα είδωλα καίγονται τα βράδια στις παρυφές
των επιθυμιών.
Ο χειμώνας ,ποτήρι άδειο από μέλλον ψυχορραγεί
στις λέξεις. Δίχως άλλο, εγκλωβίζεται στα θέλω της. Μια
λεπίδα οι φόβοι, γυαλίζει στην σκέψη. Ανυπάκουες οι
ελπίδες, υποταγμένοι οι μήνες στην ροή του χρόνου.
Χειμώνας ο άνδρας, που ερωτεύτηκε πάλι. Πριν την
λύτρωση έρχεται η νοσταλγία ως τραύμα.

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

"Tαξίδι"


 Διέσχιζε πλέον την ζωή, οδηγώντας την αγαπημένη μηχανή

μεγάλου κυβισμού. Την διάθεση του! Η πρόθεση για να αλλάξει

τις παλιές συνήθειες ήταν εμφανής σε κάθε ενέργεια του.

Ήθελε να σταματήσει την μεγάλη κατανάλωση αλκοόλ, φαγητού

και τα πακέτα τσιγάρων που τα στεφάνια καπνού, κατά την εκπνοή

σχημάτιζαν αδιέξοδα.

Περπατούσε πολύ περισσότερο πλέον, από μια απλή βόλτα έως και την

καθημερινή διαδρομή στην εργασία. Χρησιμοποιούσε το αυτοκίνητο του, πλέον σπάνια. Το ταξίδι στο μέλλον, δεν είχε

στάση για τοξικότητα. Η έκλυση αρνητικής ενέργειας από το ανθρώπινο περιβάλλον είχε φιλτραριστεί στην

δική του ψυχοσύνθεση και απολάμβανε την στιγμή. Την θεμελιώδη αξία της

μνήμης και της εμπειρίας. Καμία φιλία βασισμένη σε αυτή την λογική ,δεν είχε

τύχη από εδώ και στο εξής.

Η διάθεση δεν ήταν τίποτα άλλο από χημεία. Όπως είναι ο έρωτας, η αισιοδοξία και

η ελπίδα.

"Στο πάρτι μας"


 Θέλουμε την λύπη, να δούμε σε σταγόνες κρεμασμένες

στα ποτήρια. Την γεύση της ζωής να κυλήσει στον λαιμό

σε στιγμές γιορτής. Στο πάρτι μας καλέσαμε εσάς που αγαπάτε.

Που την θλίψη ξεπερνάτε, ως ένα σκόπελο στην θάλασσα της νιότης.

Και η μουσική απ΄τα ηχεία αιχμαλωτίζει τα χρόνια.

Ένα είδωλο στήνει με μορφές του αιώνα.Jim Morrison, Jimmy Hendrix

Syd Barrett. Eμφανίζονται στα όμορφα κελεύσματα οι στίχοι τους, και

εμείς ταξιδεύουμε. Όπως τα δάχτυλα ερωτεύονται τις χορδές της κιθάρας

που γεννάνε τις μελωδίες. Απ΄το μπαλκόνι απέναντι τα διαμερίσματα, κυψέλες

ορθώνονται περικλείοντας ανθρώπινους κηφήνες. Οι μέλισσες λίγες, και τα λουλούδια

δεν ανθίζουν. Οι ψυχές τους άδειες, οι καρδιές τους μαύρες ανακυκλώνουν την μιζέρια.

Στην γιορτή που στήσαμε, σε αυτό το διαμέρισμα η νύχτα μοιάζει ατελείωτη. Η μέρα

περιμένει στους πρόποδες του ξημερώματος.

Και εμείς αγκαλιάσαμε τα όνειρα. Λέξεις μικρές θρέψαμε στα τραγούδια. Είναι τα αποτσίγαρα

στα τασάκια τα «όχι» μας σε μικρές και μεγάλες προκλήσεις. Όμως και τα «ναι», είναι

τα φλερτ με χαμηλά φώτα. Στο πάρτι μας.

"Σπασμένο κλειδί"



Ήταν σιωπηλός μπροστά απ’το τριώροφο κατάστημα ρούχων.

Το πρόσωπο του συσπώνταν σαν ένα σημάδι του χρόνου να εκρήγνυται.

Δύο χρόνια! Η απουσία του στην Γερμανία, έμοιαζε με αιώνα .Η απόπειρα

να χτίσει ένα ελπιδοφόρο αύριο είχε πέσει στο κενό.

Όπως και η ψυχολογία του. Το πατρικό του σπίτι, είχε αγοραστεί και στην συνέχεια

γκρεμιστεί από μεγάλη εταιρεία ρούχων λόγω χρεών της ταβέρνας που διατηρούσανε

οι γονείς του. Αυτοί πλέον ζούσανε σε ένα μικρό διαμέρισμα, με χαμηλό ενοίκιο και συντροφιά το παρελθόν. Αναμνήσεις ατελείωτες στο κάδρο του χρόνου.

Πελάτες κάθε ηλικίας μπαινόβγαιναν στο επιβλητικό κατάστημα, και δεν έδιναν σημασία

στην συναισθηματική φόρτιση ενός άρτι αφιχθέντα στην πόλη.40 χαρακιές στην μνήμη, όσα και τα χρόνια του. Εκεί είχε ζήσει από παιδί, μέχρι να μεταναστεύσει. Αναστέναξε

βαθιά, ως άλλη σταύρωση των μύχιων πόθων του.

Κρατούσε μια βαλίτσα με προσωπικά αντικείμενα, και τα γυαλιά ηλίου κάλυπταν την λάμψη

της απόγνωσης του. Οι «κόρες» των ματιών του γύρευαν τους εραστές τους. Ένα αισιόδοξο μέλλον. Η θέληση του όμως έμοιαζε με σπασμένο κλειδί. Όπως εκείνο που βρισκόταν στην τσέπη του παντελονιού, και είχε μείνει ανάμνηση από την πόρτα εισόδου

του πατρικού σπιτιού.

"Πρόβα πρωινού"


 Η κάφτρα του τσιγάρου συντρόφευε λίγες σταγόνες

ουίσκι που είχε χυθεί έξω απ΄το ποτήρι του. Οι κόρες των

ματιών χόρευαν με την σιλουέτα της.

Ούτε καν της είχε ζητήσει το όνομα. Μια μάγισσα της νύχτας

στοίχειωνε την καθημερινή πρόβα πρωινού. Εκείνη που το έργο της τον είχε

μετατρέψει σε κομπάρσο της ζωής.

“Πρέπει να ξυπνήσω στις 06.30.Να πιώ τον καφέ μου και να φάω

δύο τόστ.Να πάω στο γραφείο με την μηχανή ,να καθίσω πίσω απ΄τον υπολογιστή, να…”.Γέλασε.

Γνώριζε την συνέχεια. Ως την ώρα που καθόταν μόνος αργά στο μπαρ

της χαμογέλασε. Πίσω από την μπάρα εκείνη ,μιλούσε με έναν πελάτη.

“Καλό βράδυ Νάνσυ” της είπε και δεν του έδωσε προσοχή. Κάθε γυναίκα

που συναντούσε είχε το όνομα του πόθου του. Εκείνου του ανεκπλήρωτου

που δεν πρόλαβε να ερωτευτεί ποτέ..

"Οκτώβρης στην Θεσσαλονίκη"


Η περιπλάνηση μου στο κέντρο της Θεσσαλονίκης είχε μόλις

ξεκινήσει. Όταν περπατάω στην γενέθλια πόλη μου ,αυτό τον μήνα

νιώθω πραγματικά λυτρωτικά.

Όμορφη η καλημέρα σου, σκορπιέται στους γνώριμους περαστικούς

από την διάθεση που γεννοβολάει η εναλλαγή των χρωμάτων λόγω της αλλαγής

των εποχών. Από την ζέστη στον δροσερό Βαρδάρη, και από τους καρπούς των κλαδιών στα πεσμένα φύλλα των δέντρων. Περιδιαβαίνεις την πλατεία Ναυαρίνου, που σφύζει από νεολαία

και διαθέσεις. Αγχωτικές λόγω των καθημερινών προβλημάτων, μα και χαμογελαστές

όταν η πίστη σου σφίγγεται σαν χειραψία με έναν φίλο ή αγκαλιά με την κοπέλα σου.

Οκτώβρης! Η ανάσα του σε συνοδεύει στην βόλτα μέχρι την παραλία, όπου τα

κύματα του Θερμαϊκού μαλώνουν με το φώς του ήλιου ή του φεγγαριού για τον

θρόνο της πιο όμορφης φωτογραφίας.

Οκτώβρης! Κάτω απ’τον Λευκό Πύργο περιμένω το βράδυ να με συνοδεύσει μέχρι

το ξημέρωμα της Δευτέρας. Μια νέα μέρα θα αρχίσει μαζί της ακουμπισμένη στον ώμο σου

ενώ κοιτάζεστε αμίλητοι..

"Νοκ άουτ(Γράμμα στον Γιώργο)"



Είναι στιγμές που θέλεις να πεις πολλά, μα τα

λόγια δύσκολα ξεφεύγουνε απ΄τα χείλη σου. Διάλεξα

όμως να τα μοιραστώ μαζί σου Γιώργο.

Η ζωή είναι αδιέξοδη, όταν επιλέγεις για φίλο την παθητικότητα

και την αυτομαστίγωση. Εκείνη την αυτοκριτική που δεν σε

μεταμορφώνει σε καλύτερο αλλά σε ένοχο. Η μοναχικότητα

πολλές φορές είναι μια γωνιά του εαυτού, που καταλήγεις

μετά από μια ανούσια βραδινή έξοδο, ή την κουραστική

επιστροφή από την εργασία.

Και έρχεται αναπόφευκτα το απροχώρητο. Δεν μπορείς πλέον να υποκρίνεσαι.

Να λες ότι περνάς καλά, ενώ η ψυχή σου μοιάζει φουρτουνιασμένη

θάλασσα. Όταν καμώνεσαι πώς τα προβλήματα είναι μέρος της

ζωής αλλά ο ίδιος είσαι απελπισμένος και νιώθεις τον ουρανό

ταβάνι που αγγίζει το κεφάλι σου.

Γιώργο όταν κάποια

στιγμή συνειδητοποίησες ότι είσαι πιο δυνατός από τις αδυναμίες σου

η επόμενη μέρα ήταν μια παράταση, που όφειλες να την κερδίσεις με

καθημερινό αγώνα. Ευχαριστώ που διάβασες τις σκέψεις μου..



Υ.Γ. Αφιερωμένο σε κάθε Γιώργο..του «Νοκ άουτ»

"Μάθε"


Μάθε γείτονα ότι νιώθω μονάχος και ας διαμένουμε

αρκετοί στην ίδια πολυκατοικία. Δεν ζήτησα ποτέ τίποτα

από σένα παρά μια «καλημέρα». Ένα ειλικρινές «καλό βράδυ».

Για να μοιράζομαι ανθρώπινες στιγμές, που σε κάθε περίπτωση

θυμίζουνε ότι η φύση μας είναι πλασμένη από συναισθήματα.

Δυστυχώς όμως δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Έχω μέρες να μιλήσω σε κάποιον. Να γελάσω και να διαφωνήσω.

Φίλοι μου λογίζονται πλέον οι γλάστρες μου στο μπαλκόνι που

ποτίζω και το κουτάβι που απέκτησα πριν ένα μήνα.

Μάθε πατέρα, ότι παράκουσα ορισμένες συμβουλές σου. Όπως ότι

στην ζωή οφείλω να χρησιμοποιώ και άνομους τρόπους, ώστε να

πετύχω στους στόχους μου. Δεν είχα το «ταλέντο», ώστε να ψεύδομαι

ασύστολα. Να εξαπατώ συνειδήσεις, και να υπόσχομαι ανέξοδα. Ήμουν

και θα είμαι ειλικρινής, γιατί θέλω να κοιμάμαι ήσυχος. Από τύψεις και

αδικία προς τον συνάνθρωπο μου.

Μάθε δάσκαλε, ότι ήμουνα ο πιο ταπεινός σου μαθητής. Όχι από

αδυναμία αλλά από επιλογή. Καμωνόμουν ότι ήμουνα υπάκουος, αλλά

η αλήθεια ήταν διαφορετική. Συγκρούστηκαν πολλές φορές στα βάθη

της συνείδησης μου οι προτροπές σου με τις δικές μου. Η ζυγαριά

ισορρόπησε. Όχι γιατί ήμουνα εγωιστής, αλλά αντίθετα αν και

ονειροπόλος γνώριζα την πραγματικότητα. Μονάχα που ήθελα να την

αλλάξω και να πρεσβεύω τις απόψεις μου.

"Μαγικός κόσμος"


 Στον μαγικό κόσμο μου, είμαι κυρίαρχος των συναισθημάτων. Μοιράζω

δώρα στα παιδιά τα όνειρα, μεγάλα και ζωγραφισμένα με τα χρώματα του

ουράνιου τόξου. Στους μεγάλους προσφέρω, κουράγιο όσο εκείνο που τους

λείπει τις στιγμές που λυγίζουνε.

Δεν υπάρχει φόβος, γιατί δεν υπάρχει σύστημα ελέγχου. Όταν χαμογελάς, και

γεμάτος πείσμα αντιμετωπίζεις τις δυσκολίες της μέρας, νικάς την φθορά. Ένα βήμα

σου γίνεται το ίχνος της ελπίδας. Θαρρώ πώς όσες και αν είναι οι φουρτούνες, που

συνταράσσουνε την πίστη μας, η «ουσία» είναι το γερό σκαρί της ψυχής. Η λέξη εκείνη

που καθρεφτίζει την καρδιά του χαρακτήρα.

Στον μαγικό κόσμο μου, γιορτάζω τις λύπες και συλλογίζομαι στις χαρές. Γνωρίζω πόσο

δύσκολη είναι η απόλαυση της μοναξιάς. Κάθε που ανάμεσα στους ανθρώπους, καμώνομαι

πώς συγχρωτίζομαι είναι η άμυνα μου στην «δεύτερη» σκέψη τους.

Ήθελα τόσο πολύ να δραπετεύσω από Εκείνους, που μόνο αγαπάνε και μιλάνε πολύ. Ψεύτικα τα πρόσωπα, αληθινά τα άνευρα σώματα τους. Απεγκλωβίστηκα, πετώντας μακριά. Σαν τα αποδημητικά πουλιά.

"Καλημέρα"



Καλημέρα μητέρα! Εσύ που κρατάς το μωρό αγκαλιά, και

το βυζαίνεις καθήμενη στο παγκάκι. Αυτή η πλατεία όταν

είναι ηλιόλουστος ο καιρός, μοιάζει το ομορφότερο τοπίο.

Γεμάτη οικογένειες, παιδιά και ηλικιωμένους που αφιερώνουν

τον ελεύθερο χρόνο τους σε δραστηριότητες, μακριά από την

απομόνωση των άψυχων δωματίων του σπιτιού.

Καλημέρα εργαζόμενε! Γνωρίζω ότι ξύπνησες χαράματα, ώστε να

αντιμετωπίσεις ακόμα μια δύσκολη μέρα .Η καθημερινότητα σου

είναι ένα πεδίο μάχης όπου αγωνίζεσαι με όλες σου τις δυνάμεις

ώστε να κερδίσεις έναν μισθό.

Καλημέρα εξαθλιωμένε! Ξαπλωμένος στα χαρτόνια που έχεις στοιβάξει

στην γωνία του δρόμου είσαι αμίλητος και ανήμπορος. Δεν τολμάς να

αντικρίσεις προς τα πάνω τους διαβάτες. Αυτοί όμως χαμηλώνουν το βλέμμα

καθότι άλλοτε έχουνε τύψεις. Η’ νιώθουνε μακάριοι που ακόμα έχουνε στέγη

να τους φιλοξενεί.

Καλημέρα στους τολμηρούς. Όπως εγώ που τα μάτια μου απ΄το μπαλκόνι φλερτάρουνε

με την όψη του Θερμαϊκού, αποφεύγοντας να ενδώσουνε στην θέα των ψηλών κτιρίων, των

τσιμεντένιων κατασκευών και του καυσαερίου. Η αγαλλίαση είναι τόλμη.

"Θεσσαλονίκη"

Στον  παφλασμό  των  κυμάτων  του  Θερμαϊκού  έχουν  στολιστεί
τα  μαλλιά  σου  σαν  νύφη  απ’τις ευχές  των  περαστικών  στις  βόλτες  τους. Ζευγάρια
έχουν  ευχηθεί  στο  φώς  του  φεγγαριού ,και  παιδιά  ζητωκραυγάσει  τον  θαυμασμό
τους για  το  μπλέ  σου  φόρεμα.
Στις  πλατείες  και  τα  στενοσόκακα  σου, έχω  μεθύσει  με  τις  παρέες  μου ως
νιότης  τραγούδι  με  τους  ομορφότερους  στίχους.
Απ’τα  τείχη  στην  Άνω  Πόλη, ο Βαρδάρης  συνταιριάζει  με  την  ματιά  μου στο
στεφάνι  του  ουρανού. Από  σύννεφα  πλεγμένο  που  τα  όνειρα στριμώχνονται, απομακρύνοντας  τις  καθημερινές  γκρίζες  σκέψεις.
 Εδω  γεννήθηκα  και  ανταμώνω  τους  μύθους  και  τα  ψέματα  της  ζωής κάθε
μέρα. Ανταύγειες  της  νοσταλγίας, θωπεύουνε  την  διάθεση  μου  και  διώχνω  την θνητότητα
της  στιγμής.

Θεσσαλονίκη..

"Η φωνή της"



Όταν ήμουνα παιδί άκουγα τους μεγαλύτερους, να αναφέρονται

στα μέσα μαζικής

επικοινωνίας . Δεν αντιλαμβανόμουνα πολλά.

Μέχρι όμως να ακούσω την φωνή της σε εκείνη την μικρή ορθογώνια συσκευή.

Το ραδιόφωνο που είχε αγοράσει ο πατέρας μου. Μεγαλώνοντας και αλλάζοντας τα

επίπεδα εκπαίδευσης απ’το δημοτικό έως και το πανεπιστήμιο ένιωθα από αγόρι να

γίνομαι άντρας και να ερωτεύομαι ουσιαστικά εκείνη που είχε αναλάβει μία μουσική

εκπομπή. Η Όλγα!

Το γεγονός ότι ασχολούνταν με την μετάδοση rock μουσικής ,αρχικά ήταν αδιάφορο για

τα αυτιά μου ανεξάρτητα εάν στην πορεία την αγάπησα. Περίμενα καρτερικά κάθε Τρίτη και Παρασκευή στις 21.00, για να μοιραστώ μαζί της χαρές και λύπες. Έστω νοητά! Η φράση της που είχα λατρέψει

ήταν μία:

«Καλησπέρα αγαπητές και αγαπητοί ταξιδιώτες των ήχων». Η ζωή όμως πάντα κρύβει εκπλήξεις, ανεξάρτητα αν μας αρέσουνε ή όχι. Δυστυχώς πρίν λίγες μέρες έγινε



γνωστό ότι μετά από 15 χρόνια η παρουσία της στον εν λόγω ραδιοφωνικό σταθμό τερματίστηκε. Οπως και η δική μου αναδρομή στις νότες του παρελθόντος ,που με συντρόφευαν με την βελούδινη χροιά της φωνής της.

"H δικτατορία της ευτυχίας"



Είχε μόλις βγεί απ’το κτίριο του Ο.Α.Ε.Δ.Η κούραση της αναμονής

προκειμένου να καταθέσει χαρτιά για εύρεση εργασίας, ήταν αποτυπωμένη

στο πρόσωπο του. Συνεπακόλουθα και η διάθεση του, ήταν ανάλογη.

Περπατούσε μπροστά από τα μαγαζιά ενός εμπορικού κέντρου ,όταν αντίκρισε

χαρούμενα πρόσωπα να μπαινοβγαίνουν σε αυτά. Στις στάσεις των λεωφορείων, τα χαμόγελα των μοντέλων στις διαφημίσεις έκαναν αισθητή την παρουσία τους.

Και να’ταν μόνο αυτό! Παρέες νεαρών κρατούσανε στις βόλτες τους κινητά τηλέφωνα

και ευθυμούσανε με τα εγκατεστημένα προγράμματα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Η έκπληξη που ένιωθε με βάση την διάθεση του, ήταν μεγάλη. Σύντομα κάθισε σε μία καφετέρια για να πιεί τον αγαπημένο εσπρέσο του.

Η σερβιτόρα που τον προσέγγισε για να λάβει την παραγγελία του ,ήταν εντυπωσιακή

και το πρόσωπο της ακτινοβολούσε λάμψη. Σύντομα μονολογούσε με απορία:

-Tι δυσάρεστα που νιώθω! Όλοι οι συμπολίτες μου μοιάζουν ευτυχισμένοι. Και εγώ;

Ένας ηλικιωμένος στο διπλανό τραπέζι που διάβαζε εφημερίδα, μέσα απ’τα γυαλιά του

τον παρατήρησε με προσοχή .Αντίκριζε ένα διαφορετικό κόσμο ,ερμηνεύσιμο βάσει της

εμπειρίας του. Δεν άργησε να του απευθυνθεί:

-Νεαρέ έχω ξαναδεί αυτή την έκφραση του προσώπου σου, πολλές φορές στην ζωή μου. Να

θυμάσαι τούτο: Όλοι είναι δυστυχισμένοι στην δικτατορία της ευτυχίας.

"H γενιά μου"


 Είδα την γενιά μου να κόβεται σε κομμάτια. Λωρίδες ψυχής

να αναβλύζουνε αίμα και εσύ πατέρα κάθεσαι σε μια γωνιά

του σπιτιού και πίνεις «άψυχο» αλκοόλ. Για να ξεχάσεις τις

συμβουλές που μου έδινες ,όπως και οι υπόλοιποι σαν εσένα.

Για το μέλλον, και ένα καλύτερο αύριο. Απέτυχες!

Μητέρα γιατί κλαίς βουερά ;Μου λες ότι είμαι απαισιόδοξος, και

δεν πιστεύω σε τίποτα. Όχι! Είμαι ρεαλιστής και κυνικός συνάμα.

Παρασύρθηκα σαν κλαδί, όπως η γενιά μου σε ένα ορμητικό ποτάμι

που έκβαλλε στην θάλασσα. Αναζητώντας μία λωρίδα γης ώστε να

ανακαλύψουμε την ελπίδα. Μάταια όμως για τους περισσότερους.

Περιπλέουμε σαν συντρίμμια ναυαγίου.

Και εσύ δάσκαλε; Τουλάχιστον εσένα σου είχα εμπιστοσύνη. Δεν με

πρόδιδες όταν πίστευα τα όμορφα λόγια σου. Πίσω απ΄τα μικροσκοπικά

γυαλιά σου έβλεπα έναν φίλο. Όμως είσαι άνεργος πλέον. Και κάθεσαι κάθε

απόγευμα σε εκείνο το παγκάκι παρέα με τον σκύλο σου.

Είδα την γενιά μου, να μετράει πληγές. Να κοιτάζει ψηλά στον ουρανό, με κλειστά

μάτια και να γυρεύει φίλους στα άστρα. Όπως τα όνειρα που με την σφεντόνα παιδιά

στοχεύαμε ψηλά. Δίπλα στον ήλιο, που τα σύννεφα έκρυβαν λέξεις, εικόνες και αισθήματα.

Να μεταναστεύει ώστε να αποκτήσει εργασία. Έναν μισθό αξιοπρέπειας σε χώρες, που

δεν ταξίδεψε ποτέ στο παρελθόν.

Που δεν τράβηξε φωτογραφίες selfie μέσα σε μουσεία ή δίπλα σε μνημεία. Που δεν διασκέδασε σε χώρους αναψυχής. Παρά περιμένει στην «ουρά», ώστε να μοιράσει

φωτοτυπίες βιογραφικών νωρίς το πρωί.

Η γενιά μου..

"Ευτυχισμένη απομόνωση"


 Μου λείπουνε πολύ εκείνες οι βόλτες με τους φίλους στην

γειτονιά. Όταν περιδιαβαίναμε αγόρια και κορίτσια όλα εκείνα

τα σοκάκια, προτού μετακομίσω απ΄την πόλη μου στην Αθήνα.

Ανάμνηση μοιάζουνε οι συζητήσεις, οι έρωτες, και οι μυρωδιές των

λουλουδιών στις μικρές αυλές.

Το εγκαταλειμμένο σπίτι, που το είχαμε διαμορφώσει στην «Ευτυχισμένη

απομόνωση» με σκοπό να δημιουργήσουμε έναν χώρο όπου θα στεγάζαμε

τις συναντήσεις μας. Είχαμε διακοσμήσει τους ετοιμόρροπους τοίχους με

μικρά κάδρα όπου αντίκριζες τις απόπειρες να ζωγραφίσουμε την έμπνευση μας.

Ένα μικρό ραδιόφωνο, ήταν ο δέκτης ειδικότερα των εκπομπών απ΄τους πειρατικούς

σταθμούς της «μπάντας» των fm.

Κάθε Σάββατο βράδυ, στήναμε αυτοσχέδια πάρτι όπου πρωτογνωρίσαμε το αλκοόλ, το

τσιγάρο, τον έρωτα και τον χορό. Δυστυχώς όλες οι ωραίες στιγμές στην ζωή έχουνε

σύντομη διάρκεια και άδοξο συνήθως τέλος. Οι γονείς λόγω της νέας επαγγελματικής

στέγης του πατέρα μου μετακομίσαμε, και πλέον εδώ και 25 χρόνια είμαι κάτοικος Αθηνών.

Η «Ευτυχισμένη απομόνωση» πληροφορήθηκα, ότι γκρεμίστηκε λίγο αφ’ότου έφυγα και

μετατράπηκε σε νυχτερινό κέντρο διασκέδασης. Θα την θυμάμαι..

"Δώρο Xριστουγέννων"


 Αμέτρητα φωτεινά λαμπιόνια, στόλιζαν το χριστουγεννιάτικο

δέντρο του. Στην κορυφή του μάλιστα, είχε εγκαταστήσει ένα

μεγάλο πλαστικό αστέρι του οποίου θαύμαζε την ομορφιά.

Η φωτιά που σιγόκαιγε στο τζάκι, ήταν η ιδανική αφορμή ώστε να

απολαύσει το αγαπημένο ουίσκι του με πάγο.

Η μοναξιά όμως δεν ήταν εύκολος αντίπαλος. Ειδικότερα τον

τελευταίο χρόνο μετά και τον θάνατο της μητέρας του. Μοναχοπαίδι

όντας πίστευε ότι με την εργασία στο γραφείο, θα ξεχνούσε τις έγνοιες του.

Φεύ! Κάθε μέρα αντιλαμβανόταν ότι δεν θα ήταν τίποτα ικανό, ώστε να

συμπληρώσει τα κενά συντροφιάς του.

Εκείνη όμως η παραμονή Χριστουγέννων, δεν έμοιαζε ίδια με τις προηγούμενες.

Ξαφνικά απ΄την είσοδο της πολυκατοικίας, άκουσε το παρατεταμένο κλάμα ενός μωρού.

Όταν βγήκε στο μπαλκόνι, αντίκρισε μία νεαρή γυναίκα να κρατάει στην αγκαλιά της

σκεπασμένο σε μία κουβέρτα ένα όμορφο βρέφος ,που τα γαλάζια του μάτια φάνταζαν

ωκεανός απόγνωσης.

Η καρδιά του σφίχτηκε, αντιλαμβανόμενος και το πολικό ψύχος που επικρατούσε. Δεν το

σκέφτηκε πολύ. Γρήγορα κατευθύνθηκε ως εκεί ,και με χαμόγελο προέτρεψε την μητέρα με το παιδί της να τον ακολουθήσει ως το διαμέρισμα, προκειμένου να την φιλοξενήσει.

Το δώρο Χριστουγέννων, δεν ήταν περιτύλιγμα αλλά περιεχόμενο, όπως η αγνότητα ενός παιδιού.

"Δώρο γενεθλίων"


 Ήταν νευρικός και ανυπόμονος, καθισμένος μπροστά στον

ηλεκτρονικό υπολογιστή του. Λεπτομέρεια ασήμαντη για κάποιον

μη λάτρη της σύγχρονης τεχνολογίας. Ζωτικής σημασίας όμως για

έναν έφηβο χρήστη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Εδώ και πολλές ώρες καθώς «σερφάριζε» στο internet, είχε διαπιστώσει ότι η

ανάρτηση του με αντικείμενο ένα Ι-Phone δεν είχε κατορθώσει να ξεπεράσει

τον τριψήφιο αριθμό σε likes.Φαινόμενο ασυνήθιστο γι’αυτόν.

Επιπλέον είχε αντιληφθεί, ότι στο facebook οι «φίλοι» του είχανε μειωθεί κατά δύο.

Τα δάχτυλα του ερωτοτροπούσανε με το mouse διαρκώς, όπως και με το πληκτρολόγιο

αλλά οι απόπειρες να πετύχει τον καθημερινό στόχο του δεν καρποφορούσανε.

Όταν μάλιστα διαπίστωσε ότι μία «φίλη» του, τον είχε ξεπεράσει σε likes με την ανάρτηση

μιας φωτογραφίας όπου επεδείκνυε τα κάλλη της δεν άντεξε. Πέταξε το πληκτρολόγιο με

οργή στην οθόνη με αποτέλεσμα να την ραγίσει.

Έκλεισε τα μάτια και κοίταξε το ταβάνι κρατώντας το κεφάλι με τα χέρια. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα απρόσμενα χαμογέλασε. Η απότομη μεταβολή συμπεριφοράς είχε εξήγηση.

«Χα!Και τι έγινε; Αύριο θα πάω να αγοράσω με τις προσφορές των χειμερινών εκπτώσεων

έναν καινούργιο υπολογιστή .Ο προηγούμενος μετά από έναν χρόνο χρήσης πάλιωσε, και θέλω ένα νέο μοντέλο, πιο εξελιγμένο .Εξάλλου σε 3 μέρες έχω τα 17α γενέθλια μου!

"Aπώλεια"


 Πίσω απ’το παράθυρο του δωματίου της, μετρούσε

τους ανθρώπους που αψηφούσανε το δριμύ ψύχος

και βαδίζανε εκείνο το βράδυ κατά μήκος του πεζοδρομίου.

Κρυμμένο πίσω απ’τα σύννεφα το φεγγάρι, καθρέφτιζε τις μύχιες σκέψεις και

θώπευε το πρόσωπο της.

«Αλήθεια η απώλεια είναι επιλογή ή στιγμή;» αναρωτιόταν

προτού επιστρέψει στην πραγματικότητα. Επιθυμούσε να παραμείνει

στις αναμνήσεις της, εκείνο το φόρεμα με λέξεις που διακοσμούσε το

παρελθόν. Γονείς, φίλοι, έρωτες..

Μα τι! Η ζωή δίχως άλλο είναι πόλεμος, χωρίς στρατιώτες και όπλα μα απώλειες.

Κρύβει χαρές, μα λύπες περισσότερες που γεννάνε το πείσμα. Αυτό την είχε ωθήσει

να εγκαταλείψει την Ελλάδα, και να διαμένει πλέον εδώ και λίγες εβδομάδες σε μια

πολυκατοικία στα προάστια του Λονδίνου.Η μακροχρόνια ανεργία ,και η οικονομική ανέχεια της οικογένειας της, ήταν λόγοι ικανοί ώστε να αποζητήσει μια χαραμάδα φωτός στο σκοτάδι της ζωής.

Ο μισθός στην εταιρεία που εργαζόταν, ήταν ικανός ώστε να εκπληρώσει τους στόχους που είχε θέσει. Όμως τα όνειρα είναι πουλιά αποδημητικά. Ταξιδεύουνε μακριά και η επιστροφή τους πραγματοποιείται την άνοιξη. Τόσο κοντά στον χειμώνα της επιβίωσης της.

"Απομόνωση"



Στην έρημο της ανακάλυψα την ψυχή, σαν απόνερα ανηθικότητας.

Έμοιαζε νερό, που με ξεδίψασε δίχως ηθικό και άνευρες κινήσεις.

Η απομόνωση, είναι μία γη άνυδρη όπου στο υψηλότερο της όρος

βασιλεύω Εγώ.

Το στέμμα μου, κατασκευασμένο από πολύτιμα πετράδια και ψήγματα

ελπίδας φέγγει στο θαλερό τοπίο που καλύπτει την όραση Τους. Οι

άνθρωποι σκιές βουερές που επισύρουνε κατάρες αποτυχίας, είναι

τυφλοί ώστε να με αντικρύσουνε. Οι λέξεις τέμνονται σε εικόνες απόκοσμες

όπως είναι η περισυλλογή ,η μνήμη, το αδιέξοδο.

Κατά το δοκούν αποφασίζουνε αν είμαι ανεκτός στις παρέες τους, στις

δραστηριότητες που καμώνονται ότι κάθε άτομο οφείλει να συμμετέχει.

Φυσάει..Αέρας κρύος θωπεύει το πρόσωπο ενώ τα λάθη μου ως σπόροι

σκορπίζονται στο χωράφι του προσωπικού χρόνου μου.

Παράλληλος προς τον συμπαντικό, πιο αργός από εκείνο των αναμνήσεων.

Απομόνωση. Πατρίδα λησμονημένη τα πρωινά, όπως οι υπάρξεις στοιχίζονται

στα γραφεία πίσω απ΄την εντολή. Και ο ήλιος τόσο όμορφα λάμπει στο σμίξιμο

μέρας με νύχτα.

Βασιλεύει η φωνή ,ανατέλλει η κραυγή του πόθου μου. Και δεν ήσουνα ποτέ

δίπλα μου. Γιατί;

"Aνθη της παρακμής"


 Είμαστε γυμνοί απέναντι σας. Οι αδυναμίες μας, ως

όπλο αντιμάχονται τον κατασκευασμένο στην άμμο

πύργο της σοβαρότητας και ειλικρίνειας, που καμώνεστε

ότι διαθέτετε. Δεν ισχυριστήκαμε ποτέ, ότι η διαφορετικότητα

του χαρακτήρα είναι εξ’ορισμού ανωτερότητα γνώμης.

Δεν κρυφτήκαμε ποτέ πίσω απ΄το δάχτυλο, όπως απροκάλυπτα

πράττετε.

Ο στρουθοκαμηλισμός εξάλλου, είναι κοντόφθαλμος και αργά ή

γρήγορα οδηγεί σε αδιέξοδο. Είμαστε κενοί απέναντι σας. Από

υστεροφημία, μωροφιλοδοξία, διάθεση για ανέλιξη στην εξουσία. Οι

λέξεις αυτές δεν γεμίζουνε την δεξαμενή των στόχων που θέτουμε.

Ως άνθη της παρακμής σας, λατρεύουμε να αγαπάμε. Να

μοιραζόμαστε τις ανησυχίες για τον βιασμό της φύσης, ως ικανοποίηση

της βιομηχανικής ανάπτυξης. Για την ανέχεια του συνανθρώπου. Για ένα

καλύτερο αύριο με ισονομία και ισοπολιτεία.

Επιθυμούμε να γιορτάζουμε, με άφθονο κέφι την θνητότητα μας. Να μην

μιζεριάζουμε για την σύντομη ζωή και τα προβλήματα της, αλλά να

γευόμαστε την παντοδυναμία της κάθε στιγμής. Απολαύστε την ακμή που

δημιουργήσατε. Σας την χαρίζουμε.

"Aλίμονο"


Αλίμονο σε όσους αγάπησαν. Προδόθηκαν, αμφισβητήθηκαν, και

δεν έγιναν πιστευτοί. Είναι της ζωής οι στιγμές, που ενίοτε γίνονται

αντιληπτές από διαφορετική οπτική γωνία.

Αλίμονο σε όσους «έζησαν». Ερωτεύτηκαν, πόνεσαν ,μα έχουνε αναμνήσεις.

Τα βράδια που άλλοι κοιμούνται «άδειοι» από συναισθήματα, εκείνοι θυμούνται

άλλοτε με χαμόγελο ή δάκρυ μια αγκαλιά. Ένα κρασί που μοιράστηκαν, στην

διασκέδαση της παρέας.

Αλίμονο σε αυτούς που ονειρεύονται. «Ταξιδεύουνε» συνήθως με σπασμένα φτερά, συνέπεια του παρελθόντος .Η διαδρομή που επιθυμούνε να ακολουθήσουνε

είναι μακρινή ως την λύτρωση. Εκείνη την μάνα, που γεννάει την ελπίδα.

Αλίμονο σε αυτούς που «σκέφτονται». Μαύρα πρόβατα στο ανθρώπινο κοπάδι πορεύονται

όταν ξεχωρίζουνε γιατί έχουνε γνώμη, και όχι άποψη. Λίγοι είναι και εκλεκτοί, αυτοί που

διακρίνονται στην βροχή. Σαν σταγόνες κυλάνε στο μάτι των «τέλειων», αυτών που καμώνονται ότι είναι απαραίτητοι ώστε να αποφασίζουνε για μια κοινωνία. Έναν λαό.

Αλίμονο σε εμάς που περιμένουμε. Ένα καλύτερο αύριο, μία νέα ανατολή. Να ακούσουμε

ένα ομορφότερο τραγούδι, να διαβάσουμε ένα ποίημα μωρό της ζωής. Να δημιουργήσουμε τον «τέλειο» άνθρωπο. Δίχως μίσος, απόγνωση και κατήφεια.

"Aδραξε την ημέρα"


 Στεκόταν απέναντι σου, σκυθρωπός και σιωπηλός. Γνώριζες

καλά ποιος είναι, πολύ περισσότερο απ΄τον καθένα. Πίστευες

ότι σε μισεί. Ότι για κάθε βήμα προς τα εμπρός, αυτός θα έμοιαζε με

λάσπη. Η προσπάθεια του να επιβραδύνει τις κινήσεις σου ήταν εμφανής.

Μεγαλώνοντας σου απηύθυνε σε αυστηρό τόνο προειδοποιήσεις.

«Γιατί;», «Όχι με τίποτα», «Δεν πρέπει». Υπάκουγες και δεν βίωνες εμπειρίες

που στην ζωή δεν ξαναβρίσκεις. Η ατολμία σου γεννούσε φόβους και προκαταλήψεις.

Σε συντρόφευε από τότε που είδες το πρώτο φώς της ημέρας, ως χθές το βράδυ.

Έμεινε μια τελευταία σταγόνα βότκα στο ποτήρι. Αντανακλούσε την εικόνα απ΄τα

τρεμάμενα χείλη σου. Για λίγα λεπτά έγινε φίλη. Ψιθύριζε γλυκά στις επιθυμίες που

στοίχειωναν στο κάστρο των ανεκπλήρωτων ερώτων. Των ελάχιστων διασκεδάσεων.

Της ψυχρής επικοινωνίας με τους συνανθρώπους. Αυτούς που δεν μοιράζονταν τους

προβληματισμούς σου.

«Άδραξε την ημέρα ,η ζωή είναι σύντομη».

"Αγιος Βασίλης"



Ξεφύλλιζε το άλμπουμ φωτογραφιών του. Εκείνο που

συνέδεε το παρελθόν με το παρόν. Η γέφυρα αναμνήσεων

που θύμιζε διάφορες περιόδους στην ζωή του. Παιδικά χρόνια

εφηβεία, φοιτητικά χρόνια..

Ήταν παραμονή Χριστουγέννων, και ο δείχτης του δεξιού χεριού

πίεζε εκείνη την αγαπημένη οικογενειακή στιγμή. Η φωτογραφία

με τους γονείς και την μικρότερη αδελφή του, είχε φόντο το χριστουγεννιάτικο

δέντρο και τα δώρα που το περιέκλειαν.

Ήταν μαθητής Δημοτικού, και κρατούσε έναν μικρό Άγιο Βασίλη. Τον αγαπούσε

πολύ και πίστευε στην ύπαρξη του. Μάλιστα για πολλά χρόνια, έστελνε και γράμμα

που του ζητούσε δώρα στην μακρινή Λαπωνία όπου θεωρούσε ότι έμενε. Μεγαλώνοντας

βέβαια αντιλήφθηκε ότι η πεποίθηση του, ήταν ένα ακόμα όμορφο όνειρο, όπως όλα

τα παιδιά έχουνε.

Ξαφνικά στο σαλόνι «εισέβαλλαν» ντυμένα όπως ο πάλαι ποτέ μύθος, η κόρη

και ο γιός του. Δίχως άλλο τα αγκάλιασε, όπως σε εκείνη την φωτογραφία οι γονείς

με την αδελφή του.

"Τρία κόρνερ,ένα πέναλτυ"


 Επέστρεφε απ΄την εργασία του, και η κούραση στο πρόσωπο ήταν

εμφανής. Πεινούσε πολύ και είχε την ανάγκη όταν φθάσει

στο σπίτι να μπει κάτω απ΄την ντουζιέρα και να κάνει ένα αναζωογονητικό

μπάνιο.

Η διάθεση του όμως άλλαξε άρδην, καθώς περνούσε μπροστά από μία αλάνα

όπου 2 ομάδες παιδιών είχανε τεθεί αντιμέτωπες σε αγώνα ποδοσφαίρου.

Την ίδια στιγμή ένιωσε ένα χτύπημα στην ωμοπλάτη. Η έκπληξη του δεν άργησε

να εκδηλωθεί ,όταν αντίκρισε ένα γνώριμο πρόσωπο.

-Νίκο!

-Γιώργο!

Αγκαλιάστηκαν και χαμογέλασαν δίχως δεύτερη κουβέντα.

-Πόσο καιρό έχω να σε δώ!

-Και εγώ το ίδιο. Λόγω υποχρεώσεων δεν έχω τον ελεύθερο χρόνο που θα ήθελα.

-Πάσχουμε από την ίδια αρρώστια.

-Θυμάσαι πόσες ώρες την ημέρα παρέα με τα άλλα γειτονόπουλα παίζαμε ποδόσφαιρο;

-Eχεις δίκιο. Γιατί δεν συμμετέχουμε και εμείς στον αγώνα που εκτυλίσσεται μπροστά

μας; Ειδικά ως τερματοφύλακες ήμασταν καλοί θαρρώ.

"Ουράνιο τόξο"


 Πέρασε η μπόρα.Ο ήλιος δειλά δειλά αποκάλυπτε τις προθέσεις

του παρουσιάζοντας το ομορφότερο πρόσωπο του. Δεν έμοιαζε σαν

τις άλλες καθότι μετά το ουράνιο τόξο πρόβαλλε πάνω απ΄την πόλη.

Τι όμορφα χρώματα! Να αρπάξεις το κόκκινο, και να σταματήσεις ως

φανάρι αξιών στον δρόμο της ζωής τον πόλεμο. Την δυστυχία και την

φτώχια.

Να ζωγραφίσεις με το μπλε, την μολυσμένη θάλασσα όπου οι κηλίδες

πετρελαίου και το παράνομο κυνήγι μεγάλων θηλαστικών έχουνε ξεβάψει

το φόρεμα της.

Να ονειρευτείς με το πράσινο αγκαλιά, τα καμένα δάση όπου έχουν προσφερθεί

θυσία στον βωμό της βιομηχανικής ανάπτυξης. Να ανταλλάξεις το πορτοκαλί, με το γκρίζο

απάνθρωπο πρόσωπο των πολυκατοικιών και των δρόμων. Να μετατραπεί ο πίνακας

της καθημερινότητας σε ένα νεωτεριστικό ρεύμα τέχνης, όπου το σουρεάλ βολτάρει

με την μονοτονία.

Το βιολετί άγγιγμα του ουρανού, να μελαγχολεί το βλέμμα μας ψηλά για τις όμορφες

στιγμές που μοιραστήκαμε με αγαπημένους ανθρώπους. Γιατί ερωτευτήκαμε, τολμήσαμε

οραματιστήκαμε. Η θλίψη των άσχημων αναμνήσεων να μεταμορφωθεί σε αισιοδοξία.

Όπως μοιάζει η γέννηση ενός μωρού, η ανατολή του ήλιου και το ομορφότερο τραγούδι

που αγγίζει τα αυτιά.

"Mακριά γαιδούρα"


 Η μεγάλη ώρα είχε φτάσει! Ενα λεπτό πριν τα μεσάνυχτα, η πλατεία

έμοιαζε σαν ωρολογιακή βόμβα.Η δημοσίευση στο facebook και οι

εκατοντάδες κοινοποιήσεις της ήταν σαφής.

«Γκρεμίζουμε το παρόν-Aναβιώνουμε το παρελθόν»-24.00 απόψε συναντιόμαστε

στην κεντρική πλατεία».Η ομάδα που είχε συντάξει την ανακοίνωση

και αυτοαποκαλούνταν « Απροσάρμοστοι», είχε προκαλέσει

πονοκέφαλο στους υπεύθυνους της αστυνομικής διεύθυνσης

εκείνο το βράδυ του Ιουνίου.

Η πόλη βρισκόταν σε αναβρασμό, καθώς η είδηση για την επικείμενη συγκέντρωση

προμήνυε αν μη τι άλλο επεισόδια.

Ξαφνικά ακριβώς στις 24.00,δεκάδες νεαροί και νεαρές εμφανίστηκαν στην πλατεία

και την πλημμύρισαν με φωνές και γέλια. Απο τις τσάντες που κουβαλούσανε ,έβγαλαν

μπάλες ,μπίλιες, κάρτες με φωτογραφίες ποδοσφαιριστών και οδηγών της Formula 1 και άλλα εξαρτήματα για ομαδικά παιχνίδια.

Αρκετά αγόρια έπαιζαν «μακριά γαιδούρα», ενώ τα κορίτσια ασχολούνταν με τα «μήλα». Άλλες παρέες έπαιζαν «κρυφτό» ενώ από τα γύρω μπαλκόνια των πολυκατοικιών αρκετοί πολίτες χαμογελούσαν και αποθανάτιζαν τα

δρώμενα με βίντεο στα κινητά τους τηλέφωνα. Κάποιοι μάλιστα από αυτούς, παρείσφρησαν

στην πλατεία ως άλλοι ανεπιθύμητοι λόγω ηλικίας ώστε να ξαναθυμηθούν τα νιάτα τους.

Φυσικά λόγω της ζέστης που επικρατούσε, δεν έλειψε και το μπουγέλο ειδικά με μπαλόνια νερού που οι συμμετέχοντες γέμιζαν από την βρύση της πλατείας.

Το βράδυ έκβαλλε ως άλλο ποτάμι στην θάλασσα μιας άλλης ξέγνοιαστης παιδικότητας είτε

γι’αυτούς που την είχανε βιώσει ως το μεδούλι είτε για εκείνους που έπαιρναν μία πρώτη γεύση, καθότι εκπρόσωποι μίας γενιάς χωρίς παιχνίδια και δραστηριότητες στην αλάνα και τον χωμάτινο δρόμο.

"Εσυ"



Εσύ δεν είσαι αυτός που προσπαθείς να πείσεις

τον διπλανό σου ότι στην ζωή επιβιώνει ο πιο δυνατός;

Και εγώ που ανήκω σε αυτούς που έχουνε αισθήματα για

τον συνάνθρωπο μου, λογικά θεωρούμαι παρίας.

Της κοινωνίας σου! Αυτή που ταΐζει με εικόνες και διδάγματα

τον άνθρωπο από μικρή ηλικία, σε ταχύτητες απρόσωπες και

διαλυτικές.

Εσύ δεν είσαι εκείνος που δείχνει με το δάχτυλο του, τον ορίζοντα

μέσα από καπνούς και μυρωδιά αίματος και θειαφιού; Oπωσδήποτε!

Κάθε πόλεμος είναι μια επιχείρηση υπερθεματίζεις και κάθε δολάριο ή ευρώ

που τον ανατροφοδοτούν δεν έχουν παρά μονάχα σκλάβους και πιστούς.

Αγαπώ το μίσος σου, γιατί η ένωση των αισθημάτων μας γεννάει ένα μωρό. Την οργή. Δεν σβήνει παρά μόνο το

βράδυ προτού συγκεράσω τα όνειρα με την σκληρή πραγματικότητα που έζησα



ακόμα μια μέρα. Μια αρχή, για κάθε Εσύ. Ένα τέλος για κάθε Εμένα..

"Eνα λουλούδι,στην γλάστρα της καθημερινότητας"


Απορώ με την επιμονή σου. Δεν μπορείς να συνειδητοποιήσεις

ότι το να ζω με τις αδυναμίες και τα λάθη μου, είναι επιλογή;

Δύσκολη και επώδυνη μεν, αλλά συνυφασμένη με τις αξίες που

διατηρώ.

Όταν υπόκειμαι στην τελική κρίση, ως άλλος Ιανός φροντίζεις να

μου υποβάλλεις ερωτήσεις. Το άλλο ήμισυ του εαυτού μου, απορεί

με το συνειδητό.

«Οι πράξεις βλάπτουνε το συμφέρον σου» τονίζεις με στόμφο.

«Προσαρμόσου, συμβιβάσου, συμμορφώσου στις επιταγές της κοινωνίας»

διατυμπανίζεις όταν πρέπει να λάβω την απόφαση. Να σου πω την αλήθεια;

Aυτή που άδολα τρέφω στην γλάστρα της καθημερινότητας. Ένα λουλούδι

ευωδιάζει ανεξάρτητα από την βρωμιά και την λάσπη του περιβάλλοντος που

επιβιώνουμε.

Ας γέρνει τα πέταλα του στον ήλιο, και ας ποτίζεται με καλοσύνη αραιά και πού.

Η μνήμη είναι χώμα, που κάθε σπόρος φυτρώνει και αναπτύσσεται γρήγορα ή όχι

ανάλογα με την επιμονή στα θέλω μας.

Άσε με ήσυχο λοιπόν και να θυμάσαι..

«Ζω για να ελπίζω, να μοιράζομαι τις λίγες χαρές και να πεισμώνομαι απ΄τις αμέτρητες

λύπες».

"Ανω Πόλη Θεσσαλονίκης"

Η  θέα της  Θεσσαλονίκης, από  την  Άνω  Πόλη  είναι  μοναδική! Αυτό
το  γνώριζε  και  πρόθυμα  κατευθύνθηκε  ως  εκεί  βαδίζοντας  από  την
πλατεία  Ναυαρίνου όπου διέμενε.
Λίγο  η  κούραση  από  την  εργασία  της  εβδομάδας ,και  αρκετά  η  διάθεση
του  να  διευρύνει  τις  εικόνες  της  μνήμης  του, με «φωτογραφικό  φακό» τα
μάτια  ήταν  η  ώθηση  προς  την  περιδιάβαση  του. Από  τα  βυζαντινά  τείχη, έμοιαζε  να υπερίπταται  στον  ορίζοντα, και  να  λιτανεύει  την  αυταρέσκεια  του  ως  κάτοικος
της  αγαπημένης πόλης του.
Έτσι  την  ένιωθε  απ΄τα  φοιτητικά  του  χρόνια, παρά  το  γεγονός  ότι  είχε γεννηθεί
σε  ένα  χωριό  της  Ηπείρου. Όμως  η αναζήτηση  του  δεν  είχε  τελειωμό. Η  μυστηριακή
χροιά  των  κήπων  του  Πασά, συνάμα  με  την  πράσινη  ομορφιά  του  τοπίου ήταν  η
μαγική  πύλη  των  αναζητήσεων  του.

"8001"


 Το τρεμάμενο χέρι του μετά βίας είχε βάλει την θηλιά

του σχοινιού γύρω απ΄τον λαιμό. Ήταν μόνος στο σπίτι όπως

εδώ και μερικούς μήνες μετά τον χωρισμό του.

Οι κρύοι τοίχοι του δωματίου απομόνωναν την απελπισία του

απ’τα άκριτα βλέμματα και λόγια των συνανθρώπων του. Το

διαζύγιο με την Άννα συνεπικουρούμενο απ’την έλλειψη εργασίας

που του στοίχιζε σε χρήματα και ψυχολογία ,ήταν μία κενή οθόνη

απέναντι απ’το βλέμμα του.

Ανοιγόκλεινε τα μάτια και η υγρή υφή τους έμοιαζε με θάλασσα αναζήτησης.

Ευθυνών, ανθρωπιάς, συντρόφου και φίλων. Έλειπαν πολύ απ΄την καθημερινότητα

του οι διαπροσωπικές σχέσεις που θα ήταν ικανές να σταθούνε αποκούμπι.

Μετρούσε μία μία τις στιγμές εκείνες που στην διαδρομή της ζωής , ήταν οάσεις στην έρημο. Ήταν αργά όμως. Στο ύψος της καρδιάς, είχε γράψει πάνω στην τσέπη του

πουκαμίσου ένα νούμερο.”8001”.

Είχε ενημερωθεί λίγες ώρες πριν από μία ιστοσελίδα του internet,ότι τα τελευταία χρόνια

στην Ελλάδα σύμφωνα με επίσημα στατιστικά στοιχεία του κράτους οι αυτοκτονίες είχαν

ξεπεράσει τις 8000.Επομένως για τα δεδομένα της ημέρας, θα ήταν ο πρώτος που θα έσερνε τον χορό των νεκρών της επόμενης χιλιάδας.

Έκλεισε τα μάτια και κατόρθωσε, με λίγη προσπάθεια να σπρώξει με τα πόδια στο πλάι

το σκαμνάκι που στεκόταν επάνω. Δεν επιχείρησε ούτε μία στιγμή ,να σώσει τον εαυτό του.

Η θηλιά τον είχε σκοτώσει..

Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

Καλές διακοπές

Το blog απο σήμερα έως τις 20 του μήνα,δεν θα έχει νέα ανάρτηση.Εύχομαι σε όλες και όλους καλές διακοπές!

Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

"Φαλιμέντο"


 Άδολα, δίχως φθόνο και με περίσσιο φόβο ξεκίνησες

το ταξίδι σου το μεγαλύτερο στο φαλιμέντο . Μετάλαβες την

αδιαφορία, την ασώματη κυοφορία του ψέματος της. Αργά, συνοπτικά

και δίχως βιασύνη άρχισε να βραδιάζει.

Στο νησί του πόθου, των όμορφων στιγμών που βιώσατε οι δυο σας

έφθασες πριν λίγο. Συντεταγμένη η πομπή, των αναμνήσεων πορεύεται ενώ δεξιά

και αριστερά στέκονται το παρόν και το μέλλον. Σε κοιτάζουνε βαθιά στα μάτια

εκεί που η δύναμη προσφέρει την θέση στο κενό.

Θεό τον βάφτισες, ως άλλο είδωλο απομυθοποίησες το πρόσωπο της. Ζητάς την παρέα

του, την ευμετάβλητη κίνηση του μοιραίου. Ως άτολμος και αναποφάσιστος

διακρίνεις στο έσχατο του χρόνου το όνομα σου. Μοιάζει μνημείο λαξεμένο, με

τέχνη που το κυπαρίσσι σκιά του προσφέρει. Φαλιμέντο ,ως απάντηση στα γιατί

των δόλιων συνοδοιπόρων σου.

Σε περιμένει το φώς στην αυγή, ως ένα κλείσιμο μεμιάς των βλεφάρων.

Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

"Συναισθήματα"

Λύπη, αγάπη, φόβος, έρωτας  , πόνος
μελαγχολία, αγωνία, ελπίδα, χαρά.

Συναισθήματα, ανθρώπινα  κοσμήματα!